Γερμανία: Αρχίζει η δίκη του λογιστή του Άουσβιτς

Γερμανία: Αρχίζει η δίκη του λογιστή του Άουσβιτς

Ο πρώην λογιστής του Αουσβιτς προσάγεται ενώπιον δικαστηρίου αύριο στη Γερμανία και πιθανόν να είναι ο τελευταίος στρατιώτης του Γ΄Ράιχ που δικάζεται για ναζιστικά εγκλήματα, θέτοντας τέλος σε μία δικαστική εποποιία με αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα.

Ο Οσκαρ Γκρένινγκ, ο οποίος θα γίνει 94 ετών στις 10 Ιουνίου, θα δικαστεί για «συνέργεια σε διακεκριμένες δολοφονίες» από το δικαστήριο του Λούνεμπουργκ. Κατηγορείται ότι συνέβαλε στην αποστολή, την άνοιξη 1944, 300.000 εβραίων της Ουγγαρίας στους θαλάμους αερίων του Αουσβιτς, που έχει γίνει παγκόσμιο σύμβολο του Ολοκαυτώματος.

Η δίκη του, λίγες ημέρες μετά την 70ή επέτειο από την απελευθέρωση των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και εξόντωσης, είναι η τελευταία προγραμματισμένη ακροαματική διαδικασία για ναζιστικά εγκλήματα, αφού οι λίγες τελευταίες δικαστικές έρευνες που εκκρεμούν στην Γερμανία τίθενται εν αμφιβόλω λόγω της ηλικίας των υπόπτων.

Ο Οσκαρ Γκρένινγκ κατατάχθηκε στα Waffen SS το 1941 και μεταφέρθηκε στη διοίκηση του στρατοπέδου του Αουσβιτς το 1942. Ο Γκρένινγκ ορκίζεται ότι δεν έχει δώσει ποτέ «ούτε ένα χαστούκι» σε οποιονδήποτε. Άλλωστε, το κατηγορητήριο δεν τού προσάπτει καμία άμεση βιαιοπραγία, ωστόσο τον τοποθετεί στην αλυσίδα του μηχανισμού εξόντωσης.

Κατηγορείται ότι άρπαζε τα χρήματα των εκτοπισμένων για να τα στείλει στο Βερολίνο και ότι παρέστη τουλάχιστον μία φορά στη διαδικασία της «επιλογής» στην είσοδο του στρατοπέδου για τον διαχωρισμό όσων ήσαν ικανοί προς εργασία και όσων προορίζονταν για άμεση εξόντωση.

Διατηρώντας τις αποσκευές της προηγούμενης ομάδας για να τις λεηλατήσει μπροστά στα μάτια των νεοαφιχθέντων, ο νεαρός λοχαγός απέφυγε την πρόκληση κύματος πανικού και σκοπίμως διευκόλυνε μία διαδικασία εξόντωσης χωρίς έκτροπα.

Ο Όσκαρ Γκρένινγκ βρέθηκε στο προσκήνιο το 2005 όταν εμφανίσθηκε στο ντοκιμαντέρ του BBC «Αουσβιτς: Οι Ναζί και η Τελική Λύση», στο οποίο περιέγραφε πως το γεγονός ότι ήλθε αντιμέτωπος με αρνητές του Ολοκαυτώματος τον οδήγησε να μιλήσει.

«Το βλέπω ως αποστολή μου τώρα, στην ηλικία μου, να αντιμετωπίζω αυτά τα πράγματα που έχω ζήσει και να αντιμετωπίσω τους αρνητές του Ολοκαυτώματος που ισχυρίζονται ότι δεν συνέβη ποτέ. Είδα τα κρεματόρια, είδα τους φούρνους».

Ωστόσο, την ίδια χρονιά, ο Γκρένινγκ αρνήθηκε την ενοχή του λέγοντας στο περιοδικό Der Spiegel: «Συνεργός θα ήταν υπερβολικό για μένα. Θα περιέγραφα τον ρόλο μου ως ένα μικρό δόντι στα γρανάζια. Αν αυτό το ονομάζετε ενοχή, τότε είμαι ένοχος, αλλά όχι εκουσίως. Από νομικής απόψεως, είμαι αθώος».

Η δίκη του Γκρένινγκ συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των διεθνών μέσων ενημέρωσης, από τoυς New York Times μέχρι τα ρωσικά τηλεοπτικά δίκτυα και αντανακλά την αυστηρότητα που επιδεικνύει η γερμανική δικαιοσύνη απέναντι στους εναπομείναντες ναζί.

«Η θετική πλευρά είναι η βούληση για να δικαστούν οι εγκληματίες ναζί μέχρι την τελευταία τους πνοή. Αλλά , από τη στιγμή που είναι πολύ αργά για τα πρόσωπα που ήταν κρίσιμα στη λήψη των αποφάσεων, επεκτείνουμε την έννοια της ενοχής μέχρι σημείου που δεν μου αρέσει», λέει ο δικηγόρος και «διώκτης των ναζί» Σερζ Κάρλσφελντ.

Η αλλαγή χρονολογείται από το 2011, με την καταδίκη του σε φυλάκιση πέντε ετών για «συνέργεια σε 27.900 διακεκριμένες δολοφονίες» του Τζον Ντέμιανουκ, πρώην δεσμοφύλακα στο Σόμπιμπορ. Μία καταδίκη που βασιζόταν μόνο στην ιδιότητά του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, χωρίς στοιχεία για συγκεκριμένες εγκληματικές ενέργειες.

Η ετυμηγορία κατά του Ντέμιανουκ στο Μόναχο έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα για μία σειρά δικαστικών διαδικασιών κατά δεσμοφυλάκων που μέχρι τότε δεν είχαν ενοχληθεί. Ο Γκρένινγκ, μάρτυρας σε τρεις δίκες, είχε και ο ίδιος απαλλαγεί των κατηγοριών το 1985.

Η καθυστερημένη απαγγελία κατηγοριών εναντίον του επιβεβαιώνει τη ρήξη με την γραμμή που ακολουθούσαν επί δεκαετίες τα γερμανικά δικαστήρια και η οποία είχε χαρακτηρισθεί υπερβολικά επιεικής. Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Ραλφ Τζιορντάνο έβλεπε σε αυτήν την γραμμή «το δεύτερο ιστορικό σφάλμα» της Γερμανίας.

Ελλείψει ένταξης στον νόμο των «εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας», οι δικαστές απαιτούσαν στοιχεία για απευθείας συμμετοχή των κατηγορουμένων σε εγκλήματα και δεν καταδίκαζαν παρά για «διακεκριμένες δολοφονίες» μόνο τους κατηγορούμενους που ήσαν φυσικοί αυτουργοί ή είχαν ενεργήσει με ιδιαίτερη βαναυσότητα. Οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι δικάζονταν για συνέργεια.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο