Ο Φρανσουά Ολάντ λέει adieu στον φόρο 75% για τους εκατομμυριούχους

Ο Φρανσουά Ολάντ λέει adieu στον φόρο 75% για τους εκατομμυριούχους

Όταν πριν από 2,5 χρόνια και κάτι μήνες, ο Φρανσουά Ολάντ διεκδικούσε την προεδρία της Γαλλίας έναντι του Νικολά Σαρκοζί στις εκλογές του 2012, διατύπωνε θέσεις οι οποίες φαινόταν σχεδόν… ριζοσπαστικές σε μία Ευρώπη που βίωνε τη λιτότητα στην πιο σκληρή εκδοχή της.

Με υποσχέσεις όπως η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, η μείωση της ανεργίας, αύξησης του κατώτατου μισθού, όταν έμπαινε στις 6 Μαΐου στα Ηλύσια Πεδία, αρκετοί ήταν αυτοί που πίστευαν ότι έπνεε ένας άνεμος αλλαγής στην κουρασμένη από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική του Σαρκοζί, Γαλλία.

Η κορωνίδα του προγράμματός του, και υπόσχεση για την οποία είχε καλλιεργήσει πολλές προσδοκίες στο εκλογικό σώμα, ήταν η επιβολή φόρου 75% στα μεγάλα εισοδήματα, άνω του 1 εκατ. ευρώ.

Δυόμισι χρόνια αργότερα, αυτό ακριβώς το σημείο του προγράμματος του Ολάντ, είναι απλά ένα τυπικό παράδειγμα της ανεπάρκειας του γάλλου προέδρου. Οι πιέσεις των Βρυξελλών και της Γερμανίας αποδείχθηκαν ισχυρότερες των όποιων προθέσεων είχε για να ασκήσει μία κοινωνικά δίκαιη πολιτική.

Παρότι είχε με το μέρος του ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος, ο Ολάντ βρήκε απέναντί του ισχυρούς αντιπάλους: Το δικαστικό σώμα και τις οικονομικές ελίτ, τους εύπορους δηλαδή γάλλους ανατρίχιασαν στην κυριολεξία στο άκουσμα της επιβολής αυτού του φόρου.

Αμέσως μετά την καταψήφιση του, το συνταγματικό δικαστήριο έκρινε το μέτρο παράνομο και το επέστρεψε για τροποποιήσεις. Το επιχείρημα που προέβαλε το δικαστήριο ήταν πως η συγκεκριμένη φορολόγηση αφορά μεμονωμένα άτομα και όχι τα νοικοκυριά, που αποτελούν και τη βάση φορολόγησης στη Γαλλία και ως αποτέλεσμα, ο φόρος «δεν αναγνωρίζει την ισότητα στον επιμερισμό των φορολογικών υποχρεώσεων».

Στην τελική του μορφή, τον επίμαχο φόρο κλήθηκαν να αποδίδουν οι εταιρείες, όχι τα πρόσωπα. Πέραν των πρακτικών εμποδίων όμως, ο Ολάντ συσπείρωσε εναντίον του ολόκληρη την οικονομική ελίτ της χώρας. Οι πλούσιοι στην κυριολεξία… επαναστάτησαν κατά του νέου φόρου: Μόδιστροι, ηθοποιοί και βιομήχανοι ανέβηκαν στα κάγκελα.

Ο πλουσιότερος άνθρωπος της Γαλλίας και εκτελεστικός διευθυντής της Luis Vitton, Μπερνάρ Αρνό, απείλησε να πάρει τη βελγική υπηκοότητα επικαλούμενος το ελαστικότερο φορολογικό σύστημα της γειτονικής χώρας.

Ένας άλλος κύριος, ο δημιουργικός διευθυντής του οίκου Chanel Καρλ Λάγκερφελντ έφτασε στο σημείο να τον  αποκαλέσει «ηλίθιο», ενώ ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ, πληθωρικός όπως πάντα, επέλεξε το δρόμο της ξενιτιάς: Θέλοντας να προστατέψει τα μηδενικά του τραπεζικού του λογαριασμού πήρε τη… ρώσικη υπηκοότητα.

Ο ίδιος ο νόμος εξάλλου είχε μία συμβολική χροιά. Ότι τα βάρη της κρίσης καταμερίζονται ισομερώς. Τα αποτελέσματα ωστόσο τα δύο χρόνια της εφαρμογής του, ήταν φτωχά: 260 εκατ. ευρώ την πρώτη χρονιά εφαρμογής του και σε 160 εκατ. τον δεύτερο. Το ποσό αυτό σε αδρές γραμμές συνάδει με τα προσδοκώμενα έσοδα, αλλά είναι μικροσκοπικό μπροστά σε ένα δημοσιονομικό έλλειμμα που ανερχόταν σε 84,7 δισ. στα τέλη Οκτωβρίου.

Κάπως έτσι, η κατάργηση του μέτρου στάθηκε αναπόφευκτη. Ο Εμανουέλ Μακρόν, νυν υπουργός οικονομίας, στάθηκε εξ αρχής σφοδρός πολέμιος του φόρου και τώρα είχε την ευκαιρία να πάρει την εκδίκηση του.

Και σε συμβολικό επίπεδο όμως, καταδεικνύει την πλήρη μεταστροφή του Ολάντ, ο οποίος αρχίζει και ακούγεται όλο και περισσότερο ως… «Ολαντρέου».  

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο