Ο μύθος του ούζου στην Λέσβο


 

Η όλη διαδικασία του ούζου επιτάσσει μια χαλαρότητα και μαζί με την ηδονική απόλαυση που προσφέρει το άρωμα του γλυκάνισου, η αδιόρατη γλύκα και η ατέλειωτη δροσιά γίνονται παράγοντες που δημιουργούν το μύθο.
Ένα μύθο, πάνω στον οποίο στηρίχτηκε μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής.
 
Μαζί οι νόστιμοι μεζέδες που το συνοδεύουν και κινούν μια πολύπλοκη διαδικασία. Ένα εξαιρετικό κομμάτι της ελληνικής γαστρονομίας. Στη Μυτιλήνη τα κεφτεδάκια ζυμώνονται με ούζο και κύμινο. Η φάβα, η λακέρδα, η παστή σαρδέλα, το χταπόδι, αποζητούν το ούζο σαν το απόλυτο ταίριασμα. Σε τούτο το νησί γενιές ολόκληρες περπάτησαν στα χνάρια του ούζου και ταυτιστήκαν με την ιεροτελεστία του. Λίγη ιστορία
 
Από την αρχαιότητα κιόλας, ο άνθρωπος πειραματίστηκε και δημιούργησε διάφορα ποτά με αλκοόλη, χρησιμοποιώντας αρωματικά βότανα, καρπούς, ρίζες, άνθη και σπόρους. Αρχικά με εκχύλιση και ζύμωση, κι αργότερα με απόσταξη. Πάντα με στόχο να νιώσει απόλαυση, ευεξία, χαλάρωση ή και μέθη.
 
Πολλά  προϊόντα απόσταξης εμφανίστηκαν και στον αραβικό κόσμο, ωστόσο, ο Βυζαντινός πολιτισμός της Κωνσταντινούπολης σε συνδυασμό με το ελληνικό στοιχείο της Αλεξάνδρειας και της Σμύρνης, διαμόρφωσαν την γνώση της τεχνικής των αποσταγμάτων.
 
Οι μαρτυρίες των περίφημων χαλκουργών της Αρμενίας και του Πόντου, που κατασκεύαζαν περίτεχνους άμβυκες περίτρανα διακοσμημένους, επιβεβαίωναν τη βαθιά γνώση της απόσταξης σε όλη τη βυζαντινή αυτοκρατορία.
 
Εξάλλου, η ευλογημένη γη της Μικράς Ασίας και της Θράκης, όπου κυριαρχούσαν τα σταφύλια και τα σύκα, πρόσφερε άριστη ύλη, ενώ η καλλιέργεια του γλυκάνισου στη Λέσβο και στη Λήμνο αλλά και η παραγωγή μαστίχας στη Χίο, αποτελούσαν απαραίτητα στοιχεία για την παρασκευή της «ρακής».
 

Πηγή: lesvosgreece

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο