Ένα all day bar-restaurant με μεγάλες προσδοκίες...

Πάνε μήνες τώρα, που ανεβοκατεβαίνοντας τη Λεωφ. Κηφισίας, παρατηρώ αυτό το ολοκαίνουριο all day bar-restaurant. Γωνιακό, φωτεινό, με μια ανάλαφρη διάθεση, τουλάχιστον στην εξωτερική διακόσμηση. Ώσπου ένα μεσημέρι Σαββάτου μαζευτήκαμε και είπαμε να πάρουμε μια πρώτη γεύση... Μπαίνοντας, αντιλήφθηκα αμέσως ότι το περιβάλλον συντίθεται από έναν «ανάκατο» καμβά, κρίνοντας τόσο από την ηλικία των θαμώνων, όσο και από τη διακοσμητική αντίληψη.

Στις άνετες και φωτεινές σάλες συνυπήρχαν όλα τα στυλ επίπλων, φορτωμένων φωτιστικών και ιπτάμενων μπουκαλιών, σε μια κάβα «οροφής». Αφού το ξεπεράσαμε αισθητικά, αποφασίσαμε να καθίσουμε στο πιο όμορφο και γοητευτικά ρετρό κομμάτι τού εστιατορίου. Οι καταπράσινοι καπιτονέ καναπέδες τράβηξαν την προσοχή μας και μας έκαναν να επικεντρωθούμε στις γαστρονομικές αρετές του μαγαζιού και λιγότερο στα σχεδιαστικά του ατοπήματα.

Η χορτόπιτα κέρδισε αμέσως έξτρα πόντους, με σαφώς γκουρμέ διάθεση παρουσίασης και σερβιρίσματος, αλλά κυρίως με υπέροχη υφή αφράτου φύλλου, μέσα στο οποίο εναλλάσσονταν οι μυρωδιές από διαφορετικά χορταράκια, με προεξέχουσα εκείνη του κόλιανδρου, κι όλα αυτά στεφανωμένα με μια ωραία πυκνή, κατακόκκινη, μεσογειακή σάλτσα ντομάτας. Το αέρινο κολοκυθάκι σουφλέ μάς άρεσε περισσότερο από τις σαλάτες που, αν κι εντυπωσιακές, τελικά δεν κατάφεραν να κερδίσουν τον ουρανίσκο μας, κυρίως γιατί οι γεύσεις και τα υλικά τους δεν ήταν δεμένα και εναρμονισμένα ως προς το τελικό σύνολο.

Το φιλέτο λαβράκι φρικασέ, με τα τρυφερά μωρουδίστικα λαχανικά και τον αφρό μοσχολέμονου, ήταν μια ωραιότατη πρόταση, γιατί σε παραπέμπει γλυκά κι απαλά σε παιδικές γευστικές μνήμες. Αντίθετα, αν θέλεις έναν ακραίο γευστικό πειραματισμό, που θα σε ταξιδέψει σε άλλη ήπειρο, δεν έχεις παρά να παραγγείλεις το κεμπάμπ από ψιλοκομμένο κιμά γαλοπούλας και σάλτσα μάνγκο.

Πιο ασφαλείς επιλογές είναι σαφώς το Rib-eye, ζουμερό και ψημένο σωστά, αλλά συνοδεύεται από μια τάρτα κρεμμυδιού, που στο τέλος ταγγίζει ελαφρώς στον ουρανίσκο και μάλλον πέφτει βαριά στο στομάχι.

Βέβαια, διαβάζοντας προσεκτικά τον κατάλογο του Leo's, αντιλαμβάνεσαι αμέσως ότι δεν θα ξαφνιαστείς, ούτε θα προβληματιστείς, γιατί είναι δομημένος ακριβώς όπως το εστιατόριο. έχει απ' όλα και για όλα τα γούστα, κρατώντας το γκουρμέ τέμπο σε ήπιους τόνους.

Τα επιδόρπια ήταν γλυκοφάγωτα κι οι επιλογές πολλές, με κυρίαρχη εκείνη του freddo cappuccino tiramisu, που ήρθε σερβιρισμένος σε ένα ψηλόλιγνο ποτήρι, με χρωματικές εναλλαγές σοκολάτας και αφρόγαλου. Βυθίσαμε το κουταλάκι μέχρι κάτω και το απολαύσαμε μπουκιά-μπουκιά.

Πάντως επειδή το Leo's έχει σαφώς ένα μεγάλο πλεονέκτημα (τουτέστιν το location, μιας και βρίσκεται στην καρδιά του Ψυχικού), εκείνο που του χρειάζεται είναι να βρει τον εαυτό του και να καθορίσει από την αρχή τον γαστρονομικό του και στυλιστικό του χαρακτήρα, αποβάλλοντας τα κιτς στοιχεία που το πνίγουν! Όσο για το σέρβις, πρόθυμο μεν, ανεκπαίδευτο δε! Μας άφησε άφωνους ο σερβιτόρος με την μάλλον προηγούμενη θητεία σε μπουζουκλερί, απευθύνοντας σε εμάς την ερώτηση: «θα πάρετε ποτήρι ή φιάλη;»