Ευανθία Ρεμπούτσικα: Το βιολί είναι η ψυχοθεραπεία μου…

Ευανθία Ρεμπούτσικα: Το βιολί είναι η ψυχοθεραπεία μου…

Γράφει η Ντέπυ Γκολεμά

«Μας πήρε μια μέρα ο πατέρας μου, μέγας λάτρης του σινεμά και τους 4 και μας πήγε στο μουσικό Ωδείο. Παιδάκια ήμασταν. Διαλέξτε μας είπε, τι όργανο θέλετε να μάθετε. Εγώ πήρα το βιολί, η αδελφή μου  πιάνο, τα αγόρια βιόλα και βιολοντσέλο. Έτσι μπήκε η μουσική στη Ζωή μας, σε ένα σπίτι όπου η Τέχνη καθόρισε όλη την πορεία, ως τα σήμερα, ως τα πάντα».

Τα λόγια αυτά, ανήκουν στην Ευανθία Ρεμπούτσικα, το πιο «γλυκό βιολί» της χώρας,  που χε όνειρο να γίνει μια σολίστας του βιολιού, αλλά κάτι αυτό που κουβαλούσε από παιδικές μνήμες με μουσικές μπάντες, κάτι η… κακιά η ώρα, ξεκίνησε να γράφει μουσική! Αυτό ήταν. Το βιολί έγινε η προέκταση του χεριού της, οι αναμνήσεις της ζωής της και η μουσική ξεχείλισε να γεμίσει τη δική της ψυχή και τη δική μας…

- Οι περισσότεροι λατρέψαμε τη μουσική σας στην « Πολίτικη Κουζίνα» η στην τηλεοπτική σειρά «Η Αίθουσα του θρόνου». Πως ντύνετε μουσικά μια σειρά, η μια ταινία;

-Ανάλογα με την ατμόσφαιρα και το σενάριο διαμορφώνεις τη μουσική. Να ξέρεις ότι και να κάνω ότι και να γράψω θέλω να είναι κάτι που να με ευχαριστεί,  πάνω από όλα εμένα, εγώ να νοιώσω καλά. Και με την Πολιτική Κουζίνα ένοιωσα πολύ καλά. Με τον Τάσο ήμασταν πολύ φίλοι χρόνια και θυμάμαι ήμασταν για Πάσχα με όλη την οικογένεια στη Πόλη. Περπατούσαμε  στο Βόσπορο και μου είπε έτσι ξαφνικά, «θα γράψεις τη μουσική για την Πολίτικη Κουζίνα»; Ήταν εξαίσιο…

Μετά ήρθαν και άλλες συνεργασίες σε Τούρκικες ταινίες. Έχετε «κάτι» με την Κωνσταντινούπολη ε;

-Είναι απίστευτο πόσα συναισθήματα μου δίνει η Πόλη.

Νομίζω ότι είμαι κάπου εκεί μέσα. Από την πρώτη φορά που πήγα, νοιώθω σαν κάτι να υπάρχει εκεί. Σαν να Έχω αφήσει κάτι που ήρθα και το ξαναβρήκα. Πηγαίνω παρά πολύ συχνά. Από το 2003 πάω όχι μόνο για δουλειά,  πάω να γράψω μουσική, να περπατήσω, είναι η πόλη της έμπνευσής μου...

Η Κουβέντα ξαναγυρίζει στα παιδικά χρόνια. Είναι τόσο έντονα. Χαραγμένα στο μεγάλο βιβλίο της Ζωής της. Ήμαστε ένα κουαρτέτο, μου λέει. Στήναμε τη μπάντα παίζαμε στην αυλή, ερχόταν όλη η γειτονιά,  σε γειτονικές πόλεις, ως τον Καναδά φτάσαμε. Ο πατέρας μου είχε ένα αμάξι που το ονόμαζε « κινηματογράφο». Πως με τόσο σινεμά, με τόση λατρεία στο σινεμά ακόμα και σήμερα, πως  βγήκαμε 4 μουσικοί, ποιος να ξέρει… Στο πρώτο μέρος  παίζαμε  κλασική μουσική και στο δεύτερο επιτυχίες της εποχής, Ξαρχάκο, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι  κα. Τα καλυτέρα μου χρόνια. Τα Κουβαλάω τα παιδικά μου χρόνια. Τα έχω βάλει μες τη μουσική μου. Αυτή είναι η Ζωή μου.

-Μιλήστε μου λίγο για τη ζωή σας. Τα παιδιά σας παίζουν μουσική;

-Μετά από πολλά χρόνια γνωριμίας και συνεργασίας παντρευτήκαμε με τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο. Έχουμε δυο παιδιά τη Ραχήλ και το Παύλο. Ξέρουν μουσική αλλά ακολούθησαν το δικό τους δρόμο. Η Ραχήλ ασχολείται με το σινεμά και ο Γιώργος στο Πανεπιστήμιο. Ακολουθούν δικούς τους δρόμους…

-Να έρθουμε λίγο και στην Ελλάδα του σήμερα. Όλα αυτά που ζούμε πως τα βλέπετε; Τι γνώμη έχετε για τους πολιτικούς, για ότι μας συμβαίνει;

 -Νοιώθω ότι τα πράγματα είναι πολύ στείρα. Ξέφραγο αμπέλι. Και πάντα λέω ότι όλα ξεκινούν από την Παιδεία και την οικογένεια. Παιδεία είναι μόνο το σχολείο, είναι  ακόμα και το περιβάλλον. Η αισθητική της Ελλάδας δεν είναι ποτέ έτσι. Μας κατάντησαν χάλια και δεν αντισταθήκαμε. Νοιώθω μια ανικανότητα να υπάρχει και μόνο ένα ΕΓΩ. Όταν πας να ξανακτίσεις πρέπει να  σαι του ΕΜΕΙΣ. Εγώ είμαι του ΕΜΕΙΣ για το κοινό όφελος. Οι ομάδες φτιάχνουν στόχους και κοινά οφέλη. Τα κόμματα μας έχουν διαλύσει. Το μόνο πράγμα που θέλουν όλοι αυτοί οι πολιτικάντηδες είναι η καρέκλα τους και το κόμμα τους. Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για μας. Τούτοι δεν είναι για το καλό της πατρίδας, τίποτα δεν πιστεύω και πάντα λέω πως πίσω από κάτι καλό η κακό κάτι κρύβεται. Σταμάτησα να παρακολουθώ πολιτικά στην τηλεόραση, είναι όλα ένα ψέμα και όλα κάτι κρύβουν, όλα είναι κάτω από συμφέροντα.

- Έχετε  σκεφτεί να φύγετε από την Ελλάδα, να παίξετε αλλού;

- Ναι πολλές φορές, μπορεί και να το κάνω. Άλλωστε ευτυχώς ταξιδεύω συχνά αλλά έχω την ανάγκη να μη παίξω για καιρό στην Ελλάδα. Έκανα τη μουσική για την ταινία ‘ Νοτιάς ‘ του τάσου, θα τελειώσω ένα ντοκιμαντέρ και θα φύγω έξω. Με το καινούργιο χρόνο, ότι μου τύχει, δεν είμαι οργανωτικός τύπος. Και να ξέρεις πάντα κοιτάω, άμα αρχίσουν τα οργανωτικά, κατά την έξοδο κινδύνου…

Νοιώθω ότι έχω απέναντί μου έναν άνθρωπο που πατάει με το ένα πόδι στο γράψιμο της μουσικής και το άλλο στο σινεμά. Πως ακροβατεί ανάμεσα σε νότες και εικόνες. Σε υπέροχες παιδικές μνήμες που πάντα την ακολουθούν και τη σημαδεύουν στο ταξίδι της. Όταν γράφει μουσική είναι σαν να πηγαίνει στο ψυχοθεραπευτή και όταν ανεβαίνει στη σκηνή υπάρχει μόνο αυτή και το βιολί της. Φεύγοντας μου φωνάζει να μη ξεχνάμε να λέμε ΟΧΙ. «εμένα ‘’μου λέει τα ΟΧΙ μου με πήγανε μπροστά και ούτε με νοιάζει σώνει και καλά να μεγαλώσω το βιογραφικό μου’’…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο