Οι αντάρτες που «έπνιξαν» την Κένυα στο αίμα συνεργάζονται με την Αλ Κάιντα

Οι αντάρτες που «έπνιξαν» την Κένυα στο αίμα συνεργάζονται με την Αλ Κάιντα

Γράφει ο Παναγιώτης Βελισσάρης - Λυμπερίδης

Η καταδρομική επιχείρηση στο εμπορικό κέντρο Westland στο Ναϊρόμπι της Κένυας που στοίχισε τη ζωή σε 68 συνολικά ανθρώπους, σύστησε σε όλη την  υφήλιο την τζιχαντιστική οργάνωση Αλ Σαμπάμπ. Παρά το γεγονός ότι ο  πρόεδρος της Κένυα Οχούρου Κενυάτα ανακοίνωσε ότι κατέγραψε μία νίκη απέναντι στους αντάρτες, λίγοι ήταν αυτοί που τον πίστεψαν.

Τα πτώματα αθώων ανθρώπων καθώς και τα ερείπια που άφησε πίσω της η επίθεση είναι  τα αποδεικτικά στοιχεία της ήττας του, τη στιγμή που φανέρωσαν τις επιχειρησιακές δυνατότητες της συνεργαζόμενης με την αλ Κάιντα  αντάρτικης ομάδας, η οποία πολεμά εμπλέκεται σε έναν πολύχρονο και αιματηρό εμφύλιο στη διπλανή Σομαλία.

Η πρόσφατη τρομοκρατική ενέργεια δεν είναι παρά μόνο η κορυφή του παγόβουνου, μιας και η οργάνωση βρίσκεται πίσω πίσω από μία αιματηρή επίθεση το 2010 στην Καμπάλα, πρωτεύουσα της Ουγκάντα, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 76 ανθρώπους, ενώ έχει στο ενεργητικό της και αρκετές επιθέσεις αυτοκτονίας σε διάφορες αφρικανικές πόλεις.

Και οι επιθέσεις που έχει κατά καιρούς υλοποιήσει η Αλ Σαμπάμπ στο εξωτερικό της Σομαλίας ήταν μηνύματα προς τις χώρες που έχουν επέμβει κατά καιρούς στον σομαλικό εμφύλιο σε συμμαχία με χώρες της Δύσης, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τα χτυπήματα των ΗΠΑ με μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Και αυτό ήταν το μήνυμα που θέλησαν να στείλουν οι ένοπλοι ισλαμιστές στην Κένυα, η οποία έχει στείλει στρατεύματα και αυτή με τη σειρά της στη Σομαλία.

Τέκνο του εμφυλίου

Η Αλ Σαμπάμπ το όνομα της οποίας μεταφράζεται «η νεολαία» στα Αραβικά, έκανε τα πρώτα της βήματα το 2006, όντας παρακλάδι της οργάνωσης Ένωση των Ισλαμικών Δικαστηρίων, η οποία πολεμούσε δυνάμεις του στρατού της Αιθιοπίας οι οποίες είχαν επέμβει τότε στη χώρα.

Από τότε έχει περιοριστεί σε αρκετά μεγάλο βαθμό, ωστόσο παραμένει επιχειρησιακά ενεργή, και σύμφωνα με το BBC αριθμεί από 7.000 έως 9.000 μέλη, με μεγάλη εμπειρία στις πολεμικές επιχειρήσεις, και προσφάτως στον ανταρτοπόλεμο, αδίστακτα και θρησκευτικά φανατισμένα.

Όπως στη Συρία με το μέτωπο Αλ Νούστα, έτσι και σε αυτή την περίπτωση, στις τάξεις της Αλ Σαμπάμπ πολεμούν τζιχαντιστές από διάφορες περιοχές της υφηλίου: Από την Υεμένη, και την Τσετσενία, μέχρι το Πακιστάν και την Ιταλία.

Στο απόγειο της δύναμης της, η Αλ Σαμπάμπ έφτασε να ελέγχει μέχρι και την πρωτεύουσα της Σομαλίας Μογκαντίσου, ωστόσο το 2011 εκδιώχθηκε από τα στρατεύματα της Αφρικανικής Ένωσης, ενώ το 2012 απώλεσε και τον έλεγχο σημαντικών περιοχών ανεφοδιασμού, όπως το λιμάνι του Κισμάγιο.

Παρόλα αυτά η οργάνωση έχει υπό τον έλεγχο της ένα μεγάλο κομμάτι της επικράτειας όπου εφαρμόζουν μία αυστηρή εκδοχή του ισλαμιστικού νόμου (Σαρία), όπου μεταξύ άλλων οι κλέφτες τιμωρούνται με ακρωτηριασμό των χεριών τους, ενώ προβλέπεται για της γυναίκες η θανατική ποινή δια λιθοβολισμού. Μάλιστα, τρία χρόνια πριν έφτασε στο σημείο να αρνηθεί την ανθρωπιστική βοήθεια που έστειλαν οι δυτικοί αφήνοντας στη μοίρα τους χιλιάδες ανθρώπους.

Υποταγή στην Αλ Κάιντα

Φυσική εξέλιξη όλων αυτών ήταν η Αλ Σαμπαάμπ να δηλώσει υποταγή στην Αλ Κάιντα το 2012, σε μία κίνηση που βοηθούσε την διαβόητη οργάνωση να αυξήσει την επιρροή της στην Αφρική.

Σύμφωνα με αναλυτές όπως η Βαλεντίνα Σόρια του Royal United Services Institute του Λονδίνου, οι ηγέτες της αλ Κάιντα που είναι εγκατεστημένοι στην ζώνη ανάμεσα στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν, τη στιγμή που η κεντρική οργάνωση βρίσκεται σε παρακμή, θέλουν να βλέπουν σε αυτό αφρικανικό τόξο, όπου τα σύνορα μεταξύ των χωρών είναι διάτρητα και κανένας εθνικός στρατός δεν μπορεί να περιφρουρήσει, μία πολλά υποσχόμενη περιοχή επέκτασης των δραστηριοτήτων της τζιχάντ.

Έχοντας δηλώσει υποταγή ήδη από το 2012 στην γνωστή σε όλους Αλ Κάιντα, η Αλ Σαμπάμπ είναι ο πιο πρόσφατος κρίκος στην αλυσίδα των εξτρεμιστικών ομάδων οι οποίες έχουν διασυνδέσεις με τη διαβόητη οργάνωση, μαζί με την η αλ Κάιντα στο ισλαμικό Μάγρεμπ (Aqmi) που δραστηριοποιείται στη ζώνη του Σάχελ, και την Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία, δίχως ωστόσο ακόμα να έχουν αποκτήσει κοινούς επιχειρησιακούς στόχους, περιοριζόμενες η κάθε μία στις περιοχές ευθύνης τους.

«Κάθε μία από τις οργανώσεις έχει τις δικές της προτεραιότητες, τις οποίες η τρομοκρατική δράση, με τον ισχυρό επικοινωνιακό αντίκτυπο, τούς επιτρέπει να προβάλλουν. Διότι καθεμία έρχεται αντιμέτωπη με έναν τοπικού επιπέδου εχθρό, τους εθνικούς στρατούς της Νιγηρίας, της Κένυας και του Νίγηρα...Δεν υπάρχει επιχειρησιακή ενότητα, ούτε διοικητικός συντονισμός», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Ζαν-Πιερ Φιλιού, καθηγητής του Ινστιούτου Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού.

Και μπορεί οι ένοπλες ισλαμιστικές ομάδες που δρουν στην Αφρική να μην έχουν ακόμα επιχειρησιακή ενότητα, ούτε διοικητικό συντονισμό, ωστόσο το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουν επαφές και έχουν καταφέρει να αποκτήσουν ένα μίνιμουμ συνεργασίας, σε θέματα εκπαίδευσης, τακτικών και τεχνογνωσίας, κάτω από την εποπτεία του κεντρικού αρχηγείου της οργάνωσης.

Όπως σημειώνει ο Ρόμπερτ Ρότμπεργκ, του Kennedy School of Government του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, «πρόκειται σαφώς για κινήματα εθνικού και τοπικού χαρακτήρα. Αλλά μοιράζονται τους πόρους που αποστέλλονται από την κεντρική Αλ-Κάιντα, κατά συνέπεια είναι υποχρεωμένα να γνωρίζουν τις δραστηριότητες αλλήλων και να συνεργάζονται μέχρις ενός βαθμού. Πρέπει να υπάρχει ανταλλαγή πληροφοριών για την κατασκευή βομβών, για παράδειγμα».

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο