Ένας φίλος με πήγε στο «Οινομαγειρείον της Μεταξούς» στον Κολωνό (Πυθοδώρου 10, 2105229290). Το ’60 ήταν μπακάλικο, πουλούσε και κάρβουνο.

«Πλάκωναν οι παρέες και το τραγούδι και το βάσταγαν μέχρι τα μεσάνυχτα», είχα διαβάσει νωρίτερα στο βιβλίο του Γιώργου Πίττα «Η αθηναϊκή ταβέρνα», ξαφνιάστηκα όμως που το 2010, στην περιποιημένη αυλή που πριν από κάποια χρόνια έπαιζε ο Τόλης Χάρμας, με τους ασβεστωμένους τοίχους, τα νυχτολούλουδα και τα φαναράκια, το γλέντι συνεχίζεται απτόητο με ακορντεόν και κιθάρα. Τώρα πια κάτω από τη σημαία της… Ελεύθερης Πολιτείας της Ικαρίας, μια και από τον παππού Γιάννη πέρασε στα χέρια του Ικαριώτη Γιάννη Γαλανόπουλου (έχει επίσης την «Κοταρού» και το «Χαμηλό»). Τσιμπολογάμε φάβα «με λάκκο», καλοφτιαγμένο ταμπουλέ, απλή και τρυφερή χοιρινή τηγανιά και κεφτεδάκια «μπελαλίδικα», που κολυμπάνε σε κόκκινη σάλτσα –μαμαδίστικο στιλ– τριγυρισμένα από μια λεπτή ροδέλα μελιτζάνα. Η ρακή είναι πολύ τραχιά για τα γούστα μου. το χύμα κρασί αποδεικνύεται πιο ευκολόπιοτο. Μεταξύ των «γλάρων» και του «δελφινοκόριτσου», η κουβέντα μας κοντράρει ελληνικό DΝΑ (αθάνατο κλισέ) και lifestyle μοντερνιά. Θυμόμαστε γραφόμενα και λεγόμενα του Πάνου Γεραμάνη. «Θεό των μικρών πραγμάτων», τον λέει ο φίλος μου που τον ήξερε. Μάλλον θα του άρεσε εδώ, και ας μη βγαίνουν πια οι γειτόνισσες στα ανοιχτά παράθυρα να σιγοτραγουδάνε. Και μόνο που δεν διαμαρτύρονται, εμένα κάτι μου λέει.

Πηγή: Αθηνόραμα, Άντζελα Σταματιάδου