Το Πήλιο είναι ευλογημένος τόπος. Όπως λένε, εκεί δεν φυτρώνει μόνον ότι… δεν πέσει στο χώμα- όλα τα άλλα ευδοκιμούν. Ο Βόλος, ακουμπάει στη θάλασσα και στον ευλογημένο τόπο- ως Λαρισαίο, μου πήρε καιρό να παραδεχθώ ότι είναι ευλογημένη πόλη. Περίπου τρεις ώρες δρόμος από την Αθήνα και έφτασες.

Επιλέγοντας (και ορθά) τον δρόμο από Αγχίαλο, η πρώτη εικόνα της πόλης, με την Πορταριά και τη Μακρυνίτσα να τη στεφανώνουν και τον Παγασητικό στα πόδια της, είναι από τις καλύτερες. Φτάνοντας στην πόλη, καλύτερα να παρκάρετε στο παρκινγκ που υπάρχει στο λιμάνι.

Ο Βόλος δεν προσφέρει εύκολα ευκαιρίες για παρκινγκ, αλλά περπατιέται μια χαρά. Μην διστάσετε να φτάσετε, διασχίζοντας όλη την παραλία, ως την εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου. Είναι μια καταπληκτική βόλτα. Όσοι αγαπάνε τους μεζέδες και το τσίπουρο, φτάνουν στον παράδεισό τους. Παντού υπάρχουν τα περίφημα «μεζετζίδικα- τσιπουράδικα».

Μην κάνετε το λάθος να επιλέγετε πιάτα. Στον Βόλο, κάθε καραφάκι έχει το δικό του διαφορετικό μεζέ- όσα και αν μπορέσετε να πιείτε. Δεν υπάρχει τσιπουράδικο που σέβεται τον εαυτό του στο οποίο να μπορέσετε να πετύχετε τον ίδιο μεζέ. Δοκιμάστε πρώτα και αποφασίστε μετά.

Μην ρωτήσετε ποιο είναι το καλό. Όλα καλά είναι. Απλώς μερικά είναι της μόδας.
Ο γράφων, θεωρεί σταθερή αξία τον «Μονοσάνδαλο» απέναντι από τον Άγιο Κωνσταντίνο.

Όσοι αγαπάνε το βουνό, έχουν μπροστά τους άπειρες διαδρομές. Αν δεν έχουν πάει στη Μακρυνίτσα, επιβάλλεται. Βλέπουν και το καφενείο με την υπέροχη τοιχογραφία του Θεόφιλου, αγοράζουν γλυκά του κουταλιού και απολαμβάνουν από την πλατεία το ωραιότερο μπαλκόνι του Πηλίου με θέα τον Βόλο και τον Παγασητικό. Μια ωραία διαδρομή, ξεκινάει από τα Άνω Λεχώνια. Πρώτη στάση ο Άγιος Γεώργιος Νηλείας. Εκεί υπάρχει ένα από τα boutique ξενοδοχεία της περιοχής, ο Ανωβολιός (τηλ. 24280- 86893) που αν το επιλέξετε θα σας αποζημιώσει. Στον Άγιο Γεώργιο- για να μην ξεχνιόμαστε, υπάρχει και το τσιπουράδικο του Στεφανή. Ο δρόμος σας οδηγεί στις Πινακάτες και από εκεί, στη Βυζίτσα και τις Μηλιές- χωριό στο οποίο τους καλοκαιρινούς μήνες κάνει τέρμα ο «μουτζούρης». Όποιος συνεχίσει για Τσαγκαράδα- Ζαγορά, μπορεί και να κάνει τον γύρο του Πηλίου. Τώρα όμως, μιλάμε για τους άλλους. Ο δρόμος κατηφορίζει προς τα Καλά Νερά. Αν ήταν καλοκαίρι, θα πρότεινα Λεφόκαστρο. Δεν είναι όμως και προτείνω Κάτω Γαντζέα. Δεν είναι διαφημισμένη, αλλά είναι γραφικότατη. Κάποιες φορές, το κύμα φτάνει ως τις αυλόπορτες των παλιών σπιτιών. Εκεί, βρίσκετε τον Σκουριά για ψάρι και το Γιαλοπαρμένο για φαγητό, καφέ και γλυκό. Θα μπορούσα να συνεχίσω, αλλά νομίζω ότι για Σαββατοκύριακο, καλά είναι.

ΥΓ: Αν σας αρέσουν, μην παραλείψετε να δοκιμάσετε τα φημισμένα λουκούμια του «Παππού»

ΥΓ2: Υπέροχα τα θαλασσινά με το τσίπουρο. Αν όμως δεν φάτε και σπετζοφάι, δεν κάνετε τίποτα.

ΑΣΚ