Στρατηγική της έντασης αλά... τουρκικά

Στρατηγική της έντασης αλά... τουρκικά

Αφού έφεραν το εγχώριο παιχνίδι στα «μέτρα» τους, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Αχμέντ Νταβούτογλου οδηγούν την Τουρκία σε νέες εκλογές, την πρώτη Νοεμβρίου: Πρόωρες κάλπες έπειτα αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης, μίας διαδικασίας καταδικασμένης εξ αρχής να αποτύχει, με ένα σε μία περίοδο βίας και τρομοκρατίας, απ άκρη σ άκρη της χώρας.  

Μια κατάσταση δηλαδή που είναι «βούτυρο στο ψωμί» του κυβερνώντος ισλαμοσυντηριτικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Θα διερωτηθεί κάποιος: Μα καλά πως γίνεται να ευνοεί η ακυβερνησία και το χάος που επικρατεί στη χώρα το πρώτο κόμμα; Μπορεί και παραμπορεί.  

Η στρατηγική της έντασης ήταν κομβική επιλογή της τουρκικής κυβέρνησης.  Είναι πρακτικά η ανατολίτικη εκδοχή της θεωρίας των δύο άκρων, που ένα φεγγάρι ήταν της μόδας και στη χώρα μας. Μόνο που ο Νταβούτογλου το πήγε πολλά βήματα παραπέρα.  Στον τουρκική εκδοχή του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», στο ένα άκρο τοποθετήθηκαν οι Κούρδοι του PKK και οι ακροαριστερές οργανώσεις και στο άλλο το Ισλαμικό Κράτος. Με άλλα λόγια επιδρομές εντός και εκτός της χώρας για να ισοπεδωθούν οι «εχθροί» του κράτους, αλλά και ένα ντελίριο καταστολής με στόχο  την εξαφάνιση των πολιτικών εχθρών.  

Μόνο που σε αυτή την περίπτωση τα δύο άκρα στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν. Οι επιδρομές που ξεκίνησαν προ ενός μήνα κατά θέσεων του ΙΚ «κόπασαν ήδη», εξάλλου οι  τζιχαντιστές δεν ήταν ποτέ ένα μεγάλο φόβητρο για την Τουρκική κυβέρνηση. Εάν ανατρέξει κανείς στις πρώτες φάσεις του εμφυλίου στη γειτονική Συρία, αλλά και στα μετέπειτα στάδια θα διαπιστώσει πως η Άγκυρα έφτασε σε σημείο αν όχι να τους στηρίζει υπογείως, αλλά να κάνει τουλάχιστον τα στραβά μάτια στην εδραίωσή τους, ενώ υπήρξαν και καταγγελίες ότι οι μυστικές υπηρεσίες εξόπλιζαν κατά καιρούς το Ισλαμικό Κράτος.

Ποιος μένει για να καταπολεμηθεί τότε; Μα φυσικά οι κούρδοι! Γνωστός εχθρός, πασπαρτού θα λέγαμε, που κάθε φορά που μία κυβέρνηση αντιμετωπίζει εσωτερικά προβλήματα στρέφει την προσοχή προς τα εκεί και εξαπολύει επιθέσεις κατά του PKK.

Αυτό συνέβη εν προκειμένω… Τον περασμένο Ιούλιο, την ώρα που κορυφωνόταν οι συζητήσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης, εξαπολύθηκε ο γνωστός «διμέτωπος». Μία σημαντική και ενοχλητική για τον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου λεπτομέρεια όμως. Όταν άρχιζαν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του PKK, οι ειρηνευτικές συνομιλίες που άρχισαν το 2012, βρισκόταν σε εξέλιξη.

Πρακτικά λοιπόν δεν τηρήθηκαν ούτε τα προσχήματα. Φυσικά δεν πρόκειται να εξαφανιστεί Κουρδικό Εργατικό Κόμμα με αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Αυτό δεν συνέβη τόσες δεκαετίες που οι μάχες ήταν πραγματικά αιματηρές.

Ο πραγματικός εχθρός δεν είναι το μισοπεθαμένο αντάρτικο στις κουρδικές περιοχές της Τουρκίας, αλλά ένα κόμμα που τις τελευταίες εκλογές έκανε δυναμικά την εμφάνισή του στο προσκήνιο, συσπειρώνοντας όχι μόνο κούρδους πολίτες, αλλά ένα κομμάτι των προοδευτικών και αριστερών πολιτών της χώρας. Είναι το Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών, το HDP που διεκδικεί την επίλυση του κουρδικού με ειρηνικά μέσα και που συγκέντρωσε το 13% των ψήφων, στερώντας πρακτικά την αυτοδυναμία από το πάλαι ποτέ παντοδύναμο Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης.

Παράλληλα με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, οι τουρκικές αρχές επιδόθηκαν σε ένα σπορ το οποίο γνωρίζουν πολύ καλά. Ενορχήστρωσαν δηλαδή μία εκστρατεία πολιτικής εξόντωσης των ηγετών και των στελεχών του HDP, διατάσσοντας πριν από δύο εβδομάδες εισαγγελική έρευνα κατά του επικεφαλής του Σαλαχεντίν Ντερμιτάς.

Δεν αρκέστηκαν όμως μόνο εκεί. Χθες συνελήφθησαν ακόμη τέσσερις δήμαρχοι πόλεων της επαρχίας Ντιγιάρμπακιρ, προσκείμενοι στο αριστερό κόμμα, σε μία επίδειξη δύναμης βγαλμένη από παλαιότερες σκοτεινές για την χώρα εποχές.

Μέσα σε αυτό το νοσηρό κλίμα, η Τουρκία οδηγείται σε εκλογές. Αυτοί που πραγματικά αποτελούν κίνδυνο για τη χώρα, οι αντάρτες του ΙΚ που «αλωνίζουν» στη γειτονική Συρία, στην ουσία μένουν ανέγγιχτοι και στο στόχαστρο μπαίνουν οι συνήθεις ύποπτοι, οι Κούρδοι.

Ο Νταβούτογλου ενδεχομένως να κερδίσει την αυτοδυναμία, με τι κόστος όμως… Με πρακτικές που θυμίζουν τα χρόνια του βαθέως κράτους θα προσπαθήσει να αποσπάσει την ψήφο των τούρκων πολιτών που πριν μόλις από δύο μήνες του γύρισαν την πλάτη. Στην ουσία όμως, το AKP εκβιάζει, εμφανιζόμενο ως ο μόνος εγγυητής της σταθερότητας και της τάξης στη χώρα.

Κάτι που απλούστατα δεν ισχύει, γιατί το κυβερνών κόμμα της Τουρκίας, φέρει ευθύνη τόσο για την αιματοχυσία που βρίσκεται σε εξέλιξη μέσα στη χώρα, αλλά και για την αποσταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής, φυσικό ακόλουθο του φλερτ με τους τζιχαντιστές.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο