Eπιμέλεια: Βαγγέλης Βιτζηλαίος

Οι αραβικές εξεγέρσεις μας υπενθυμίζουν ότι τίποτα δεν είναι στατικό ή εγγυημένο στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, γράφει σε άρθρο του ο γάλλος φιλόσοφος André Glucksmann στο περιοδικό City Journal. H παγκοσμιοποίηση έχει επιφέρει σημαντικές αλλαγές στον κόσμο τα τελευταία 30 χρόνια, αλλά η δύναμή της δεν εξαντλείται στον οικονομικό τομέα. Ένα κύμα ελευθερίας εξαπλώνεται παντού, από τη Βελούδινη Επανάσταση το 1989, στα γεγονότα της πλατείας Τιενανμέν την ίδια χρονιά έως και την εξέγερση του Ιράν το 2009. Οι φωνές της νέας, παγκοσμιοποιημένης και ψηφιακής γενιάς δεν σωπαίνουν. Τρανή απόδειξη το ντόμινο των αραβικών εξεγέρσεων που έχει ξεσπάσει μέσα στο 2011 και θυμίζει μία πνευματική ατομική βόμβα που διαλύει τα καταπιεστικά καθεστώτα.

Οι εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο κατέριψαν και δύο προκαταλήψεις που δημιουργήθηκαν στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου: Ότι η πόλωση μεταξύ Ανατολής και Δύσης θα ακολουθηθεί από έναν πόλεμο των πολιτισμών και την άποψη ότι ο Ψυχρός Πόλεμος θα έδινε τη θέση του στην ηρεμία ενός οικονομικού ρασιοναλισμού.

Οι πτώσεις των τυρρανικών καθεστώτων του Μπεν Άλι και του Μουμπάρακ, συνεχίζει, φέρνουν μνήμες από την πτώση του Σαλαζάρ, του Φράνκο και του Σαντάμ Χουσεΐν. Το ζήτημα είναι όμως ότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την εξέλιξη των πραγμάτων.

Ο γάλλος φιλόσοφος καταλήγει ότι επανάσταση και ελευθερία δε σημαίνουν απαραίτητα δημοκρατία, σεβασμό των μειονοτήτων, ισότητα των φύλων και καλές σχέσεις με τους γειτονικούς λαούς. Τα αγαθά αυτά κερδίζονται με συνεχή αγώνα. Ας επιδοκιμάσουμε, τονίζει, τις αραβικές επαναστάσεις γιατί διέλυσαν τις ψευδαισθήσεις των μοιρολατρών. Παρ' όλα αυτά δεν θα πρέπει να εφησυχάζουμε, αφού ελλοχεύουν πολλοί κίνδυνοι στη συνέχεια. Το μέλλον δεν παρέχει εγγυήσεις.