Την λένε Χαρούλα και είναι από τρελή γενιά…

Την λένε Χαρούλα και είναι από τρελή γενιά…

Δεν είναι και τόσο εύκολο ένας καλλιτέχνης να βγάζει τα εσώψυχά του και να τα μοιράζεται με κόσμο άγνωστο , κόσμο που τον λατρεύει μεν αλλά για άλλες του στιγμές και άλλες ιδιότητες. Συνήθως όσοι καλλιτέχνες στην  ωριμότητά τους, αποφάσισαν να καταθέσουν κομμάτια της ψυχής τους, στο κοινό τους, βρίσκονται πια στην απόλυτη γνώση του εαυτού τους. Αυτό είμαι, αυτό έκανα, εκείνο δεν το τόλμησα, έκλαψα, πόνεσα, αγάπησα, με λάτρεψαν, συγχώρεσα…

Η Χαρούλα Αλεξίου ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
Της λατρεμένης,
Η Χαρούλα μας,
Της πονεμένης,
Της πεισματωμένης
Της πετυχημένης,
Της απόλυτα αποθεωμένης από κοινό και θαυμαστές, 
Της γυναίκας που δεν μπορεί τη μοναξιά,
Γιατί την έζησε πολύ….

Η Χαρούλα φέτος έγραψε το "Χειρόγραφο’ της. Και άτακτο και σκόρπιο το παρέδωσε στον Γιώργο Νανούρη που το πήρε αγκαλιά σαν ακριβό φυλακτό να το βάλει σε μια τάξη να μη πάρει ο άνεμος τις  σελίδες του. Και η Χαρούλα ανέβηκε στη σκηνή όχι για να τραγουδήσει αλλά για να καταθέσει τη ζωή της που μπορεί αν εξαιρέσεις τη δόξα της σαν καλλιτέχνης, να ναι και η δική μας ζωή, στον πόνο, την αγάπη, τη χαρά, στα δύσκολα, στην άγια ώρα που μια γυναίκα γίνεται μάνα. 

Η Χαρούλα δεν είναι μια καλλιτέχνης, μια τραγουδίστρια απλά από τις τόσες φωνές που έχουμε, φωνάρες δηλαδή. Και ούτε πιστεύω ότι με το συναίσθημα χαλάει τα τραγούδια της, ό, τι υπέροχα, μοναδικά έχει τραγουδήσει. Στη ζωή της πετάξαν γεράκια από τις φωλιές, ίσως γιατί η Λίνα είναι ‘μάγισσα’ όπως είπε. Η Χαρούλα όταν έγινε μάνα, είπε το δι ευχών των αγίων , για το δώρο που της έκανε ο Θεός. Στη σκηνή ξεδιπλώνει τη ζωή της από τα δύσκολα χρόνια με τα χαμένα λόγω ανάγκης όνειρα, περνά στη δόξα και τη καταξίωση, σε σκοτεινές πλευρές του μυαλού με όνειρα και οράματα, στις μοναχικές σκηνές του καλλιτέχνη που δε τις βλέπουμε εμείς, καθώς γυρίζει η σκηνή και αυτό μας νοιάζει το γελαστό επαγγελματικό πρόσωπό της και ας είναι κάτι νύχτες που αλλού είναι ο νους και η καρδιά και το σώμα μόνο στο πάλκο.  Ο πελάτης έχει πάντα δίκαιο Χαρούλα…. 

Ασφαλώς και τραγουδά. Με υπέροχους μουσικούς. Λίγα τραγούδια μα σημαδιακά. Δεν ήταν αυτό το μέλημά της. Η χαρούλα είχε διάθεση να παραδώσει και να παραδοθεί.  Να δείξει πράγματα που δεν υποψιαστήκαμε στα ώπα και τα άλα και στα ρεφραίν των τραγουδιών… 

Στο "χειρόγραφό" της ,   η συγκίνηση διαδέχεται το γέλιο, όπως το ένα τραγούδι το άλλο αν θα ήταν σε μαγαζί νυχτερινό. Τι ωραία που είναι η παράφραση του  ‘ ….να το λέω το πάχος το παράλογο! Εκεί που αρχίζει να σε αλαφραίνει με τις δίαιτες  και τους ψυχολόγους.

Η Σκηνή είναι η ζωή της. Αγκαλιάζει το βελούδο σαν το αγόρι της. Το παιδί της. Και ας υπονοεί καθαρά όταν ερμηνεύει το ‘ θέλω έναν άνθρωπο κοντά μου’ ότι αυτός είναι ο άνθρωπός της. Ο γιος της. 

Ο Γιώργος Νανούρης,  είναι όντως ένας τυχερός άνθρωπος. Πήρε τα χειρόγραφα ενός ανθρώπου που ακροβατεί ανάμεσα σε επιτυχία και προβληματισμό και ανάκατα όπως ήταν όπως πολλές φορές είναι το μυαλό αυτών των ανθρώπων, τα έβαλε σε μια ταξη να φωτιστεί μια υπέροχη γυναίκα. Είναι ένα χειρόγραφο που θέλει αγάπη να το διαβάσεις και να το καταλάβεις.

Και επειδή,
Τη Χαρούλα μόνο την αγαπάμε,
Για ότι με τόσο σεβασμό μας έδωσε,
Θα μπορέσουμε να το καταλάβουμε. Όσο…
Και για αυτό, να την αποθεώσουμε……

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο