Η Ραχήλ τα θαλάσσωσε

Η Ραχήλ τα θαλάσσωσε

Επίθεση στους δημοσιογράφους από τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, με μια σειρά από άστοχες γενικεύσει

Όταν ήμουνα δεκατεσσάρων χρονών και άφηνα μακρύ το μαλλί, φουλ ροκάκι, γκρίνιαζε η γιαγιά μου από το πρωί ως το βράδυ. «Πώς πάς έτσι να βγεις έξω;», «θα σε περάσουν για κορίτσι παιδάκι μου», «ψείρες θα πιάσεις βρε», ψαλμωδίες όλη μέρα. Και στο τέλος η μόνιμη επωδός: «αυτό που κάνεις είναι πρόστυχο». Τα ‘παιρνα εγώ, ρώταγα: «Ποιος το λέει αυτό γιαγιά;». Κι επειδή είχα ύφος ζόρικο και μοβόρικο και έμοιαζα έτοιμος για άγριο, η γιαγιά το ‘στριβε πονηρά. Μικρασιάτισσα γαρ, μουρμούριζε: «Ο κόσμος το λέει…»

Τη γιαγιά μου, μού τη θύμισε η πρωινή στιχομυθία της Ραχήλ Μακρή με την Άννα Μπουσδούκου. Όπου γκάζωσε κάποια στιγμή η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και απεφάνθη ότι ο Σόϊμπλε ελέγχει τα ΜΜΕ στη Γερμανία, «όπως έλεγχε τα ΜΜΕ και τον Τύπο στην Ελλάδα η προηγούμενη κυβέρνηση». Κι όταν η ανκοργούμαν του ΣΚΑΪ, τη ρώτησε πάνω κάτω πως συνέβαινε αυτό, η Ραχήλ Μακρή την εκτόξευσε τη ρουκέτα: «Ελέγχονται οι δημοσιογράφοι. Γιατί είστε υπάλληλοι και το έχετε αποδεχθεί!»

Τόσο καλά, τόσο στρογγυλά. Σαν να λέμε ότι όλοι οι τσιγγάνοι είναι κλέφτες, όλοι οι παπάδες είναι ψεύτες, όλοι οι μετανάστες είναι παράνομοι. Όλοι οι πολιτικοί είναι παπατζήδες, γιατί όχι; Εύκολες είναι οι παρόλες, δεν τρέχει τίποτα. Κι άμα σε στριμώξει ο απέναντι, όπως στρίμωξε την Μακρή η Μπουσδούκου, το γυρνάμε, σιγά τα δύσκολα. «Έχετε κριτές τους πολίτες και οι πολίτες αυτό λένε», ισχυρίστηκε η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, όταν άρχισε το σίδερο να καίει. «Το λέει ο κόσμος», που θα σημείωνε και η συγχωρεμένη η γιαγιά μου.

Επειδή όμως κάποιος θα της σφύριξε της Μακρή ότι κάτι δεν πάει καλά, το γύρισε εν τέλει στο τσίου τσίου. Σε διαπιστώσεις του τύπου «ας πούμε ότι δεν είναι όλοι» και «πραγματικά υπάρχουν και δημοσιογράφοι που τιμούν τη δημοσιογραφία και ενημερώνουν το κοινό». Για να καταλήξει μεγαθύμως: «Το διορθώνω». Έτσι για πλάκα. Αφού έχει ξεφτιλίσει τον κλάδο από τον πρώτο ως τον τελευταίο επαγγελματία, πετάει ένα «το διορθώνω» και έξω απ’ την πόρτα. Έλα μωρέ μια κουβέντα είπαμε…

Μια κουβέντα, μια γενίκευση. Και όλοι ξέρουμε ότι οι γενικεύσεις είναι η αρχή του φασισμού. Είτε για «εμάς» μιλάνε είτε για κάποιους «άλλους». Διότι στη θέση του «άλλου» αύριο, μπορεί να είμαστε «εμείς». Στη θέση του «άλλου» μπορεί να βρεθούν οι ιδέες μας και τα πιστεύω μας. Στη θέση του «άλλου» μπορεί να είναι άνθρωπος δικός μας, αγαπημένος, να τον πάρει η μπάλα κι αυτόν μέσα στη γενική καταστροφή. Γι’ αυτό θα έπρεπε να προσέχουμε λιγάκι πριν ανοίξουμε τον κουβά κι αρχίσουμε να μπουζουριάζουμε τους πάντες εντός του. Διότι η γλαφυρότητα από την γραφικότητα απέχει λίγους πόντους. Πολύ λίγους.

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο