Γυναίκα γίνεσαι, Ζωζώ γεννιέσαι…

Γυναίκα γίνεσαι, Ζωζώ γεννιέσαι…

«Πού είναι η οδός Τζιραίων;», ρώτησα ένα νεαρό, που μου απάντησε: Εκεί που κατοικεί η «Ωραία των Ωραίων», η Ζωζώ Σαπουντζάκη. Μέχρι να μου ανοίξει, σκεφτόμουν το νεαρό, τους χιλιάδες ανθρώπους που την αγκαλιάζουν και την αποθεώνουν παντού, το προσωνύμιο «Η Βασίλισσα της νύχτας» και έτσι όπως με υποδέχτηκε στο βασίλειό της, είπα μέσα μου, Αυτή η γυναίκα δέκα Ζωές τις έχει ζήσει και ας παραδέχεται τη μία, στην φετινή παράστασή της Μία Ζωή Ζωζώ

«Θα φτιάξω καφέ» μου λέει, «θες;». Η ώρα είχε πάει οκτώ το βράδυ. «Μπα», της λέω, «Ζωζώ, καφέ τέτοια ώρα;». Γιατί μου λέει «μεγάλη είσαι;». Με τη Ζωζώ έχουμε μια σχέση… ανεπίτρεπτη θα έλεγα. Δεν την ήξερα καθόλου ώσπου τη είδα στο «Αγγέλων». Με πήγανε σούρνοντας ένα βράδυ και βγήκα μαγεμένη. «Σε τιμώρησε ο Θεός», μου λέει από τότε. Την πάω με τα χίλια. Κρέμομαι από το στόμα της να ακούσω τις ιστορίες της, γελάμε, μιλάμε για διάφορες ηλικίες τόσο ειρωνικά που μας πιάνει νευρικό γέλιο και κάθε φορά μα κάθε φορά σαν φύγω από μια συνάντησή μας το ξέρω καλά πως είμαι στάνταρ 10 χρόνια μεγαλύτερή της. Εκείνο που λατρεύω σε αυτήν είναι η λεβεντιά, η γνησιότητα του χαρακτήρα της και η μαγκιά της…

Φέτος λοιπόν Ζωζώ και σινεμά και παράσταση, στην «Αθηναΐδα» κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Δουλειές με φούντες;

Πολύ δουλειά μου λέει και σα να κουράστηκα λιγάκι. Έχω και εσάς συνέχεια στο κυνήγι. Στο «Νοτιά» κάνω ένα κόντρα ρόλο και μου αρέσει. Μια καφετζού. Ήρθε εδώ ο Μπουλμέτης και τα μιλήσαμε. Εγώ δίστασα λίγο, συνηθισμένη στη πρόζα, αλλά με κέντρισε η ιδέα και είπα θα το κάνω. Και μετά αυτή η αγάπη του κόσμου, τι να σου πω; Τέτοιο χειροκρότημα, τέτοια αποθέωση στη πρεμιέρα, σαν όνειρο, τι να πω. Και στην Αθηναΐδα, πάλι, τη Ζωή μου λέω, Ζωή σαν παραμύθι, που έζησα. ξετρελαίνεται ο κόσμος. Να σου πω κάτι να γελάσεις. Στο Γυάλινο κόσμο πριν λίγο καιρό , έκανα μια τρελοαμερικάνα που ήρθε με την κρίση στην Ελλάδα και οι δικοί της νομίζοντας ότι έφερε λεφτά της κάνανε όλα τα χατίρια. Ένα βράδυ τους λέει θέλω να δω να πάμε σε κανένα θέατρο. Να πάμε να δούμε τα Καλουτάκια. Της λέγαν οι δικοί της: πέθαναν τα Καλουτάκια…. πω, πω έλεγε αυτή τι κρίμα, άντε καλά να πάμε να δούμε την Αλίκη. Τώρα, η Αλίκη πέθανε. Πω, πω να λέει αυτή, εκείνη η τσαχπίνα η Ζωζώ, θα ζει η πάει και αυτή; Ζει, ζει,  φώναζαν αυτοί… αλλά δεν τα βρήκαμε τελικά και έφυγα. Γύρισα στον Μελισσόβα. Είναι πολύ ωραία παράσταση με μουσικούς καινούργιους, ένα πιανίστα και μπουζούκι. Λέγεται Μια Ζωή, Ζωζώ, καλέ δεν φεύγει ο κόσμος σου λέω

Τι σου κάνει εντύπωση Ζωζώ σε όλο αυτό, τόσο εντυπωσιάζεσαι από την αγάπη του κόσμου;

Δεν ξέρω, ποτέ δεν είμαι σίγουρη. Εδώ στην ταινία που τσαλακώνω την εικόνα μου, κάνω μια καφετζού, και στη πρεμιέρα ήμουνα ντυμένη σαν να πήγαινα στις Κάννες. Τουαλέτα, με ουρά ,κοσμήματα. Με ανέβασε στη σκηνή ο Μπουλμέτης και το χειροκρότημα που εισέπραξα, δεν το πίστευα, νόμιζα με δουλεύανε. Ο συνοδός μου είπε ήσουν πολύ καλή, πρώτη φορά μου το λέει και αυτός…

Ζωζώ, τι είναι αυτό που είναι μοναδικό σε σένα;

Η αλήθεια μου! Έζησα πάντα μόνο μέσα στην αλήθεια. Σκεφτόμουν γιατί η μάνα μου δεν ήθελε το θέατρο, δεν ήρθε ποτέ να μας δει, εμένα και την αδελφή μου τη Βάσω. . Δεν ήθελε το θέατρο με τίποτα. Με πάντρεψε 18 χρονών, παρθένα. Με ένα  γιατρό. Έφυγα σε τρεις μήνες γιατί το θέατρο ήταν η ζωή μου. Αν γινόμουν μάνα μπορεί να έμενα. Αλλά πιστεύω θα κατέστρεφα τη ζωή μου. Τίποτα δε με γεμίζει όσο η δουλειά μου. Πετάω να βγαίνω στη σκηνή. Μπορεί να χω μια πικρία, που δεν έκανα παιδί αλλά εγώ έπαιξα τόσο θέατρο από τα 10 μου χρόνια και ακόμα παίζω. και τότε αλλάζαμε έργο κάθε δυο μέρες. Πήγαινα σχολείο, έκανα γαλλικά, ακορντεόν. Έλεγα στον πατέρα μου θα πεθάνω αν δε παίξω. Και μου έλεγε τράβα μπροστά εγώ θα σε καλύψω. Η μάνα μου πια είδε και αποείδε και πήρε τα ηνία στα 15. Τούτο το σπίτι που βλέπεις στα 15 μου το αγόρασε. Έβγαζα πολλά λεφτά, μικρό παιδί.

Όταν κατεβαίνει στην Αθήνα δεν της αρέσει καθόλου. Το σπίτι της είναι πάντα η Θεσσαλονίκη. Αλλά πια είναι πασίγνωστη, η νύχτα της Αθήνας τη ζητά και τότε έρχεται και το προσωνύμιο η Βασίλισσα της νύχτας. Στα χρόνια που περνούν ταξιδεύει σε περιοδείες Ευρώπη, Αμερική, μένει στα καλύτερα ξενοδοχεία του κόσμου γιατί εκεί πρέπει να μένει μια αναγνωρισμένη καλλιτέχνης να κάνει γνωριμίες, όχι από σνομπισμό όπως νόμιζαν πολλοί’ και σπαταλάει μέχρι δεκάρας όσα βγάζει,. Τούτο το σπίτι είναι το μοναδικό που απόμεινε από πέντε που πούλησε. Παντρεύεται για δεύτερη φορά και ζει 23 χρόνια πολύ ωραία όπως λέει με τον άνδρα της. Αλλά είναι η Βασίλισσα της νύχτας...

Το «βασίλισσα της νύχτας» μου το βγάλανε ο Οικονομίδης με τον Μαρούδα στη Παλιά Αθήνα. Ήμουνα παχουλή γιατί τα έτρωγα τα γλυκά μου και ένα βράδυ ακούω κάποιον που λέει πω, πω αυτή πρώτα βγαίνει το στήθος της μετά το σώμα. Αυτό ήταν. Ψόφησα στη δίαιτα. Ένα φιλέτο και δυο μήλα. Ο Μαρούδας με τον Οικονομίδη, μου το βγάλανε. Αυτός ο τίτλος με ακολούθησε σε όλη την καριέρα μου. Να σκεφτείς τότε ερχόταν ένας πλοίαρχος ο Δημητρακοπουλος, καθόταν μόνος του και έτσι όπως τραγουδούσα έβγαζε τη γόβα μου, άδειαζε τη γαλλική σαμπάνια και έπινε από το παπούτσι μου. Απίθανα πράγματα. Τα δώρα που μου κάνανε, ούτε που να τα φανταστείς.. Με κανέναν δε βγήκα από αυτούς. Χρυσαφικά δαχτυλίδια, λίρες, χίλια δολάρια, στη πλάκα! Στην Αμερική μου στέλνανε ρόμπες νυχτικά, όλοι οι εφοπλιστές ήτανε ερωτευμένοι μαζί μου. Αλλά δεν την ψώνισα ποτέ. Ακόμα και τώρα αναρωτιέμαι. Το θέατρο , το τραγούδι, τον κινηματογράφο πως θα τα άφηνες Ζωζώ? Και τώρα να σου πω τι θα ήθελα? Να παίξω πρόζα. Θα ήθελα να το κάνω. Να παίξω ένα μεγάλο ρόλο. Και είμαι και καλή μαθήτρια, θα κάτσω να διαβάσω. νομίζω ότι θα πάω σε μια σχολή, εδώ απέναντι. Να διδάξω τις νέες κοπέλες πώς να περπατάνε. Δεν έχουνε θηλυκότητα οι νέες σήμερα.

Θέλεις λοιπόν να ξαναβγείς στο θέατρο. Λαχταράς να παίξεις πρόζα. Ένα μεγάλο ρόλο. Τι άλλο ζητάς από τη Ζωή σου, Ζωζώ;

Να είμαι γερή. Πολλοί μιλάνε για ηλικίες, αλλά δεν σέβονται οι άνθρωποι. Εγώ, κοίταξε δεν κάνω τη μικρούλα. Εγώ βγάζω αυτό που είμαι. Αυτό που μπορώ κάνω. Πέρσι έκανα εννέα διαφορετικές εμφανίσεις, στη παράσταση κάθε βράδυ.. Μπορώ και τα κάνω. Όταν εγώ καταλάβω ότι δεν μπορώ, θα αποσυρθώ. Δεν θα γελοιοποιηθώ εγώ. Ότι κάνω το κάνω νταηλίδικα και παλικαρίσια, μάγκικα, μπορώ και μου αρέσει. Είμαι ντόμπρα, ειλικρινής. Στη ζωή μου έκανα λίγα πράγματα. Δυο γάμους, ο δεύτερος κράτησε 23 χρόνια και μετά έμεινα μόνη. 20 χρόνια μόνη. Με λατρέψανε πολλοί το ξέρω. Αλλά η αλήθεια είναι άλλη. Τι φταίω εγώ, που ο Νιάρχος ερχόταν μόνος μαγκούφης και μου άφηνε ένα κουτί σπίρτα γεμάτα λίρες, ο Πατέρας ήθελε να με παντρευτεί, ο Ζωγράφος να μου γράψει όλη τη συνοικία και άλλα πολλά άλλα…

Πόσες ζωές έχεις ζήσει, Ζωζώ;

Χα! Έζησα πολύ καλά. Αλλά έχω ζήσει και πολύ μοναξιά. Δεν τα ξέρει ο κόσμος. Όταν έφυγε ο άνδρας μου, ήτανε Κυριακή, Τετάρτη πήγα να παίξω, να κλαίω και όλο το θέατρο όρθιο  να με χειροκροτάει και να φωνάζει «Ζωζώ είμαστε μαζί σου»…

Φοβήθηκες κάτι επαγγελματικά; Είχες αντιζηλίες, αυτά που γίνονται τις νύχτες στο χώρο σου;

Τέτοια δε θα πω. Υπήρξαν αλλά δε θα πω. Αυτό που φοβήθηκα ήταν η συνεργασία με τον Δημήτρη Χορν και δεν το τόλμησα.  Ήμουνα πολύ νέα. Δεν ξέρω, είπα με τον Χορν εγώ τι δουλειά έχω εγώ.. Δεν ήταν για να γίνει.

Είχες κανένα ίνδαλμα; Από όλους τους άνδρες που γνώρισες εδώ η έξω ποιος σε γοήτευσε; Ποιον θαύμασες;

Θαύμασα τον Κάρυ Γκραντ. Πέρασα από δίπλα του φορούσα ένα άσπρο ταγιέρ μαυρισμένη από τον ήλιο και σφύριξε… μωρέ δεν ήξερα να μιλήσω. Ένας κούκλος. Έβλεπα τον Σινάτρα με τη πυτζάμα. Να φανταστείς! Μετά στο Λονδίνο γνώρισα τον Ρότζερ Μουρ. Μένω σε ένα πανάκριβο ξενοδοχείο και μέσα στο ασανσέρ βλέπω από τον καθρέπτη κάποιον να με κοιτά. Γυρίζω βλέπω τον Ρότζερ Μουρ. Αυτός ρώτησε ποια είμαι και με προσκάλεσε για φαγητό. Πήγαμε σε ένα κυπριακό μαγαζί , ενός φίλου, γίνεται χαμός. Κάποια στιγμή μέχρι τσάμικο χορέψαμε. Είχε γνωρίσει τον Μινωτη, την Παξινού και την Ειρήνη Παππά. Κάποια στιγμή  βαζει τα χέρια του στη μύτη μου και μου λέει από δω και πάνω είσαι ίδια η Νάταλι Γούντ. Καθίσαμε μέχρι το πρωί να μιλάμε. Μου έστειλε τη Ρολς Ρόις του να με πάει, όπου θέλω . Και ο Άντουνυ Κουίν ήταν πολύ ωραίος τύπος. Είμαι χορτάτη από τη ζωή μου, πέρασα ωραία. Αλλά Όση χαρά πήρα στη πίστα, τόση λύπη πήρα στην ιδιωτική ζωή μου. Δεν ξέρω γιατί χαλάει αυτό το πράγμα.

Πως τα περνάς τώρα Ζωζώ σε έχει αγγίξει η κρίση;

Περνάμε δύσκολα. Πολύ πάρα πολύ δύσκολα. Εγώ δεν ξέρω από πολιτικά αλλά νομίζω, με δαύτους, ότι η Ελλάδα ούτε σε 50 χρόνια δεν θα στρώσει. Μακάρι  να ισορροπήσουμε. Αλλά είμαστε χαρούμενοι άνθρωποι. Τραγουδάμε να ξεδώσουμε… Είναι κρίμα να πληρώνουμε λάθη άλλων, είναι κρίμα οι συνταξιούχοι να μη τα βγάζουν πέρα. Να τα πάρουν από αλλού.

Φεύγοντας από τη Ζωζώ, σκέφτομαι ότι θέλει να κάνει πρόζα σε ένα μεγάλο θέατρο! Αλλά και τα λόγια της πως όση ευτυχία πήρε στα επαγγελματικά τόση θλίψη εισέπραξε στα προσωπικά. Είμαι ευγνώμων που την έχω γνωρίσει. Ακόμα και σήμερα όταν μιλά για τη δουλειά της φαντάζει τόσο ενθουσιώδης σαν τότε που τρέλαινε κόσμο τραγουδώντας ‘ είμαι γυναίκα του γλεντιού και δεν υπολογίζω. Γιατί όντως όταν ανεβαίνει στην πίστα τώρα στην Αθηναΐδα τίποτα δεν υπολογίζει και δεν πιστεύω να το υπολογίσει και ποτέ. Ευλογημένη θεατρίνα, νυν και αεί…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο