Οδοιπορικό στην πόλη του φωτός - Η ζωή ένα μήνα μετά τις επιθέσεις (φωτό)

Οδοιπορικό στην πόλη του φωτός - Η ζωή ένα μήνα μετά τις επιθέσεις (φωτό)

Παρίσι τρεις εβδομάδες μετά το πολύνεκρο τρομοκρατικό χτύπημα της ISIS. Τελευταία φορά είχα βρεθεί εκεί τον περασμένο Μάρτιο. Αυτή τη φορά ήταν όμως διαφορετικά. Υπήρχε η αίσθηση μιας πόλης που ακόμα θρηνεί, αν και με όσους μίλησα μου είπαν ότι η ζωή συνεχίζεται, βγάζοντας ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ότι ο φόβος δεν θα νικήσει την πόλη και τους ανθρώπους της. Η διαφορά φάνηκε από το αεροδρόμιο. Για πρώτη φορά βγαίνοντας από το αεροπλάνο και πριν πατήσω σε ξένο έδαφος, και συγκεκριμένα το γαλλικό, πέρασα πάλι έλεγχο. Όλοι δηλαδή περάσαμε ξανά έλεγχο ταυτοποίησης. Ήταν και η έντονη παρουσία ενόπλων στο Charles de Gaulle που σου έδινε την αίσθηση ότι είσαι σε μια πόλη που είναι σε άμυνα, όχι όμως σε πόλεμο όπως είπε ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ μετά τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου. Τι έχει αλλάξει όμως και πως είναι πια η καθημερινότητα όσων ζουν εκεί;

Φτάνοντας μεσημέρι Σαββάτου στην Place de la Republique συνάντησα εκατοντάδες ανθρώπους να αφήνουν λουλούδια ή να ανάβουν ένα κεράκι γύρω από το άγαλμα της Marianne, το σύμβολο της δημοκρατίας για τη Γαλλία και κεντρικό τόπο διαδηλώσεων στη γαλλική πρωτεύουσα. Ένα πραγματικό μαυσωλείο θα έλεγε κάποιος. Αμέτρητα κεριά, λουλούδια, φωτογραφίες των θυμάτων και αντικείμενα για καλό κατευόδιο. Και φυσικά αμέτρητα μηνύματα γι’ αυτούς που χάθηκαν αλλά και για το πώς πρέπει να συνεχίσουν από εδώ και πέρα. «Δεν κλαίω πια», «Η αγάπη πιο δυνατή από τον φόβο», «Η αντίσταση είναι η ζωή», «Σταματήστε τον πόλεμο για τα παιδιά μας», «Pray for Paris, pray for love and peace», μερικά απ’ αυτά που κυριολεκτικά έχουν γεμίσει τη βάση του αγάλματος. Κάπου ανάμεσα στο σωρό είδα και ένα ζευγάρι παπούτσια. Μου είπαν ότι πολλοί άφηναν εκεί παπούτσια σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απαγόρευση των διαδηλώσεων, που ήρθε μετά το χτύπημα.

Επόμενη στάση το Bataclan. Ο συναυλιακός χώρος που βάφτηκε με το αίμα 89 ανθρώπων εκείνο το βράδυ. Το κτήριο φυσικά είναι κλειστό, με κάγκελα περιμετρικά και σωρούς από λουλούδια και κεριά, και εδώ. Μια βουβαμάρα. Πολύς κόσμος στήνεται σιωπηλός στην ουρά για να πλησιάσει όσο πιο κοντά στην είσοδο και να αφήσει ένα λουλούδι, περαστικοί που κοντοστέκονται για λίγο και τραβούν φωτογραφίες. Βλέμματα θλιμμένα και βλέμματα περιέργειας…

Μπροστά από το Bataclan

Στην άλλη άκρη του δρόμου αντικρίζεις ακριβώς την ίδια εικόνα για δεκάδες μέτρα. Είναι γιατί τις πρώτες ημέρες δεν άφηναν τον κόσμο να πλησιάσει το κτήριο. 

Στην περιοχή αρκετοί αστυνομικοί με στολή αλλά και με πολιτικά. Γενικά στα κεντρικά σημεία της πόλης υπήρχε παρουσία της αστυνομίας αλλά και του στρατού. Εκεί που μπορώ να πω ότι είδα περισσότερους οπλισμένους άνδρες του στρατού ήταν στον πύργο του Άιφελ αλλά και στην εβραϊκή συνοικία. Όχι ότι σε αυτά τα σημεία δεν είχε και πριν αλλά τώρα ήταν φανερή η διαφορά.

Εκείνο που μου έκανε εντύπωση πάντως ήταν το μετρό. Μου φάνηκε κάπως αφύλαχτο. Δεν είδα σε κανένα σταθμό απ’ αυτούς που βρέθηκα αστυνομία, παρά μόνο κάποιο προσωπικό του μετρό, όπως έχουμε και εδώ. Αλλά και πάλι όχι έντονη παρουσία και όχι παντού. 

Ένα άλλο πράγμα που παρατήρησα ήταν ότι είχαν αυξηθεί οι γαλλικές σημαίες. Συχνά συναντάς κρεμασμένες σε αρκετά κτήρια. Θα μου πεις σάρωσε η ακροδεξιά Λεπέν αλλά ήταν και η προτροπή του Ολάντ που έκανε πολλούς να βάλουν την τρικολόρ στο παράθυρο.

Όχι μακριά από το Bataclan,  στη λεωφόρο Voltaire ένα ακόμα σημείο μνήμης. Ένας ακόμα άνθρωπος έχασε εδώ τη ζωή του. Στη γωνία του δρόμου πάλι κιγκλιδώματα και ένας  σαφώς μικρότερος σωρός από λουλούδια.

Συνεχίζοντας τη βόλτα μου τράβηξα προς το κανάλι Saint Martin, μια από τις πιο κοσμοπολίτικες γειτονιές της πόλης με καφέ και εστιατόρια. Εκεί όπου χτύπησαν άλλα τρία μαγαζιά. Le Carillon, Le Petit Cambodge, A La Bonne Biere. Το τελευταίο άνοιξε πρόσφατα και προσπαθεί να επανέλθει στους κανονικούς του ρυθμούς. Πέντε άνθρωποι έχασαν εδώ τη ζωή τους. Έξω από το μαγαζί τα γνωστά κάγκελα με λουλούδια και φωτογραφίες των θυμάτων. «Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την υποστήριξη και την παρουσία σας μετά τα συμβάντα της 13ης Νοεμβρίου.  Είναι καιρός για εμάς να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί, ενωμένοι, και να προχωρήσουμε για να μην ξεχάσουμε», γράφει μια μεγάλη πινακίδα στην είσοδο του καφέ. 

To La Bonne Biere είναι το μοναδικό μαγαζί απ'αυτά που σημειώθηκαν επιθέσεις και άνοιξε ξανά

Λίγο πιο κάτω, σε απόσταση μικρότερη των πέντε λεπτών περπάτημα, βρίσκονται αντικριστά το Le Carillon και το Le Petit Cambodge, όπου σκοτώθηκαν 15 άνθρωποι. Εδώ δεν είναι η ίδια εικόνα. Ίσως φταίει που ήρθα πρωί και δεν είχε πολλή κίνηση η περιοχή. Οι πόρτες και των δυο ερμητικά κλειστές. Στην είσοδο του Carillon φαντάζει περιττή, τουλάχιστον για την ώρα, η πινακίδα για το happy hour, όταν δίπλα βλέπεις κρεμασμένες μπλούζες, λουλούδια και φωτογραφίες των θυμάτων. Ποιος ξέρει πότε και αν θα ξαναανοίξουν…

Στο μεταξύ έχει ξεκινήσει κάτι σαν κίνημα, το «Je suis en terrace» για τα μαγαζιά,  που παρακινεί τους Γάλλους να βγαίνουν έξω ώστε να δώσουν το μήνυμα ότι η ζωή συνεχίζεται. Και έτσι πρέπει κατά τη γνώμη μου. 

Βγαίνοντας βράδυ Σαββάτου στο Παρίσι δεν μπορώ να πω ότι είχα την ίδια αίσθηση θλίψης που συνάντησα στα σημεία των επιθέσεων. Υπήρχε κόσμος παντού. Γεμάτα μπαράκια και μπιστρό, χαμόγελα και παρέες να κάνουν βόλτες στο Obercampf και στο Marais, όπου είναι πολλά στέκια της νεολαίας και όχι μόνο.

Το ίδιο και την άλλη μέρα που έκανα βόλτα στον πύργο του Άιφελ και την Μονμάρτρη. Εδώ τίποτα δεν σου έδινε την εικόνα μιας πόλης χτυπημένης. Μια τυπική Κυριακή με τον κόσμο να κάνει βόλτες, τουρίστες να βγάζουν φωτογραφίες, Παριζιάνους να πίνουν χαλαροί τον καφέ τους και να απολαμβάνουν τον καλό καιρό, που ευτυχώς πέτυχα. 

Ναι, το Παρίσι ακόμα θρηνεί. Αλλά με τον δικό του τρόπο θα έλεγα. Οι άνθρωποι δεν είναι πια κλεισμένοι στα σπίτια τους, όπως έκαναν πολλοί τις πρώτες μια –δυο μέρες μετά το σοκ. Ο κόσμος βγαίνει έξω και προσπαθεί να ξεχάσει και να μην παραδοθεί στο φόβο καμιάς απειλής. Και κυρίως δεν θέλει την αστυνομοκρατία. 

Δεν είδα κόσμο φοβισμένο στην συναυλία των U2, που βρέθηκα την περασμένη Κυριακή, αλλά 20 χιλιάδες ανθρώπους να περνάνε καλά, να τραγουδάνε –σε κλίμα φορτισμένο, δεν μπορώ να πω- και να φωνάζουν «όχι» στο φόβο.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο