Κίνα – Ρωσία: Μια δύσκολη σχέση

Κίνα – Ρωσία: Μια δύσκολη σχέση

Ήταν ο σούπερ σταρ των τελετών της 9ης Μαϊου στη Μόσχα για τα 70 χρόνια από τη συνθηκολόγηση των Ναζί: ο κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ καθόταν χαμογελαστός δίπλα στον πρόεδρο Πούτιν, ενώ οι δυτικοί ηγέτες έλαμπαν δια της απουσίας τους.

Τα σημερινά κοινά στρατιωτικά γυμνάσια των δύο χωρών στην ανατολική Μεσόγειο αποτελούν μία ακόμη ένδειξη της βελτίωσης των σχέσεών τους, μιας διαδικασίας που ξεκίνησε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Και οι δύο χώρες, για διαφορετικούς λόγους, ανησυχούν για την «ηγεμονία» της Αμερικής και θα ήθελαν μια πιο πολυπολική παγκόσμια τάξη. Ως μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, έχοντας και οι δύο αυταρχικές κυβερνήσεις, η Ρωσία και η Κίνα καταγγέλλουν τον δυτικό φιλελεύθερο παρεμβατισμό. Οι δύο χώρες έλυσαν τις μεθοριακές τους διαφορές το 2008, ένα μήνα πριν η Μόσχα προκαλέσει πόλεμο στη Γεωργία. Η συμφωνία με την Κίνα έδωσε στη Ρωσία τη δυνατότητα να συγκεντρώσει περισσότερες στρατιωτικές δυνάμεις στα δυτικά, ως δύναμη αποτροπής εναντίον της περαιτέρω επέκτασης του ΝΑΤΟ.

Έχουν υπάρξει βέβαια και εντάσεις. Η Ρωσία έπαιξε αποφασιστικό ρόλο κατά τη δεκαετία του '90 στον εκσυγχρονισμό των ενόπλων δυνάμεων της Κίνας. Μετά τα μέσα της περασμένης δεκαετίας όμως, διαπιστώνοντας ότι η Κίνα έκλεβε τη στρατιωτική της τεχνολογία, η Ρωσία περιόρισε την πώληση όπλων προς την Κίνα.

Η Ρωσία δεν θέλει επίσης να δείξει ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν προμηθευτή της βιομηχανικής μηχανής της Κίνας με φυσικούς πόρους. Αυτό θα ήταν εξευτελιστικό για μια χώρα που μέχρι πρόσφατα χαρακτήριζε την Κίνα καθυστερημένη. Οσο η Ρωσία μπορούσε να πουλά στην Ευρώπη όλο το φυσικό αέριο που χρειαζόταν για να αναπτύσσεται η ρωσική οικονομία, είχε τη δυνατότητα να «παγώνει» τις συμφωνίες με την Κίνα. Αυτό συνέβη, για παράδειγμα, με τα σχέδια για δύο αγωγούς φυσικού αερίου που θα συνέδεαν τη Σιβηρία με την Κίνα και έχουν ανακοινωθεί από το 2006.

Όλα αυτά όμως έχουν αλλάξει. Η ουκρανική κρίση στρέφει τη Ρωσία προς την Ασία, σε μια προσπάθειά της να μειώσει τις επιπτώσεις των δυτικών κυρώσεων και να αναζητήσει εναλλακτικές αγορές και πηγές κεφαλαίου. Θεωρητικά, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και η προσάρτηση της Κριμαίας παραβίασαν δύο αρχές της εξωτερικής πολιτικής της Κίνας: τη μη επέμβαση σε άλλες χώρες και την πάταξη οποιασδήποτε αυτονομιστικής πρωτοβουλίας. Παρόλα αυτά, η Κίνα απέσχε στις σχετικές ψηφοφορίες στα Ηνωμένα Εθνη, ενώ τα μέσα ενημέρωσης υποστήριξαν θερμά τη Ρωσία. Με άλλα λόγια, η Κίνα ενθαρρύνει έναν νέο ψυχρό πόλεμο στην Ευρώπη, που μπορεί να αναγκάσει την Αμερική να επανεξετάσει τη δική της στροφή προς την Ασία.

Πηγή: Economist

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο