Η Εύβοια αποτελεί ένα από τα ομορφότερα «κομμάτια» της Ελλάδας! Λυτρωτική δύναμη του νερού και η επιβλητική παρουσία του βουνού ανταμώνουν με χίλιους δυο τρόπους στα βαθύσκιωτα μονοπάτια της βόρειας Εύβοιας. Αυτή η ιδιαίτερη πτυχή της είναι που την κάνει τόσο γοητευτική. Πολύ κοντά στην Αθήνα, αποτελεί ιδανική πρόταση για Σαββατοκύριακο· κι εμείς, διαλέγοντας ως ορμητήριο την ωραία Λίμνη, με την πλούσια ναυτική παράδοση, σπεύδουμε να εξερευνήσουμε ολόκληρη την περιοχή.
ΒΟΛΤΑ ΣΤΙΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ
Περπατώντας στα γραφικά δρομάκια της, θαρρείς πως ο χρόνος σταμάτησε στο χθες, δίχως να πάψει ν' ανασαίνει το σήμερα. Στην περιοχή της Λίμνης, σύμφωνα με τους ερευνητές, τοποθετείται η αρχαία πόλις Ελύμνιον. Το «Νυμφικόν Ελύμνιον», κατά τον Σοφοκλή, είναι συνδεδεμένο με το πρώτο σμίξιμο του Δία και της Ηρας. Τα ρωμαϊκά και μεταβυζαντινά χρόνια ευημερούσε χάρη στη ναυτοσύνη της. Δέχτηκε όμως και επιδρομές από πειρατές και επίδοξους κατακτητές, γι' αυτό ο οικισμός μεταφέρθηκε ψηλά, στη θέση Καστριά και Παναγιά, γύρω στο 900 μ.Χ. Η επάνοδος στην παραλία έγινε στα μέσα του 16ου αιώνα, οπότε χτίζεται η σημερινή πόλη της Λίμνης.
Τα σπίτια της είναι χτισμένα αμφιθεατρικά, σφιχτά δεμένα το ένα με το άλλο, τα περισσότερα με κεραμοσκεπές. Το νησιωτικό στοιχείο είναι έντονο παντού. Ο Δήμος Ελυμνίων ιδρύθηκε το 1836 και η αρχική ονομασία του ήταν Δήμος Αιγαίων (εξαιτίας της ταύτισης των αρχαίων Αιγών με την περιοχή). Ιδιαίτερη ανάπτυξη φαίνεται ότι γνώρισε ο τόπος τον 19ο και τον 20ό αιώνα. Ο Καθεδρικός Ναός των Γενεθλίων της Θεοτόκου - «Παναγία η Λιμνιά» (1837), με το περίτεχνο τέμπλο και το μαρμάρινο καμπαναριό της (ιωνικό, αιγαιοπελαγίτικο, σμιλεμένο από Τήνιο γλύπτη), αποτελεί το θρησκευτικό μνημείο της Λίμνης και γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Δίπλα του, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου (1879).

Στην κεντρική πλατεία των Ηρώων με τους φοίνικες, η κίνηση είναι έντονη. Ο δρόμος οδηγεί στην παραλία με την εντυπωσιακή ανακατασκευασμένη Σκάλα των αρχών του αιώνα. Από εδώ σάλπαραν τα ιστιοφόρα της Λίμνης για τα μακρινά τους ταξίδια. Περπατώντας στον παραλιακό δρόμο, προς τα αριστερά, βλέπουμε τα παλιά αρχοντικά που αγναντεύουν τη θάλασσα και φτάνουμε ώς το τέρμα, όπου βρίσκεται το Ασκηταριό του Οσίου Χριστοδούλου του Πάτμιου. Μπροστά του, το Προσκοπείο (η Λέσχη Ναυτοπροσκόπων), που «παίζει» με τα κύματα. Στην περιοχή Ταμπακαριά λειτουργούσαν άλλοτε βυρσοδεψεία.  

  Κινούμενοι προς την αντίθετη κατεύθυνση, στην περιοχή Κατούνια, θα περάσουμε από το λιμανάκι της Λίμνης και το εντυπωσιακό κτίριο του Ναυτικού Ομίλου. Λίγο πιο κάτω, διακρίνουμε τα ερειπωμένα κτίρια των εργοστασίων επεξεργασίας ρητίνης, που άλλοτε ανθούσαν. Δίπλα στα κύματα βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη (κτίσμα του 1876), που απέχει 2,5 χλμ. από τον οικισμό. Την ωραιότερη άποψη της Λίμνης την έχουμε από το εκκλησάκι του Αη Νικόλα. Ωραία θέα, όμως, απολαμβάνουμε και από την εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, με τα δύο μαρμάρινα καμπαναριά, τηνιακής τεχνοτροπίας.

Ακόμα μία στάση αξίζει στο Τοπικό - Ιστορικό Αρχείο της Λίμνης (Αρχειοθήκη του Δήμου Ελυμνίων) με πολλά αρχεία-ντοκουμέντα, ενώ αξίζει οπωσδήποτε να επισκεφτούμε και τον Χειροτεχνικό Συνεταιρισμό Γυναικών Λίμνης.


ΤΟ ΑΞΙΟΛΟΓΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
Για να ανακαλύψουμε την ιδιαίτερη γοητεία της Λίμνης, πρέπει να περπατήσουμε στις γραφικές γειτονιές της, με τα στενά δρομάκια (μπούργα, από το μπούρτζι, που σημαίνει κάστρο), που κρύβουν παλιά αρχοντικά με ολάνθιστους κήπους. Αρκετά από αυτά φέρουν παλιά οικόσημα. Και τότε ο δρόμος θα μας φέρει στο πολύ ενδιαφέρον Λαογραφικό Μουσείο Λίμνης, που στεγάζεται σε αναπαλαιωμένο αρχοντικό, προσφορά της Αικατερίνης Φλώκου γι' αυτόν το σκοπό. Σε μια αίθουσα του κάτω ορόφου στεγάζεται η Αρχαιολογική Συλλογή Λίμνης με ρωμαϊκά μωσαϊκά, παλιά αγγεία και αρχαία νομίσματα. Εδώ βλέπουμε τμήματα μωσαϊκού διάκοσμου που βρέθηκαν στο εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής, το οποίο θα επισκεφτούμε σ' ένα δρομάκι του οικισμού. Στο Λαογραφικό Μουσείο ερχόμαστε σε επαφή με τους χώρους και τα αντικείμενα της καθημερινής ζωής μιας πλούσιας αρχοντικής οικογένειας, όταν η Λίμνη βρισκόταν στην ακμή της. Ψυχή του Λαογραφικού Μουσείου είναι ο κ. Δημήτρης Αποστόλου, ο οποίος μας ξεναγεί και μας... ταξιδεύει με μοναδικό τρόπο στην ιστορία του τόπου του.
Τ/22270-31.335, ώρες λειτουργίας: 09.00 - 14.00


ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΟΝΗ ΓΑΛΑΤΑΚΗ
Μια μαγευτική διαδρομή ανάμεσα στο μπλε και το πράσινο μας φέρνει από τη Λίμνη στα Κατούνια και από εκεί στην ιστορική Μονή Γαλατάκη (9 χλμ. από τη Λίμνη, όπου το τελευταίο χιλιόμετρο είναι βατός χωματόδρομος). Βρισκόμαστε στο παλαιότερο μοναστήρι της Εύβοιας. Είναι αφιερωμένο στον Αγιο Νικόλαο, προστάτη των θαλασσινών, και είναι χτισμένο στην ίδια θέση όπου λέγεται ότι υπήρχε άλλοτε ιερό του Ποσειδώνα. Το όνομα «Γαλατάκη» προέρχεται, πιθανόν, από τον πρώτο μετά τον 10ο αιώνα κτίτορα, που ήταν κάποιος πλοίαρχος από τον Γαλατά της Κωνσταντινούπολης (ονόματι Γαλατάκης), που κινδύνεψε να ναυαγήσει στην περιοχή και σώθηκε χάρη στον Αγιο Νικόλαο. Ο καπετάνιος, μετά τη διάσωσή του, ανοικοδόμησε το ερειπωμένο μοναστήρι και έζησε την υπόλοιπη ζωή του ως μοναχός στη μονή. Στο χώρο εντυπωσιάζει ο τετράγωνος μεσαιωνικός πύργος. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού, ενώ το αρχείο και οι πνευματικοί θησαυροί που φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη του μας αποκαλύπτουν πολλά για το μοναχισμό στην Ελλάδα. Χτισμένο στις κατάφυτες πλαγιές του όρους Κανδηλιού, «απολαμβάνει» υπέροχη θέα στον Ευβοϊκό. Από την ίδρυσή του μέχρι το 1946 ήταν ανδρικό. Σήμερα μονάζουν εδώ έξι μοναχές.
Τ/ 22270-31.489, Ωρες λειτουργίας: 08.00 - 12.00 και 14.00 - 17.00


ΕΞΟΡΜΗΣΕΙΣ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΕΥΒΟΙΑ
Από τα πιο εντυπωσιακά και γνωστά μοναστήρια της περιοχής είναι η Μονή Οσίου Δαβίδ, κτίσμα του 14ου αι., που βρίσκεται ανάμεσα στις δασωμένες πλαγιές των βουνών Καβαλάρη και Ξηρό, κοντά στο χωριό Δρυμώνα. Υπάρχει διασταύρωση για τη μονή κοντά στις Ροβιές.

Γύρω στα 4 χλμ. πιο ψηλά, κάνουμε στάση για μια μικρή πεζοπορία στο καλοσχηματισμένο μονοπάτι, ανάμεσα σε δάση με μαύρη πεύκη, πλατάνια, έλατα, δρυς και αγριοκουμαριές, για να ανακαλύψουμε τους καταρράκτες της Δρυμώνας, κοντά στο ομώνυμο χωριό, που σχηματίζονται πάνω στην κοίτη του ρέματος Σηπιάς. Το νερό πέφτει από ύψος 15 μ. σχηματίζοντας μια καταπράσινη λιμνούλα στη βάση του.

Αν συνεχίσουμε πιο πάνω, θα φτάσουμε ώς το χωριό Κερασιά και από εκεί στην Αγία Αννα, που βλέπει πια στο καταγάλανο Αιγαίο. Στα «πόδια» της απλώνεται η περίφημη παραλία της Αγκάλης. Από εδώ μπορούμε να συνεχίσουμε για τα χωριά Παπάδες, Βασιλικά (με την παραλία Ψαροπούλι), Ελληνικά, Αγριοβότανο με την όμορφη θέα, και από εκεί να πιάσουμε τα γραφικά λιμάνια, το Πευκί και τους Ωρεούς, για ουζάκι δίπλα στη θάλασσα.

Μια αληθινή αποκάλυψη είναι η επίσκεψη στο Μουσείο Ναυτίλος (Τ/22260-31.662, 6972-406.477, www.nautilusmuseum.com) στον Αγιόκαμπο Αιδηψού. Κοχύλια, κοράλλια, απολιθώματα, ημιπολύτιμοι λίθοι και πετρώματα παρουσιάζονται με μοναδικό τρόπο σε τούτο το μουσείο, αποκαλύπτοντάς μας έναν κόσμο μαγικό.  


πηγή: travelstyle.gr