Eπιμέλεια: Βαγγέλης Βιτζηλαίος

Όλο και μεγαλύτερη πτώση σημειώνεται στον μέσο όρο ηλικίας των ηγετών των "δυτικών" χωρών, τάση αντιστρόφως ανάλογη με αυτήν της ηλικίας του πληθυσμού των χωρών, γράφει ο Economist.

Οι ανεπτυγμένες χώρες βλέπουν το μέσο όρο ηλικίας των πολιτών τους να ανεβαίνει, με την παράλληλη αύξηση του προσδοκίμου ζωής. Από την άλλη πλευρά οι ηγέτες που εκλέγονται είναι όλο και νεαρότερης ηλικίας, όπως δείχνουν τα στοιχεία για τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία.

Ξεκινώντας από το μακρινό 1950, οι ψηφοφόροι έδιναν την εξουσία σε "σεβάσμιους" ηγέτες μεγαλύτερης ηλικίας όπως ο Γουίνστον Τσώρτσιλ και ο Κόνραντ Αντενάουερ. Η εκλογή του Τζακ Κένεντι ήταν μία πρώτη ένδειξη "επανάστασης" των νεαρότερων, αλλά η κυριαρχία του Ρόναλντ Ρίγκαν και του Φρανσουά Μιτεράν ήρθε και πάλι να ανεβάσει τον ηλικιακό μέσο όρο τη δεκαετία του '80.

Αυτή τη στιγμή, οι ηγέτες των τεσσάρων χωρών της Δύσης (Ομπάμα, Μέρκελ, Κάμερον, Σαρκοζί) σχηματίζουν έναν ηλικιακό μέσο όρο, χαμηλότερο από ποτέ. Αν υποθέσουμε ότι θα συνεχιστεί η σχετική τάση, όπως δείχνει και το παρακάτω γράφημα, ο μέσος όρος ηλικίας των ηγετών θα καταλήξει να είναι χαμηλότερος από αυτόν της ηλικίας των πολιτών.

Πολλοί αναλυτές κάνουν λόγο για έλλειμμα ηγεσίας, τουλάχιστον στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ίσως η ηλικία παίζει σημαντικό ρόλο στις παραστάσεις και την προσαρμοστικότητα του ηγέτη στη διαχείριση δύσκολων καταστάσεων και κρίσεων. Από την άλλη πλευρά, οι ψηφοφόροι θέλουν νέα πρόσωπα αποζητώντας καινοτόμες ιδέες και αέρα αλλαγής. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση.

grapheconomist