Οι δαπάνες που συνδέονται με τη φροντίδα των εξαρτημένων ηλικιωμένων ατόμων θα διπλασιαστούν, ίσως ακόμη και θα τριπλασιαστούν στις χώρες του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) μέχρι το 2050, όπως προβλέπεται σε έκθεση που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα και στην οποία καλούνται οι κυβερνήσεις να βοηθήσουν τους εργαζομένους στον τομέα αυτό.

 Το 2008 οι δαπάνες του τομέα αντιπροσώπευαν το 1,5% του ΑΕΠ των χωρών του ΟΟΣΑ. Κυμαίνονταν από 0,1% στην Πορτογαλία μέχρι και 3,6% στη Σουηδία, με τη Γαλλία να βρίσκεται κοντά στο μέσο όρο, στο 1,7%.

 Όμως ο Οργανισμός εκτιμά ότι οι δαπάνες "θα διπλασιαστούν, ακόμη και θα τριπλασιαστούν μέχρι το 2050", αφού την ίδια περίοδο ο πληθυσμός άνω των 80 ετών θα ανέβει από το 4% στο 10% του συνολικού πληθυσμού.

 Βασιζόμενος στην έκθεση αυτή, ο Άνχελ Γκουρία, ο γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ υπογράμμισε ότι "οι πολιτικές που ισχύουν σε πολλές χώρες και παρουσιάζουν έλλειψη συνοχής θα πρέπει να αναθεωρηθούν". Όπως είπε, θα πρέπει να ενισχυθούν τα μέλη των οικογενειών που βοηθούν τους ηλικιωμένους και αποτελούν τη "σπονδυλική στήλη" των μακροχρόνιων μηχανισμών υποστήριξής τους.

  Σήμερα, στις χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ, περίπου το 70% των ηλικιωμένων, ανήμπορων ατόμων λαμβάνουν φροντίδα στο σπίτι. Το σύστημα αυτό στοιχίζει πολύ λιγότερο από την παροχή φροντίδας σε κάποιο εξειδικευμένο ίδρυμα το οποίο, μολονότι λιγότερο διαδεδομένο, απορροφά το 62% των δαπανών του τομέα. Περισσότεροι από ένας στους δέκα ενήλικες σήμερα φροντίζει κάποιο ανήμπορο άτομο.

 Σύμφωνα με την έκθεση πάντως, η παροχή φροντίδας από μέλη της οικογένειας έχει και συνέπειες: όσοι φροντίζουν ανήμπορους συγγενείς "έχουν αυξημένο κίνδυνο να περιπέσουν σε φτώχεια" και μεγαλύτερο κατά 20% κίνδυνο να παρουσιάσουν ψυχολογικά προβλήματα.

 Ο τομέας παροχής βοήθειας σε ανήμπορα άτομα (νοσοκόμες, οικιακές βοηθοί κλπ) απασχολεί σήμερα το 1-2% του ενεργού πληθυσμού και ο ΟΟΣΑ προβλέπει ότι σε πολλές χώρες το ποσοστό αυτό θα διπλασιαστεί μέχρι το 2050. Προκειμένου να ικανοποιηθεί η "μελλοντική ζήτηση" ο ΟΟΣΑ προτείνει στις χώρες να προσελκύσουν μετανάστες, αυξάνοντας για παράδειγμα τον αριθμό των αδειών εργασίας που χορηγούνται σε αλλοδαπούς.