Liberation: Ανάκαμψη αν στις ευρωεκλογές επικρατήσει η κεντροαριστερά

Liberation: Ανάκαμψη αν στις ευρωεκλογές επικρατήσει η κεντροαριστερά

Το μεγάλο διακύβευμα αυτών των ευρωεκλογών θα είναι η δύναμη των ευρωφοβικών, μιας καινούργιας κατηγορίας που κινείται ανάμεσα στους οπαδούς της εθνικής κυριαρχίας και τα διάφορα ρεύματα της ακροδεξιάς.

Καμιά από τις 28 χώρες-μέλη της Ένωσης δεν θέλει στην πραγματικότητα να αναδυθεί μια νέα ευρωπαϊκή εξουσία, που θα προέρχεται από μια οικουμενική πανευρωπαϊκή ψηφοφορία. Είτε αριστερές είτε δεξιές, όλες οι κυβερνήσεις θέλουν η ευρωπαϊκή πολιτική να παραμείνει δική τους αρμοδιότητα και το μοναδικό όργανο με πραγματικές εξουσίες να είναι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Αυτό δεν θα συμβεί όμως αν το πλειοψηφικό κόμμα ή συνασπισμός που θα στείλουν οι ευρωπαίοι ψηφοφόροι στο Στρασβούργο έχει αύριο τη δυνατότητα να ορίσει τον επικεφαλής του πρόεδρο της Κομισιόν. Η τελευταία θα μπορέσει έτσι να αποκτήσει τις εξουσίες που προβλέπουν γι' αυτήν οι συνθήκες και να πάψει να αποτελεί ένα απλό εκτελεστικό όργανο των αποφάσεων του Συμβουλίου.

Καθώς το όργανο αυτό θα προέρχεται από μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα είναι αποτέλεσμα μιας οικουμενικής ψηφοφορίας, θα μπορεί να προτείνει πολιτικές που θα ανταποκρίνονται στο πρόγραμμα με το οποίο η πλειοψηφία αυτή εξελέγη. Θα υπάρχει από τη μια πλευρά η νομιμότητα των Κρατών κι από την άλλη η νομιμότητα της Ένωσης. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα είναι πλέον το ένα από τα δύο σώματα και θα εκπροσωπεί τα έθνη, κάτι σαν την αμερικανική Γερουσία. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα είναι το άλλο σώμα και θα εκπροσωπεί την Ένωση, όπως συμβαίνει με τη Βουλή των Αντιπροσώπων στις ΗΠΑ.

Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί θα αποκτήσουν στην περίπτωση αυτή μια αμεσότητα, γράφει ο Μπερνάρ Γκετά στη Liberation. Θα αποκαλυφθεί ποιος εκπροσωπεί ποιον. Και το Κοινοβούλιο με την Επιτροπή θα γίνουν επιτέλους αυτό που θέλουν οι ευρωπαίοι πολίτες, όχι αυτό που είναι σήμερα, ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής των 28 χωρών.

Η Ένωση θα μετατραπεί τότε σε μια ενιαία δημοκρατία και θα πάψει να είναι ένα συγκεχυμένο άθροισμα 28 δημοκρατιών που είναι υποχρεωμένες να κάνουν διαρκώς συμβιβασμούς. Οι πολίτες της θα γνωρίζουν ποιος αποφασίζει τι και θα μπορούν να επιβραβεύουν ή να τιμωρούν στις επόμενες εκλογές. Αυτό θα οδηγήσει μοιραία σε μια διαρκή αντιπαράθεση ανάμεσα στα κράτη και την Ένωση, από αυτή την αντιπαράθεση όμως θα προκύψει η ισορροπία των εξουσιών ανάμεσα στην ομοσπονδιακή Ευρώπη και την Ευρώπη των εθνών.

Τα κράτη θα κάνουν ό,τι μπορούν ώστε η προεδρία της Κομισιόν να ανατεθεί στον υποψήφιο στον οποίο θα συμφωνήσουν. Αν δεν υπάρξει μια καθαρή πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο, θα συμβεί ακριβώς αυτό. Αν πάλι προκύψει από τις κάλπες μια καθαρή πλειοψηφία και δεν καταστεί δυνατό να εμποδιστεί η ανάληψη της προεδρίας από τον επικεφαλής αυτής της πλειοψηφίας, τότε θα ανοίξει μια νέα σελίδα στην ιστορία της Ένωσης.

Θα μπορέσουν λοιπόν το Κοινοβούλιο και η νέα Επιτροπή που θα προκύψει από αυτό να αντιταχθούν στη συντηρητική πλειοψηφία που κυριαρχεί σήμερα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο; Το ερώτημα είναι πολιτικό και όχι μόνο θεσμικό. Αν η Αριστερά και οι σύμμαχοί της (οι οικολόγοι, το κέντρο και η Αριστερά της Αριστεράς) επικρατήσουν, τότε η πολιτική της αποπλήρωσης του χρέους θα μπορέσει να συνοδευτεί από μια πολιτική της ανάκαμψης. Αν πάλι νικήσει η Δεξιά, δεν θα αλλάξει τίποτα. Οι ψηφοφόροι αποφασίζουν. Κι ένας σημαντικός παράγων θα είναι η αποχή.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο