Μπρα ντε φερ κυβέρνησης-καναλιών

Μπρα ντε φερ κυβέρνησης-καναλιών

Αρχίζει και αγριεύει ο καυγάς με αφορμή το «ενοίκιο» για τη χρήση των τηλεοπτικών συχνοτήτων

Και ξαφνικά το πόκερ ανάμεσα στην κυβέρνηση και στα κανάλια, μετατράπηκε σε μπρα ντε φερ. Πρώτα έσκασε μύτη η λίστα Βαρουφάκη, με πρόβλεψη για εφαρμογή από τον Ιούνιο του φόρου 20 % στις τηλεοπτικές διαφημίσεις. Υπήρχε μάλιστα και πρόβλεψη για έσοδα από 50 ως 70 εκατομμύρια ευρώ. Ακολούθως ο Γιάνης Βαρουφάκης αποφάσισε να το ψάξει ενδελεχώς το ζήτημα με τα υπερχρεωμένα ΜΜΕ και ζήτησε επιτακτικά τα σχετικά στοιχεία από την Tράπεζα της Ελλάδας. Και στο τέλος, ήρθε στη δημοσιότητα ένας κατάλογος από τη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης με «οφειλές» 24 εκατομμυρίων ευρώ των τηλεοπτικών σταθμών εθνικής εμβέλειας για τις χρήσεις των συχνοτήτων  από το 2011 ως το 2014. Βάλτε και την πρόβλεψη στη λίστα Βαρουφάκη ενός ποσού ύψους 350 εκατομμυρίων ευρώ που προβλέπεται να εισπραχθούν κατόπιν διαγωνιστικής διαδικασίας για τις συχνότητες και λογικό είναι οι καναλάρχες να τραβάνε τα μαλλιά τους.

Λογικό ήταν επίσης ότι κάποια στιγμή η κυβέρνηση θα πέρναγε στην αντεπίθεση. Δεν υπήρχε περίπτωση να υφίσταται το σφυροκόπημα των δελτίων ειδήσεων και των ενημερωτικών εκπομπών (των περισσοτέρων, όχι όλων…) από τα ιδιωτικά κανάλια και να μην προσπαθούσε να λάβει τα μέτρα της. Είτε δια της πλαγίας οδού, ενδυναμώνοντας και ουσιαστικά επανιδρύοντας την δημόσια ραδιοτηλεόραση, είτε ευθέως, ανοίγοντας την τηλεοπτική αγορά σε κάθε ενδιαφερόμενο. Και όπως όλοι ξέρουμε, δεν είναι λίγοι όσοι και όσες (κυρίως «όσες»!) βρίσκονται έξω απ’ το παιχνίδι και θα θέλανε να μπούνε μέσα. Αλλά η κορυφή του παγόβουνου ήταν, όπως γίνεται πάντοτε σε αυτές τις περιπτώσεις, τα λεφτά.

Τους έχουμε δημοσιεύσει τους σχετικούς πίνακες, με τις «οφειλές» των καναλιών και να μην τρώμε ξανά το χώρο και τον χρόνο σας. Ακούγονται ήδη φωνές ότι χρήζουν διορθώσεων και ότι τα ποσά που προκύπτουν είναι φουσκωμένα, αλλά αυτά θα τα βρουν τα λογιστήρια όχι εμείς. Εκείνο που έχει σημασία είναι η διαμαρτυρία των καναλιών,  πως «τα τέλη συχνοτήτων συμψηφίζονται με τη δωρεάν διαφήμιση που απολαμβάνουν όλα τα κόμματα- στο πλαίσιο του πλουραλισμού και της ενημέρωσης - στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου είτε πρόκειται για εθνικές εκλογές είτε για ευρωεκλογές». Επικαλούνται μάλιστα οι ιδιωτικοί δίαυλοι νομολογία του 2002 για να στηρίξουν την επιχειρηματολογία τους.

Από την πλευρά του το Μαξίμου, σε non paper που κυκλοφόρησε χθες, επισήμανε ότι βάσει νόμου τα κανάλια πρέπει να αποδίδουν το 2 % του ετήσιου τζίρου τους για χρήση συχνοτήτων, προσθέτοντας χαρακτηριστικά: «Δεν υπάρχει, όμως, διάταξη που να προβλέπει συμψηφισμούς για το τέλος αυτό. Τελευταία φορά που υπογράφτηκαν παρόμοιες αποφάσεις καταβολής ανταλλαγμάτων ήταν από τον τότε Υπουργό Επικρατείας κ. Παντελή Καψή για τα έτη μέχρι το 2010 και από τότε μέχρι σήμερα δεν εκδόθηκε καμία σχετική απόφαση».

Ποιος εχει δίκιο; Όλοι έχουν δίκιο, όσο κι αν μοιάζει περίεργο αυτό. Δια του λόγου το αληθές πάμε στο 2012, οπότε και είχαμε εθνικές εκλογές. Στο προεδρικό διάταγμα λοιπόν υπ’ αριθμόν 26, στην παράγραφο 45 που φέρει τον τίτλο «Προβολή προεκλογικών μηνυμάτων των κομμάτων από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα», αναφέρεται ρητά ότι η «μετάδοση τηλεοπτικών μηνυμάτων κομμάτων και συνασπισμών διενεργείται δωρεάν και απαλλάσσεται από κάθε τέλος».

Τον ίδιο καιρό, στην Υπουργική Απόφαση 8945, της 18ης Απριλίου, που συνυπογράφουν ο Υπουργός Εσωτερικών Αναστάσιος Γιαννίτσης και ο Υπουργός Επικρατείας Παντελής Καψής, καταγράφεται κανονικό τιμολόγιο σε ζεστά ευρώπουλα για τα διαφημιστικά μηνύματα των κομμάτων στους ιδιωτικούς διαύλους: «Ήτοι στους τηλεοπτικούς σταθμούς εθνικής εμβέλειας αναλογούν μηνύματα αξίας: Στο ΠΑΣΟΚ 1.999.800 ευρώ, στη Νέα Δημοκρατία 1.999.800 ευρώ, στο ΚΚΕ 504.000 ευρώ, στο ΛΑΟΣ 376.200 ευρώ, στο ΣΥΡΙΖΑ 307.200 ευρώ, στο κόμμα Οικολόγοι-Πράσινοι 169.200 ευρώ, στη Δημοκρατική Αριστερά 201.000 ευρώ, στο κόμμα Ανεξάρτητοι Έλληνες 201.000 ευρώ,  στην Κοινωνική Συμφωνία 160.800 ευρώ και στη Δημοκρατική Συμμαχία 80.400 ευρώ».

Στο δια ταύτα; Στο δια ταύτα έχει δίκιο η κυβέρνηση να φωνάζει ότι πρέπει τα κανάλια να πληρώσουν το «ενοίκιο» των συχνοτήτων, όπως δίκιο έχουν από την πλευρά τους και τα κανάλια να διαμαρτύρονται για διαφυγόντα κέρδη. Διότι αν δεν πρόβαλαν τα διαφημιστικά μηνύματα των κομμάτων, θα μπορούσαν να προβάλουν σποτάκια από κάθε είδους προϊόντα. Εν ολίγοις μοιάζει κάπως η υπόθεση με τον μαγαζάτορα που δεν αποδίδει φόρο στο κράτος γιατί το κράτος του παρακρατά την επιστροφή ΦΠΑ. Και το μπλέξιμο συνεχίζεται στο διηνεκές, ως την ώρα που θα σταματήσουν να μιλάνε τα έγγραφα και θα αρχίσουν να μιλάνε τα τηλέφωνα. Καταλαβαινόμαστε υποθέτω…
 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο