ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Το ναυάγιο, το κράτος- ερειπιώνας και οι επιμηθείς

του Γιάννη Τριάντη - Δημοσίευση 19 Σεπτεμβρίου 2017, 20:57 / Ανανεώθηκε 21 Σεπτεμβρίου 2017, 15:59
Το ναυάγιο, το κράτος- ερειπιώνας και οι επιμηθείς
Facebook Twitter Whatsapp

Το ναυάγιο στον Σαρωνικό –πέρα από τις  προφανείς  κυβερνητικές ευθύνες ( υποτίμηση του συμβάντος  με αποτέλεσμα την  ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού, ακράτεια δηλώσεων, σύγχυση κ.α.)- αποκάλυψε την μόνιμη και βαριά παθογένεια του κράτους.

Το ναυάγιο στον Σαρωνικό –πέρα από τις  προφανείς  κυβερνητικές ευθύνες ( υποτίμηση του συμβάντος  με αποτέλεσμα την  ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού, ακράτεια δηλώσεων, σύγχυση κ.α.)- αποκάλυψε την μόνιμη και βαριά παθογένεια του κράτους.

Συγκεκριμένα:

  • Πρώτον, πως είναι δυνατόν να κρίνονται αξιόπλοα τα σαπιοκάραβα που ναυαγούν δεμένα σε νηνεμία; Ποιος ελέγχει το σύστημα ελέγχου και τους ελεγκτές; (Ω, ναι! Τυπικά γίνονται έλεγχοι και άπαντες ελέγχονται. Επί της ουσίας, όμως;).
  • Δεύτερον, σε μια χώρα βουτηγμένη στη θάλασσα, όπως η Ελλάδα, δεν θα έπρεπε να υπάρχει ,ως προτεραιότητα , μία ομάδα διαχείρισης θαλασσίων ατυχημάτων , με σύγχρονα συστήματα παρακολούθησης και ενημέρωσης, ώστε να παρεμβαίνει αστραπιαία, ακόμη και γρηγορότερα-ή ανεξάρτητα- από τον βαθμό ετοιμότητος της πολιτικής ηγεσίας; Μιλώ για προτεραιότητα και όχι για συνήθη θεσμική διευθέτηση. Μιλώ για ομάδα-«κομάντο» απόλυτης εγρήγορσης, που δεν θα δυναστεύεται από γραφειοκρατικές ή άλλες ,ανασχετικού χαρακτήρα, διαδικασίες.
  • Τρίτον, πως είναι δυνατόν να λειτουργεί με ημίμετρα μια πολιτεία τόσο στο θέμα των ελέγχων όσο και στο ζήτημα της λαθρεμπορίας καυσίμων; Είναι δυνατόν κάποια από αυτά τα αναγκαία μέτρα να έχουν ληφθεί μόλις το 2012, ενώ μέρος των υπολοίπων να παραμένει εισέτι σε εκκρεμότητα;

Το τελευταίο αυτό ερώτημα παραπέμπει ευθέως στον πυρήνα του προβλήματος : το ελληνικό κράτος ήταν και παραμένει σε μεγάλο βαθμό κράτος-ερειπιώνας. Ούτε ο περιώνυμος εκσυγχρονισμός του Σημίτη ούτε η επανίδρυση του Κώστα Καραμανλή κατάφεραν κάτι θετικό. Το μαρτυρούν πλείστα όσα παθογενή διαχρονικής παρουσίας και ισχύος ( ανεπαρκής υποδομή της Διοικητικής μηχανής , ανισομερής κατανομή προσωπικού στην Δημόσια Διοίκηση και απουσία αξιολόγησης, λειψό Κτηματολόγιο, αναποτελεσματική καταπολέμηση της διαφθοράς κ.α.).

Ένας τρόπος να αντιμετωπιστούν τα παθογενή είναι η οδυνηρή εμπειρία συμβάντων, όπως το ναυάγιο στον Σαρωνικό. Και μάλλον σε αυτόν τον τρόπο έχει εθιστεί η χώρα μας. Παρεμβαίνει κατόπιν εορτής και κάπως βελτιώνει με ημίμετρα  την κατάσταση, αντί να προβλέπει, να σχεδιάζει, και να υλοποιεί άμεσα και αποτελεσματικά τα ενδεικνυόμενα μέτρα.

Έως πότε θα είμαστε επιμηθείς;