Ωραία θα ήταν να είχαν περισσότεροι συναίσθηση του ότι αν φερθείς καλά στην πρώτη ύλη, εκείνη στο ανταποδίδει και με το παραπάνω. Είχα καιρό (από την άνοιξη) να βρεθώ σε αυτό το κρυμμένο πίσω από την πολυκοσμία του Μικρολίμανου ψαροεστιατόριο (Φιλίππου 5, 2104225059).

Ήταν και πάλι αποκάλυψη. Και όντως τα περί τα € 40-50 που δίνεις (χωρίς το κρασί) στον «Παπαϊωάννου» τα αξίζει. Εκτός του ψαριού, που ήταν πολύ καλό, οι βαθυκόκκινες γαρίδες, ψημένες ελαφριά και μαστόρικα, έλιωναν στο στόμα, βγάζοντας μαζί με όλα τους τα αρώματα και μια πολύ ωραία γλύκα. Οι πίνες σε κέρδιζαν με την ιωδιούχα και σαρκώδη νοστιμιά τους. Η καραβιδόψιχα ήταν άψογη σε μια ελαφριά, απίθανη σάλτσα με τα αβγά της καραβίδας. Εντάξει, την «εικονογραφία» δεν τη λες σπουδαία. Λιτά θαλασσινή είναι, μετά λευκών κολλαριστών τραπεζομάντιλων. Αλλά αυτή η απουσία «χωρικού» εντυπωσιασμού, ίσως τελικά αφήνει τελικά τη θάλασσα να ξεδιπλώσει τη δυναμική της και να σολάρει. Ακόμη κι αν εδώ δεν την έχεις στα πόδια σου.