Και όμως αυτή η επέμβαση στη φύση, είχε ευεργετικά αποτελέσματα! Ένας ολόκληρος τόπος ζωντάνεψε και ένα νέο οικοσύστημα δημιουργήθηκε. Δεν είναι τυχαίο, ότι η περιοχή της Λίμνης Πλαστήρα, εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο σημαντικούς προορισμούς και μάλιστα, 4ων εποχών!

Η πρόσφατη δημιουργία της λίμνης, ανέδειξε πέρα από το τοπίο, έργα ανθρώπων, τα οποία, επί αιώνες, προϋπήρχαν στην περιοχή. Τρία μοναστήρια, κοσμήματα αρχιτεκτονικής, υπήρξαν οι πυλώνες της θρησκευτικής και όχι μόνο, ζωής στην  ευρύτερη περιοχή. Αξίζει να τα γνωρίσετε:

Μονή Παναγίας Πελεκητής: Πρόκειται για ένα από τα πιο εντυπωσιακά μοναστήρια στην Ελλάδα, πάνω από το χωριό Καρίτσα. Δέος, είναι ίσως μόνο συναίσθημα το οποίο είναι δυνατόν να εκφράσει εκείνο που νοιώσαμε φτάνοντας εκεί. Σε υψόμετρο 1500μ. περίπου, το κτίσμα είναι φωλιασμένο στο κοίλο απόκρημνου βράχου. Χτίστηκε τον 16ο αιώνα από τον Αγιο Δαμιανό και είναι άξιο απορίας, πως τεχνικά ήταν δυνατόν να δημιουργηθεί τόσο ψηλά και απόκρημνα ένα τέτοιο οικοδόμημα. Η θέα προς τη Λίμνη Πλαστήρα και τα ελατοσκέπαστα βουνά των Αγράφων δημιουργεί εικόνες μοναδικές. Μπαίνοντας στη Μονή, η στενότητα του χώρου είναι εμφανής. Λαβυρινθώδεις διάδρομοι, βράχοι στο ρόλο τοίχων και ένα σύνολο από καταπακτές, οδηγούν σε κελιά, στο καθολικό, στις αποθήκες και στους άλλους χώρους της Μονής. Το Μοναστήρι κηρύχθηκε πρόσφατα Διατηρητέο Μνημείο Πολιτισμού από την Ευρωπαϊκή Ένωση και έχει αναστηλωθεί περιμένοντας σας να το επισκεφθείτε.

Μονή Παναγίας Κορώνης: Ανάμεσα στα χωριά Μεσενικόλας και Μοσχάτο σε υψόμετρο 800μ., με θέα στο θεσσαλικό κάμπο, βρίσκεται η Μονή Παναγιάς Κορώνης. Η ιστορία της Μονής η οποία είναι αφιερωμένη στο Γενέσιο της Θεοτόκου ξεκινά τον 12ο αιώνα. Η μορφή του κτιρίου και του καθολικού είναι επηρεασμένη από το ’γιο Όρος, οι πλούσιες αγιογραφίες ανήκουν στην Κρητική Σχολή, ενώ φυλάσσονται πλούσια κειμήλια μεταξύ των οποίων η κάρα του Αγίου Σεραφείμ. Εορτάζει στις 4 Δεκεμβρίου.

Μονή Παναγίας Πέτρας: Κτισμένη λίγο πριν από το 1553, βρίσκεται 4 χλμ. βορειοδυτικά του γραφικού χωριού Καταφύγι του Δήμου Ιτάμου. Πρόκειται για αξιόλογο βυζαντινό μνημείο, το οποίο αναστηλώνεται από την αρμόδια εφορία αρχαιοτήτων. Το όνομα της Μονής, προέκυψε από βράχο ο οποίος δημιουργεί μεγάλη σπηλιά στη βορειοανατολική πλευρά της. Το καθολικό είναι αθωνικού τύπου με τοιχογραφίες του 1625. Η Μονή ερημώθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα και επαναλειτούργησε την περίοδο 1920-1930.
 
πηγή: diakoporama.gr