Τα «Ρωμανάκια» καταρχήν είναι δύο αδέλφια. Θα τα συναντήσετε σίγουρα αν τα βήματα σας οδηγήσουν στην ομότιτλη ταβέρνα και θα τους απολαύσετε να κοσμούν (με φωτογραφία σε τρυφερή ηλικία) τα σουπλά πάνω στο οποίο  θα ακουμπήσετε τα πιάτα που θα παραγγείλετε. Τα οποία πιάτα με μικρές εξαιρέσεις έχουν ενδιαφέρον περιεχόμενο και το κυριότερο προτείνονται σε επίσης ενδιαφέρουσες τιμές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το μαγαζί να είναι σχεδόν γεμάτο ακόμα και τις δύσκολες καθημερινές ημέρες.


Τα Ρωμανάκια σαν χώρος είναι συμπαθητικός και ζεστός. Τραπεζοκαθίσματα καλής ταβέρνας, διακοσμητικά που παραπέμπουν στην Κρήτη, φωτογραφίες του Βενιζέλου του Ξυλούρη και άλλων, δημιουργούν ένα κάθε άλλο παρά ψυχρό περιβάλλον. Αυτό με τη σειρά του «ζεσταίνεται» από το φωτισμό. Λάμπες πετρελαίου παντού. Μικρές και μεγάλες ακόμα και πάνω στα τραπέζια για να «φωτίζουν» το περιεχόμενο του πιάτου σας. Οι πελάτες σε ένα σημαντικό ποσοστό … φωνάζουν την καταγωγή τους από την Κρήτη. Το χαρακτηριστικό ηχόχρωμα που προανέφερα είναι σαφώς διακριτό. Προσωπικά, σε συνδυασμό φυσικά και με τη γευστική πρόταση, βρίσκω ότι το σύνολο παρουσιάζει ενδιαφέρον.

Σε επίπεδο γεύσεων η βεντάλια της Κρητικής κουζίνας και των αντίστοιχων τοπικών προϊόντων προβάλλεται επαρκώς και γενικά τα πιάτα είναι καλομαγειρεμένα με τις απαραίτητες, φυσικά, μικρές αστοχίες που χαρακτηρίζουν κάθε ταβέρνα. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι δεν υποθηκεύουν την τελική εντύπωση. Από όσα δοκίμασα μου άρεσε πραγματικά η στάκα δίπλα στη οποία έβαλα πατάτες τσικουλάτες. Για όσους ο προσδιορισμός δεν βοηθάει θα σας πω ότι είναι χοντροκομένες (όπως του φούρνου) και τηγανισμένες σε λάδι. Πολύ ενδιαφέρον συνδυασμός. Από τα καλτσούνια σας προτείνω να προτιμήσετε την εκδοχή με μυζήθρα. Είναι νόστιμη και με ξερό καλό τηγάνι. Η άλλη με τα χόρτα πάσχει καθώς τα χόρτα είναι σχετικά σκληρά και με λίγες ίνες.

Σε επίπεδο κυρίων πιάτων το πιλάφι του Καπλανογιώργη (γαμοπίλαφο) είναι πραγματικά καλό. Βαθιά νοστιμιά με ξινούτσικο υπόβαθρο και κομμάτια από ζυγούρι τρυφερό και χωρίς βαριά οσμή δίνουν ένα παραδοσιακό πιάτο που αξίζει με το παραπάνω. Το ίδιο ισχύει και με το οφτό αρνί (στο φούρνο πάνω σε κληματόβεργες) που συνοδεύεται από πολύ καλές πατάτες. Την εικόνα θολώνουν λίγο τα σιουφιχτά μακαρόνια καθώς στη σάλτσα των μανιταριών συμμετέχει και λίγο balsamico το οποίο μάλλον δεν ευνοεί το σύνολο. Υπάρχουν φυσικά και τα επιδόρπια στα οποία η Κρήτη διεκδικεί το μερτικό της με μια Σφακιανόπιτα και τα κλασικά καλτσούνια. Και τα δύο (τα δοκίμασα) παίζουν με το τυρί και το μέλι. Το κάνουν με επιτυχία και αφήνουν μία καλή ανάμνηση που λειτουργεί θετικά για μία επόμενη επίσκεψη.

Έχω την εντύπωση ότι τα είπα όλα. Αυτό που απομένει είναι μία κουβέντα για τα τερψυλαρύγγια. Η τσικουδιά ρέει και είναι καλή. Η λίστα κρασιών είναι μικρή αλλά υπερεπαρκής για το είδος του μαγαζιού. Σε χύμα κρασί υπάρχει όπως είναι φυσικό μαρουβάς. Καλός είναι αλλά για τα δικά μου γούστα θα τον ήθελα πιο δυνατό. «Κουτελίτη» που λένε. Είναι προφανές, προκύπτει άλλωστε από όσα προηγήθηκαν, ότι τα Ρωμανάκια είναι μία καλή ταβέρνα η οποία υπηρετεί με ευπρόσωπο τρόπο την Κρήτη, προτείνει ενδιαφέρον φαγητό και το κυριότερο σέβεται την τσέπη του πελάτη. Παράλληλα έχει και καλό service.


Πηγή: athinorama.gr