Eπιμέλεια: Βαγγέλης Βιτζηλαίος

Τους κινδύνους που κρύβει για την ενότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη συνέχιση του ευρωπαϊκού οράματος η άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων σε πολλές χώρες της γηραιάς ηπείρου, υπογραμμίζει ο Tyson Barker σε άρθρο του στην αμερικανική εφημερίδα Politico.

Mε αφορμή τον εκλογικό θρίαμβο της παράταξης των "Αληθινών Φινλανδών" στη σκανδιναβική χώρα, που ουσιαστικά θέτει σε αμφιβολία την παροχή στήριξης προς την Πορτογαλία, ο Barker τονίζει ότι η άνοδος αυτή αποτυπώνει μία πολιτική τάση που υπάρχει δυναμικά αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη.

Από τη Φινλανδία, στις Κάτω Χώρες, στο Βέλγιο και στην Ουγγαρία, τα αντιδραστικά κινήματα της Άκρας Δεξιάς βρίσκονται σε άνθηση, παρά το γεγονός ότι παρουσιάζουν αρκετές διαφορές από χώρα σε χώρα.

Πολλοί αναλυτές εστιάζουν στη ρητορική τους κατά των μεταναστών, αλλά για την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα πιο ανησυχητικά σημεία αναφοράς τους είναι ο ευρωσκεπτικισμός τους και η απροθυμία τους να επιτρέψουν στις χώρες τους να συνεχίσουν να συμμετάσχουν σε πακέτα στήριξης ευρωπαίων εταίρων τους.

Θεωρούν την ΕΕ ως απόμακρο και υπεροπτικό υπερ-κράτος, ενώ διαθέτουν το φιλελευθερισμό του αμερικανικού κόμματος του Τσαγιού, έχοντας παράλληλα, εκμεταλλευθεί την οργή των πολιτών που έχει γεννήσει η οικονομική κρίση. Ο Barker επισημαίνει και άλλα κοινά των ευρωπαϊκών ακροδεξιών κομμάτων με το κόμμα του Τσαγιού, την αντιδραστικότητα και την απροθυμία για συμβιβασμό. Στα πλαίσια της ΕΕ, όπου τα πάντα βασίζονται στη συναίνεση, η αδιαλλαξία των κινημάτων αυτών απειλεί να γκρεμίσει την Ευρωζώνη και κατ' επέκτασην το όραμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Στην Ολλανδία, το κόμμα του Γκέερτ Βίλντερς προκαλεί πολιτική αστάθεια, τηρώντας καθαρά αντιευρωπαϊκή στάση. Την ίδια ώρα, στο Βέλγιο η διαμάχη μεταξύ των Φλαμανδών του βορρά και των γαλλοφώνων του νότου έχουν οδηγήσει τη χώρα σε ρεκόρ διάρκειας ακυβερνησίας.

Τον επόμενο χρόνο εθνικές εκλογές είναι προγραμματισμένες για την Κύπρο, την Πορτογαλία, την Πολωνία, τη Δανία και την Ισπανία, όπου κόμματα της Άκρας Δεξιάς μπορεί να έχουν υψηλά εκλογικά κέρδη. 

 Σύμφωνα με τον αρθρογράφο πάντως, το μεγάλο "στοίχημα" είναι η περίπτωση της Γαλλίας. Η Μαρίν Λε Πεν, κόρη του ηγέτη του δεξιού Εθνικού Μετώπου και ένθερμου ευρωσκεπτικιστή Ζαν-Μαρί Λε Πεν, δείχνει στις δημοσκοπήσεις να λαμβάνει υψηλά ποσοστά προτίμησης των πολιτών, αφήνοντας σε πολλά γκάλοπ τρίτο τον νυν πρόεδρο, Νικολά Σαρκοζί. Σε περίπτωση που προκριθεί στον τελευταίο γύρο των εκλογών του 2012, μπορεί να προκαλέσει την αλλαγή στάσης της Γαλλίας στη νομισματική πολιτική.

Με δεδομένο το γεγονός ότι η Γαλλία και η Γερμανία αποτελούν τα ισχυρότερα κράτη της ΕΕ, που κατά πολύ ορίζουν και τις τύχες της, είναι φυσιολογικό ότι ο Ευρωσκεπτικισμός στο Παρίσι, θα μπορούσε να βάλει το όραμα της ενωμένης Ευρώπης σε πολύ δύσβατα μονοπάτια.