Η Αφρική επένδυσε σημαντικά ποσά για την μόρφωση την περασμένη 10ετία και τώρα ο αριθμός των παιδιών που παρακολουθούν μαθήματα σε σχολεία είναι ο υψηλότερος στη σύγχρονη ιστορία της.

Ειδικά οι Υποσαχάρειες χώρες αύξησαν τις δαπάνες τους για τη σχολική εκπαίδευση η καθεμία 6% σε ετήσια βάση τα 10 τελευταία έτη, σύμφωνα με μια έκθεση του Ινστιτούτου των Στατιστικών (UIS, εδρεύει στο Μόντρεαλ) της UNESCO, που τιτλοφορείται "Η χρηματοδότηση της Παιδείας στην Υποσαχάρεια Αφρική".

Στο Μπουρούντι και στη Μοζαμβίκη, η ετήσια αύξηση των δαπανών για τη σχολική εκπαίδευση έφθασε το 12%.

Από τα 26 συνολικά κράτη για το οποίο συντέθηκαν στοιχεία για την εν λόγω έκθεση, μόνον η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία μείωσε την περασμένη 10ετία τις δαπάνες της γιά την παιδεία. Αυτό δεν σημαίνει ότι στα υπόλοιπα κράτη η πρώτη βαθμίδα της σχολικής εκπαίδευσης είναι σήμερα ικανοποιητική, παρατηρείται στην έκθεση.

Μεταξύ των ετών 2000-2008, ο αριθμός των μαθητών στην πρώτη βαθμίδα της σχολικής φοίτησης έχει αυξηθεί, από 87 εκατομμύρια το 2.000 σε 129 εκατομμύρια το 2008--αύξηση 48%.

Μεσοσταθμικά στον τομέα των δημοσίων δαπανών, η παιδεία απορροφά περισσότερο από το 18% σε όλη την Υποσαχάρεια Αφρική--το 5% του εθνικού ΑΕΠ σε αυτήν τη γεωγραφική ζώνη αναλώνεται στην παιδεία. Στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη το ποσοστό αυτό είναι 5,3% του ΑΕΠ.

Στο σύνθημα "παιδεία για όλους" δεν κώφευσαν οι κυβερνήσεις της περιοχής, τόνισε σχολιάζοντας ο διευθυντής του UIS, Χέντρικ βαν ντερ Πολ. "Τώρα, προέχει να προφυλάξουμε την επένδυση αυτήν από τις παρούσες οικονομικές θύελλες".

Πολλά, βέβαια, απομένει να γίνουν, καθώς από την ίδια έκθεση προκύπτει ότι στο ένα τρίτο των δημοσκοπούμενων κρατών τα παιδιά δεν τελειώνουν την πρώτη βαθμίδα της σχολικής εκπαίδευσης,δηλαδή 32 εκατομμύρια παιδιά.

Το 2008, η διεθνής κοινότητα παρέσχε στη θεωρία 2,6 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ γιά την εκπαίδευση στην Υποσαχάρεια Αφρική. Υπάρχει, όμως, μία επώδυνη αναντιστοιχία μεταξύ λόγων και έργων, αφού περίπου το 9% αυτής της υλικής βοήθειας ποτέ δεν καταβλήθηκε κατά τα έτη 2000-2008, πριν δηλαδή κορυφωθεί η διεθνής οικονομική κρίση, με την αιτιολογία ότι "δεν υπήρχαν διαθέσιμα προγράμματα απορρόφησης της οικονομικής βοήθειας".

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι περίπου 221 εκατομμύρια δολάρια δεν δαπανήθηκαν,ενώ αυτά ήταν υπεραρκετά για να χρηματοδοτηθεί η πρώτη βαθμίδα της σχολικής φοίτησης σε κράτη όπως το Μπουρούντι, το Πράσινο Ακρωτήριο, οι Κομόρες, η Γουϊνέα και η Ρουάντα.