Είναι μικρούλι, τόσο μικρούλι που το γυρνάς με ποδήλατο σε μια μέρα, είναι ομορφούλι και είναι και δίπλα -τόσο δίπλα που για τους περισσότερους Αθηναίους είναι συνώνυμο της μονοήμερης εκδρομής. Κι όμως, το Αγκίστρι παρά το λιλιπούτειο μέγεθός του έχει αρκετές παραλίες και αρκετές γωνιές για να γεμίσει ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο -της δευτεριάτικης κοπάνας περιλαμβανομένης, και σχεδόν εγγυημένης.
Οι βουτιές...

Ξεκινούν από τη μικρούλα, βοτσαλωτή Σκληρή, δέκα λεπτά με τα πόδια από το λιμάνι: πεντακάθαρα νερά και πράσινη κορνίζα ευγενική χορηγία του πευκοδάσους πίσω της -το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, αποτελεί την γειτονιά των ελεύθερων κατασκηνωτών, που πίνουν νερό στο όνομα του νησιού. 

Μετά, είναι η παραλία-σταρ του νησιού, η Χαλικιάδα, η οποία απέχει άλλα 5-10 λεπτά από την Σκληρή. Η κατάβαση -καταρρίχηση, επί το ορθότερο- θα σας δυσκολέψει, αλλά το τοπίο θα σας αποζημιώσει: Λευκά βότσαλα, βαθιά, καταγάλανα νερά, απόκρημνα βράχια σκεπασμένα με πεύκα να την προστατεύουν. Όπως μας ενημερώνει η μαύρη μπογιά στον πρώτο βράχο που αντικρίζουμε μόλις κατεβαίνουμε, η Χαλικιάδα είναι παραλία γυμνιστών. Όπως γρήγορα διαπιστώνουμε, όχι αποκλειστικά -για την ακρίβεια, οι γυμνιστές είναι μάλλον μειοψηφία σε σχέση με τους φέροντες μαγιό. 

Στο νότιο τμήμα του νησιού, οι δεινοί ποδηλάτες και πεζοπόροι φτάνουν νωρίς το πρωί για να βουτήξουν στα εξωτικά νερά της Μικρής και της Μεγάλης Δραγονέρας. Οι υπόλοιποι... νοικιάζουμε μηχανάκι -γιατί ο ήλιος δεν αστειεύεται. Όσο για το ποια από τις δύο θα επιλέξετε; Η Μεγάλη Δραγονέρα είναι αμμουδερή και οργανωμένη, με beach bar για τις απαραίτητες προμήθειες, ενώ η Μικρή, βοτσαλωτή, προσφέρεται για ρομαντικότερες, πιο prive βουτιές. Τα πεύκα φτάνουν και στις δύο σχεδόν μέχρι το κύμα. Διαλέγετε και παίρνετε. 

... Και οι βόλτες 

Προφανώς, στριμώχνονται κάπου ανάμεσα στο ηλιοβασίλεμα και τις βραδινές ουζοκατανύξεις στα ταβερνάκια του νησιού -αφού οι παραλίες του δε μας αφήνουν και πολύ χρόνο ελεύθερο. Η ενδοχώρα, όμως, του λιλιπούτειου νησιού αξίζει όλον τον χρόνο που θα καταφέρετε να της αφιερώσετε -ή έστω όλες τις υποσχέσεις που θα δώσετε στον εαυτό σας ότι θα επιστρέψετε το φθινόπωρο, χορτασμένοι από βουτιές για να την εξερευνήσετε με ευνοϊκότερες από τους 40 βαθμούς υπό σκιάν συνθήκες. 

Τα μονοπάτια που διατρέχουν τα δεκατέσσερα τετραγωνικά χιλιόμετρά του ενώνουν μεταξύ τους χωριουδάκια και παραλίες, περνώντας μέσα από ευωδιαστά -και σκιερά- πευκοδάση. Ακόμη κι αν δεν είστε φαν της πεζοπορίας, αξίζει να ανεβείτε στο Μετόχι, το λιλιπούτειο χωριουδάκι ανάμεσα στη Σκάλα και το Μύλο, για να θαυμάσετε την πανοραμική θέα από την πλαγιά του λόφου στην οποία είναι σκαρφαλωμένο, και να βολτάρετε στα γαλήνια Λιμενάρια, το μικρότερο εκ των τριών χωριών του νησιού, για να γνωρίσετε από κοντά το παραδοσιακό άρωμα και τη γαλήνη που αποπνέουν. 

Στο μεγαλύτερο και γραφικότερο χωριό του νησιού, το Μεγαλοχώρι, ή Μύλο, αξίζει σίγουρα να αφιερώσετε ένα απόγευμα από τον χρόνο σας, για να περπατήσετε στα γραφικά, πλακόστρωτα δρομάκια του, να θαυμάσετε τα παραδοσιακά σπίτια, πολλά εκ των οποίων θα σας φέρουν στο νου Κυκλάδες, με τα ασβεστωμένα πεζούλια και τις ολάνθιστες αυλές, και να ανεβείτε στον ένα και μοναδικό ανεμόμυλο του νησιού. Εδώ θα βρείτε και την ομώνυμη παραλία, με βότσαλο και άμμο, αλλά και ουζερί πλάι στο κύμα για την απαραίτητη... μεζεδοκατάνυξη. 

Πού θα φάτε 

- Στα ουζερί του Μύλου και της Απονήσου, για μεζεδοκατάνυξη με θέα θάλασσα. 

- Στην Αλκυόνη, στη Σκληρή, για εξαιρετικά μαγειρευτά, αλλά και (τσιμπημένα) φρέσκα ψάρια και θαλασσινά, στο μπαλκονάκι πάνω από το κύμα. 

- Στο Κάστρο, στο Μεγαλοχώρι, στην πανέμορφη αυλή με την απαράμιλλη θέα, και στα Δελφίνια, στη Σκάλα, για φρεσκότατους ψαρομεζέδες και λοιπά αλμυρά εκεί που σκάει το κύμα. 

πηγή: travelstyle.gr