Ο βελγικός Τύπος "γιόρτασε" σήμερα στους πρωτοσέλιδους τίτλους, την ισοφάριση από το Βέλγιο του παγκόσμιου ρεκόρ της πιο μακράς πολιτικής κρίσης, η οποία μάλιστα συνεχίζεται καθώς η χώρα διαιρείται όλο και περισσότερο ανάμεσα στους Φλαμανδούς και τους γαλλόφωνους πολίτες της, συμπληρώνοντας 249 μέρες χωρίς κυβέρνηση.

Το χρονικό διάστημα αυτό είχαν χρειαστεί οι Ιρακινοί, κάτοχοι ως τώρα του ρεκόρ ακυβερνησίας, για να φτάσουν πέρυσι σε μια συμφωνία κατανομής της εξουσίας ανάμεσα στους Κούρδους, τους σουνίτες και τους σιίτες.

Οι επικριτικοί τίτλοι των εφημερίδων για τη "μαύρη κωμωδία" που εκτυλίσσεται στο πολιτικό σκηνικό της χώρας είναι ενδεικτικοί και για μια φορά, οι πρώτες σελίδες των ολλανδόφωνων και των γαλλόφωνων εφημερίδων είναι ταυτόσημες.

"Επιτέλους πρωταθλητές κόσμου!", είναι ο τίτλος της εφημερίδας αναφοράς της Φλάνδρας, της De Standaard, η οποία επέλεξε το χιούμορ. Η πρώτη σελίδα της καλύπτεται από μια φωτογραφία που δείχνει βέλγους ποδοσφαιρικούς οπαδούς να πανηγυρίζουν έπειτα από μια νίκη.

"Κατερρίφθη το ρεκόρ!", λένε εν χορώ οι γαλλόφωνες εφημερίδες L' Echo και Le Soir. Η τελευταία δημοσιεύει μια καταμέτρηση των 249 ημερών η οποία θυμίζει τοίχο κελιού φυλακής, με σειρές από γραμμές χαραγμένες με κιμωλία πάνω σε μαύρο φόντο.

"Ευτυχώς μας μένουν τα ζυγωματικά μας για να γελάσουμε. Ένα βεβιασμένο γέλιο. Όμως στη μέση αυτού του ατελείωτου πολιτικού μπλοκαρίσματος, καλύτερα να επιλέξουμε το γέλιο από την κατάθλιψη", εκτιμά ένας από τους αρθρογράφους της Λε Σουάρ.

Σε σοβαρότερο τόνο, η εφημερίδα Le Capitale μιλάει για "παγκόσμιο ρεκόρ που μας ντροπιάζει", ενώ η De Morgen έχει τίτλο "η θλίψη του Βελγίου", μια αναφορά στο μυθιστόρημα "Η θλίψη των Βέλγων" του διάσημου εκλιπόντος φλαμανδού μυθιστοριογράφου Ούγκο Κλάους.

Για την εφημερίδα Le Libre Belgique, "η κατάσταση δεν μπορεί να παραταθεί επ' αόριστον επειδή οι αγορές, το γνωρίζουμε, δεν είναι ευχαριστημένες με το σημερινό κενό και θέλουν μια αληθινή κυβέρνηση που θα προετοιμάσει δομικές μεταρρυθμίσεις".

Οι Φλαμανδοί και οι γαλλόφωνοι δεν καταφέρουν να συμφωνήσουν σε ένα κοινό όραμα για το μέλλον της χώρας. Οι πρώτοι ζητούν μια πολύ προωθημένη περιφερειακή αυτονομία. Οι δεύτεροι φοβούνται πως η κοινότητά τους θα γίνει έτσι φτωχότερη και πως κάποια στιγμή θα επέλθει η διαίρεση της χώρας.