Έκδηλη είναι η ένταση ανάμεσα σε Ουάσινγκτον και Μόσχα το τελευταίο χρονικό διάστημα, με το ζήτημα της Συρίας να έχει οδηγήσει σε ψυχροπολεμικού τύπου κλίμα ανάμεσα στις δύο δυνάμεις.   Ως γνωστόν η Ρωσία, αποτελεί σύμμαχο της Δαμασκού από την εποχή της Σοβιετικής, Ένωσης ενώ, σημειώνεται, ότι εξοπλίζει με όπλα (και ελικόπτερα) το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ, θέτοντας βέτο σε οποιαδήποτε δυτική επέμβαση στη διαμάχη των χιλιάδων νεκρών. Από την άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ εξοπλίζουν και στηρίζουν τους αντικαθεστωτικούς.  

Πριν από μερικές ημέρες ο πρόεδρος της Συρίας, Μπασάρ αλ Άσαντ, κατηγόρησε τις ΗΠΑ σε συνέντευξή του στο γερμανικό δίκτυο ARDM, ότι υποστηρίζουν τις ομάδες των εξεγερμένων στη χώρα του για να την αποσταθεροποιήσουν.

«Oι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια μεροληπτική στάση στη σύγκρουση. Προσφέρουν προστασία και πολιτική στήριξη σε αυτές τις ομάδες για να αποσταθεροποιήσουν τη Συρία» είπε χαρακτηριστικά.  

Οι δηλώσεις της επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Χίλαρι Κλίντον  στο Παρίσι, στη διάσκεψη για το συριακό ζήτημα ήταν ενδεικτικές του κλίματος, αφού ούτε λίγο ούτε πολύ «απείλησε» Ρωσία και Κίνα λέγοντας ότι θα πρέπει να πληρώσουν το τίμημα για τη στάση που κρατούν, υποστηρίζοντας το καθεστώς.  

Λίγες μέρες αργότερα ο ρώσος πρόεδρος Βλάντιμιρ Πούτιν απάντησε εμμέσως στην Ουάσινγκτον λέγοντας πως τα δυτικά κράτη προσπαθούν να εδραιώσουν την επιρροή τους στον αραβικό χώρο ενδυόμενα το μανδύα της «ανθρωπιστικής επέμβασης» και κάνοντας λόγο για «δημοκρατία των πυραύλων και των ρουκετών».  

Σημαντικό κομμάτι στο παζλ της πόλωσης ανάμεσα στις δύο πλευρές αποτελούν τα σενάρια που κυκλοφόρησαν πρόσφατα και έκαναν λόγο για κοινές ασκήσεις Ρωσίας, Κίνας, Συρίας και Ιράν, που αποτέλεσαν εμμέσως μήνυμα προς τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Ε.Ε.  

Η Μόσχα εξάλλου κατευθύνει συνεχώς ναυτικές δυνάμεις προς τη Συρία διά της ανατολικής Μεσογείου (υποβρύχια, αποβατικά πλοία, βοηθητικά πλοία με μοίρες πεζοναυτών) κάτι που πραγματοποιούν και ΗΠΑ- ΝΑΤΟ. Με λίγα λόγια αναμένεται... συνωστισμός πολεμικών πλοίων στη λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου με το βλέμμα όλων να είναι στραμμένο στη γεωπολιτική σκακιέρα των ακτών της Συρίας.  

Οι σχέσεις πάντως ανάμεσα σε Μόσχα και Ουάσινγκτον θυμίζουν ιδιαίτερα το 2008 όταν υπήρξε ένταση στον Καύκασο, με τον μίνι πόλεμο ανάμεσα στη Ρωσία και τη Γεωργία του Μιχαήλ Σαακασβίλι, τον οποίο είχαν «προωθήσει» οι ΗΠΑ στην εξουσία. Παράλληλα, ρωσική διαφωνία υπήρξε και στην περίπτωση επέμβασης στη Λιβύη, αφού τα πετρελαϊκά συμβόλαια με το καθεστώς του Μουαμάρ Καντάφι, γεννούσαν την άρνηση της Μόσχας.  

Η Ρωσία έχει διαμηνύσει προς κάθε κατεύθυνση ότι ενδεχόμενη επέμβαση στη Συρία θα εκληφθεί ως επίθεση στην εθνική της ασφάλεια. Η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα, δεν δείχνει ιδιαίτερα πρόθυμη να εμπλακεί σε ένα επικίνδυνο ψυχροπολεμικό παιχνίδι, που θα μπορούσε να συμπεριλάβει στους συμμετέχοντες την Κίνα και το Ιράν.  

Οι ισορροπίες είναι λεπτές και το συριακό ζήτημα είναι ουσιαστικά μία παρτίδα σκακιού με επιφυλακτικούς παίκτες που το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θέλουν για κανένα λόγο να χάσουν.  

Βαγγέλης Βιτζηλαίος
TAGS