Η μαγειρική του Ζουρνατζή και η οινογνωσία του Καϋμενάκη σε πακέτο απολαυστικόν και σωστά κοστολογημένο.
 
 
Η θέση Στον μικρό πεζόδρομο της Ευφορίωνος, τρίτη κάθετος στην Ερατοσθένους, πρώτο φανάρι μετά το Καλλιμάρμαρο δεξιά. Εδώ Παγκράτι.  

Η ατμόσφαιρα
Ενδιαφέρουσα και ανανεωτική. Με το «ανανεωτική» εννοώ πως λειτουργεί κατευναστικά προς τον της ημέρας κάματο, χαλαρώνεις δηλαδή με το γλυκό φωτισμό, την ανάλαφρη διακόσμηση, την ευχάριστη βαβούρα από την πελατεία που ήρθε να πιει, να γευτεί, να κουβεντιάσει. Στον τοίχο, όπως μπαίνεις δεξιά, ράφια με κονσέρβες και σακιά τροφίμων, οι πρώτες ύλες της φτωχής κουζίνας, πράγμα που αποτελεί την κεντρική φιλοσοφία του μαγαζιού. Κυριαρχεί το ξύλο, η αίσθηση όμως που αφήνει δεν είναι ρουστίκ, αλλά μοντέρνα. Βασικό μοτίβο το κρασί: ταμπέλες από οινοκιβώτια κοσμούν τους τοίχους, ενώ ο μεγάλος συντηρητής κρασιών δεσπόζει στο χώρο.  

Το φαγητό
Εντέχνως άτεχνη η κουζίνα του Ζουρνατζή. Απλά υλικά της μεσογειακής γειτονιάς μας πλασάρονται μέσα από δημιουργικά μπλεξίματα και κλασικές σεφίστικες τεχνικές σε πιάτα εκλεπτυσμένα, σοφιστικέ, χωρίς διάθεση να κομπλεξάρουν τον τελικό αποδέκτη. Θα έλεγα πως τα φαγητά είναι comfort, όπως αυτά που θα έτρωγες σε ένα ψαγμένο παρισινό μπιστρό. Μόνο που τα τρως στην Αθήνα. Έτσι η βελούδινη σούπα γλυκοκολοκύθας γίνεται «θέμα» με την προσθήκη λίγου τριφτού χρένου, ενώ στην κλασική -πια- παντζαροσαλάτα με ζεστό κατσικίσιο τυρί τον τόνο δίνει το ξινόμηλο. Τα εκπληκτικά μπλινίς (αφράτες κρεπούλες ρωσικής προέλευσης) σερβίρονται «διαστρωματωμένα» με μανιτάρια σοτέ, κασέρι Ελασσόνας και τηγανητές κρεμμυδοροδέλες (οι τελευταίες κομμάτι πιο λιπαρές απ’ όσο ήθελα). Στα κύρια, τα «σπάει» η φραγκόκοτα με πορτοκαλόσαλτσα, πουρέ σελινόριζας και ψητά κρεμμύδια, ενώ απολαύσαμε εξίσου και την πάπια με γλυκόξινη σάλτσα από βύσσινα, με τέλειες πατατούλες και λάχανο τύπου σουκρούτ και το μοσχαρίσιο κότσι μαγειρεμένο σε Μαυροδάφνη με θυμάρι, πουρέ και ψητά δαμάσκηνα τυλιχτά με μπέικον. Ελπίζω να μη σε μπέρδεψα: αυτά είναι τα πιο περίπλοκα πιάτα του μενού. Τα υπόλοιπα είναι πιο κοντά στην cucina povera φιλοσοφία: παίζει χορτόπιτα με καλαμποκάλευρο, σαγανάκι, ρεβιθοκεφτέδες σιφνέικοι με λευκό ταραμά και σαλάτα φακής, συκώτι, ραβιόλια, μπιφτέκια... Όλα περιποιημένα και με το κατιτίς τους. Μη φύγεις χωρίς γλυκό. Ωραιότατα η τάρτα αχλαδιού με καραμέλα γάλακτος και παγωτό βανίλια και το μιλφέιγ με κρέμα βανίλιας, μους μανταρινιού και γρανίτα σοκολάτας-καφέ, όμως αυτό που ξεχωρίζει είναι το προφιτερόλ, το καλύτερο που έχουμε δοκιμάσει εφέτος σε εστιατόριο: πριν προλάβεις να λιγωθείς από το παγωτό καραμέλας με το οποίο είναι γεμισμένα τα σου, μια βαρβάτη σος πικρής σοκολάτας βάζει τα πράγματα στη θέση τους, κοντράροντας, συμπληρώνοντας, απογειώνοντας. Εύγε!  

Ο λογαριασμός
Τα πρώτα πιάτα δεν ξεπερνούν τα 9,5 € και τα κύρια τα 15,5 € - μιλάμε για πάπια και φραγκόκοτα, αμφότερα εκλεκτά κρεατικά. Εν ολίγοις, για πρώτο, κύριο, επιδόρπιο και ένα ποτήρι κρασί δύσκολα θα ξεπεράσεις τα 30 € το άτομο. Δεν είναι πάμφθηνα, όμως για την ποιότητα του φαγητού, του κρασιού και του σέρβις είναι ένα καλό παράδειγμα για value for money εσθίειν στο μικρό μας άστυ.  

Η κάβα
Με τις εκατοντάδες επιλογές (κάποιες εξ αυτών και σε ποτήρι), η οινική λίστα του εστιατορίου είναι από μόνη της λόγος για απανωτές επισκέψεις στο εστιατόριο. Όλος οι οινικός πλανήτης θα παρελάσει μπροστά από τα μάτια σου κατά την επιλογή κρασιού, όμως συμβουλή μου είναι να ακολουθήσεις τις προτάσεις του έμπειρου προσωπικού που θα ταιριάξουν επιτυχώς και με τις πιο αλλοπρόσαλλες επιλογές φαγητών, ειδικά αν δεν είσαι έμπειρος στο θέμα του κρασιού. Αν πάλι είσαι έμπειρος, εδώ είναι ο παράδεισός σου. Ειρήσθω εν παρόδω, υπεύθυνος για τα κρασιά είναι ο συνιδιοκτήτης του εστιατορίου Γιάννης Καϋμενάκης, ένας από τους εμβριθέστερους οινοχόους της χώρας.  

Επιπλέον πληροφορίες
Είναι ανοιχτό καθημερινά από τις 8.30 μ.μ - 11.30 μ.μ. Κυριακή μόνο μεσημέρι, Δευτέρα κλειστά. Το παρκάρισμα δυσκολεύει το ΠΣΚ – για το Παγκράτι μιλάμε.


Πηγή: gastronomos.gr