Liberation: Συρία, ένας χρήσιμος σύμμαχος για τον Πούτιν

Liberation: Συρία, ένας χρήσιμος σύμμαχος για τον Πούτιν

«Υπάρχουν πολλοί λόγοι που εξηγούν τη στάση των ρώσων ηγετών απέναντι στη Συρία. Το ότι η Ρωσία θέλει να διατηρήσει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή είναι ένα στοιχείο που παίζει ασφαλώς ένα ρόλο, αλλά δεν αρκεί για να εξηγήσει τη στήριξη του Άσαντ. Από τα μέσα της δεκαετίας του 2000, ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει αναλάβει πρωτοβουλίες για να ενισχύσει την επιρροή της Ρωσίας σε αυτή την περιοχή όπου η ΕΣΣΔ ήταν για καιρό πολύ ενεργή. Στο πλαίσιο αυτό, η Συρία είναι σημαντική στα μάτια της Μόσχας. Η Ρωσία έχει στη χώρα αυτή οικονομικά, πολιτικά και στρατηγικά συμφέροντα. Θεωρεί ότι η Δαμασκός είναι ένας χρήσιμος εταίρος (κυρίως λόγω των σχέσεών της με το Ιράν) και μια σημαντική αγορά. Στα τέλη του 2010, οι αγορές όπλων από τη Συρία αντιστοιχούσαν στο 8% των συνολικών παραγγελιών της Ρωσίας. Και οι παραδόσεις όπλων συνεχίζονται κανονικά. Το λιμάνι Ταρτούς, όπου η Μόσχα διατηρεί ναυτική βάση, δεν παίζει μείζονα ρόλο, μπορεί να αποτελέσει όμως πλεονέκτημα αν και όταν η Ρωσία αποφασίσει ότι το στρατιωτικό εργαλείο είναι χρήσιμο για την επιβολή της ισχύος της. Η θέση της Μόσχας απέναντι στη Συρία συνδέεται τέλος με τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και την ΕΕ».

Αυτά λέει στη Liberation η Αν ντε Τενγκί, καθηγήτρια στο Inalco (Εθνικό Ινστιτούτο ανατολικών γλωσσών και πολιτισμών), προσπαθώντας να εξηγήσει τι ακριβώς θέλει η Μόσχα στο θέμα της Συρίας. Κατά την άποψή της, ο Πούτιν αντιδρά έντονα στο γεγονός ότι η χώρα του δεν έχει από τις ΗΠΑ και την ΕΕ την αντιμετώπιση που (κατά τη γνώμη του) θα έπρεπε. Στα μάτια του, η Ρωσία είναι μια μεγάλη δύναμη που πρέπει να αναγνωρίζεται ως τέτοια στη διεθνή σκηνή. Στη Συρία, είναι φανερό ότι ο Πούτιν θέλει να δείξει πως δεν μπορεί να λαμβάνονται αποφάσεις χωρίς τη χώρα του. Οι Ρώσοι έχουν την εντύπωση ότι παγιδεύτηκαν στην περίπτωση της Λιβύης. Και αυτό που τους ανησυχεί είναι ότι εκείνη η επέμβαση έγινε υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ.

Υπάρχουν όμως άλλοι δύο παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη, συνεχίζει η γαλλίδα αναλύτρια. Ο πρώτος είναι ο φόβος μιας περιφερειακής αποσταθεροποίησης που θα είχε επιπτώσεις στη Ρωσία, ιδιαίτερα στον βόρειο Καύκασο, που γεωγραφικά γειτονεύει με τη Μέση Ανατολή. Ο δεύτερος έχει σχέση με την εθνική κυριαρχία. Οι ρώσοι ηγέτες θεωρούν ότι η προστασία της εθνικής κυριαρχίας αποτελεί ένα ουσιαστικό στοιχείο και έναν παράγοντα σταθερότητας. Εξ ου και αρνούνται να δεχθούν ο,τιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κράτους, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η Συρία. Οι ρώσοι ηγέτες έχουν αναγνωρίσει την αρχή της προστασίας των άμαχων πληθυσμών, θεωρούν όμως ότι αυτό δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για μια ένοπλη επέμβαση ή για την υποστήριξη μιας ένοπλης εξέγερσης. Αυτό που προτείνουν είναι μια πολιτική διευθέτηση της συριακής κρίσης, μέσα από τον διάλογο της κυβέρνησης με την αντιπολίτευση. Απορρίπτουν την πρόωρη αποχώρηση του Άσαντ. Και εδώ έχουν σκοντάψει όλες οι προσπάθειες να βρεθεί μια λύση.

Γιατί όμως μια τέτοια επιμονή στην εθνική κυριαρχία; «Η Μόσχα δεν θέλει να δημιουργήσει ένα προηγούμενο. Αν η διεθνής κοινότητα μπορεί να αντικαταστήσει έναν ηγέτη στο όνομα ευγενών αρχών, τι θα την εμποδίσει να κάνει το ίδιο μια μέρα στον μετασοβιετικό χώρο; Από τότε που ξέσπασαν οι πολύχρωμες επαναστάσεις στην Ουκρανία και τη Γεωργία, η Μόσχα δεν βλέπει με καλό μάτι την επιδίωξη της κοινωνικής αλλαγής ούτε τη στήριξη της Δύσης στις εκστρατείες υπέρ της δημοκρατίας. Ο Πούτιν θεωρεί ότι όλα αυτά έχουν σκοπό να αποδυναμώσουν τις θέσεις της Ρωσίας».

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο