Η μεγαλοφυΐα του Prince

Η μεγαλοφυΐα του Prince

Πως ανέστησε τη μαύρη μουσική και την ξανάφερε σε πρώτο πλάνο

Φαντάσου τώρα να είναι μέσα δεκαετίας του ογδόντα και να μετράς αστέρια και απώλειες στη μαύρη μουσική. Σούπερνόβα ο Michael Jackson κι ο Lionel Richie, εξαφανισμένος ο Sly Stone, ζαβλακωμένη η Aretha Franklin, εξουδετερωμένη η Nina Simone, κουρασμένος ο Stevie Wonder, τελειωμένος ο Isaac Hayes, ξεδοντιασμένος ο Gil Scott Heron, καταρρακωμένος ο James Brown, νεκρός ο Marvin Gaye και πάει λέγοντας. Σκοτάδια παντού, ερημιά, έρεβος, τέζα η Motown, εντελώς τέζα η Stax, η λαίλαπα της ντίσκο είχε αφήσει πίσω της μόνο συντρίμμια.

Η λαίλαπα της ντίσκο. Αυτή η αδιανόητη αθλιότητα που αφαίρεσε το αίμα και την ψυχή από τη μαύρη μουσική, που εξαφάνισε κάθε κοινωνικό περιεχόμενο και κάθε υποψία διαμαρτυρίας από τους καυτούς ρυθμούς και πακετάρισε το συνακόλουθο προϊόν σε γυαλιστερή συσκευασία για τα λευκά ακροατήρια ανά την υφήλιο. Μια ακίνδυνη αηδία, καλή μόνο για χορό και ξεσάλωμα, δίχως πόνο, δίχως σφυγμό,  με μηδενική ψυχική ανάταση. Η μαύρη μουσική που μπορούσαν να ανεχθούν οι (κρυφοί και φανεροί…) ρατσιστές. Κι ύστερα ήρθε ο Prince κι έβαλε στο σκηνικό μπουρλότο.

Ο Prince ήταν έξαλλος, ο Prince ήταν ξεδιάντροπος, ο Prince ήταν άντρας και γυναίκα μαζί, ο Prince ήταν στα μούτρα σου επάνω και στη μέση σου αποκάτω, ο Prince ήταν απειλητικός για τα παιδάκια των φιλήσυχων και φιλοπρόοδων προαστίων, ο Prince δεν ήταν μαύρος που ήθελε να γίνει άσπρος, ο Prince ήταν ο διάβολος ο ίδιος με τα κέρατα ορθωμένα. Μπορείς να το αντέξεις φιλαράκι μου ή μήπως ήρθε η ώρα να αποσυρθείς στο καθιστικό σου παρέα με μια μεγάλη κούπα τίλιο;

Ήταν επίσης κιτσάτος ως εκεί που δεν έπαιρνε και φανταχτερός ως εκεί που δεν σήκωνε. Και μπουρδολόγος εντελώς, όταν έφτανε η ώρα να ανοίξει το στόμα του και να μιλήσει για τα μεταφυσικά και τις παραφυάδες τους. Αλλά του τα συγχωρούσαμε όλα αυτά ως ιδιοτροπίες ενός εκρηκτικού χαρακτήρα κι ακόμη πιο εκρηκτικού καλλιτέχνη που μπορούσε να μας αναστατώσει όσο κανένας άλλος. Μπορούσε να μας ανεβάσει, μπορούσε να μας κατεβάσει, μπορούσε να μας κάνει να δακρύσουμε, μπορούσε να μας κάνει να γελάσουμε, μπορούσε να μας φέρει σε διάθεση οργασμική με μία πενιά, έναν στίχο, ένα βλέμμα. «Εσύ μου μιλάς στην καρδιά μου», όπως έλεγε και το παλιό λαϊκό άσμα και είχε δίκιο. Ο Prince μίλαγε στην καρδιά μας, όπως κανένας άλλος από τους συγχρόνους του. Κι άνοιξε το δρόμο στην ανάσταση της μαύρης μουσικής, επαναφέροντάς την ξανά εκεί που της αξίζει. Στο πρώτο πλάνο!
 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο