5 + 1 Παριζιάνοι στο Newpost: Αρνούμαστε να φοβηθούμε, η ζωή συνεχίζεται

5 + 1 Παριζιάνοι στο Newpost: Αρνούμαστε να φοβηθούμε, η ζωή συνεχίζεται

Σαν σήμερα πριν από ένα μήνα το Παρίσι δέχθηκε το χειρότερο τρομοκρατικό χτύπημα την τελευταία δεκαετία στην Ευρώπη. Συνολικά 130 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και εκατοντάδες άλλοι τραυματίστηκαν κατά τις συντονισμένες επιθέσεις της ISIS σε κάποια από τα πιο πολυσύχναστα μέρη της γαλλικής πρωτεύουσας. Εκεί όπου βγαίνουν οι περισσότεροι νέοι. Πως είναι όμως τώρα η ζωή στο Παρίσι; Έξι κάτοικοι της πόλης, μεταξύ αυτών και μια Ελληνίδα, περιγράφουν το πώς πέρασαν την αιματηρή εκείνη νύχτα αλλά και το πώς είναι πια τα πράγματα.

 «Ήμουν στο σπίτι και όταν άκουσα τους πυροβολισμούς  πήγα στο παράθυρο να δω τι συμβαίνει και είδα ανθρώπους να κλαίνε στους δρόμους», μου διηγείται ο Πασκάλ, δημοσιογράφος στη γαλλική τηλεόραση, που γνώρισα στο A La Bonne Biere, το μοναδικό μαγαζί – τόπος επίθεσης που άνοιξε μετά το μακελειό. «Ήρθα εδώ και είδα ένα πρόσωπο ξαπλωμένο στο δρόμο και ανθρώπους να μην καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Βοήθησα μια γυναίκα που μια σφαίρα της διαπέρασε την παλάμη ενώ ο φίλος της είχε δεχθεί σφαίρα στον ώμο. Πήγαμε σε άλλους δρόμους για να κρύψουμε κόσμο και μείναμε αλλού όλο το βράδυ γιατί ο δρόμος που είναι το διαμέρισμα μου ήταν αποκλεισμένος και δεν μπορούσα να πάω εκεί. Έτσι έμεινα στο σπίτι δύο κοριτσιών περιμένοντας να ανοίξει ο δρόμος, κάτι που έγινε την επόμενη μέρα και ακούγαμε από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο τις εξελίξεις», μου λέει περιγράφοντας το πώς βίωσε ο ίδιος τα γεγονότα της 13ης Νοεμβρίου. 

«Ήταν πολύ δύσκολα αλλά είμαστε ζωντανοί και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Πρέπει να συνεχίσουμε», λέει ο Πασκάλ ο οποίος καθημερινά πίνει τον καφέ του στο συγκεκριμένο μαγαζί, καθώς μένει στην ίδια γειτονιά.  

«Κάθε μέρα πρέπει να βλέπουμε όλα αυτά τα λουλούδια, ανθρώπους να βγάζουν φωτογραφίες, όλους αυτούς που έρχονται εδώ να δουν τι συνέβη. Αλλά τώρα νομίζω ότι είναι καιρός να σταματήσει αυτό. Πρέπει να γυρίσουμε στα κανονικά μας», μου λέει λίγο πριν τον αποχαιρετήσω.

Έξω από το Bataclan, το μαγαζί που πια έγινε ευρέως γνωστό καθώς εκεί ήταν και τα  περισσότερα θύματα, συνάντησα ένα ζευγάρι να κάνει τη βόλτα του. Την Τζεραλντίν, μεγαλωμένη στο Παρίσι, και τον άνδρα της Πολ, από τη Νέα Υόρκη, που ζουν στο Παρίσι τα τελευταία τρία χρόνια. Καλλιτέχνες και οι δύο.

«Μένουμε ένα τετράγωνο μακριά από το Bataclan. Βλέπαμε από το μπαλκόνι και συγχρόνως παρακολουθούσαμε από την τηλεόραση. Φυσικά ήταν φρικτό», μου λέει η Τζεραλντίν ενώ ο άνδρας της συμπληρώνει: «Εγώ ήμουν στις επιθέσεις της Νέας Υόρκης  οπότε αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο για μένα. Ήταν σαν μια μικρή εκδοχή της 11/9  υποθέτω. Θέλω να πω ήταν φρικτό αυτό που έγινε, που σκοτώθηκαν τόσοι άνθρωποι, αλλά δεν πρόκειται να ζήσουμε στον φόβο».

«Η τέχνη γίνεται κάτι σαν δευτερεύουσας σημασία επειδή ο τρόπος που παίζουν τα μέσα ενημέρωσης αυτή την κατάσταση κάνει τον κόσμο να επικεντρώνεται πιο πολύ στον φόβο παρά σε κάτι δημιουργικό. Έτσι υποφέρουμε απ’ αυτό», μου λέει η Τζεραλντίν και τονίζει ότι «πολλοί άνθρωποι χειραγωγούνται με φόβους» ενώ «κανείς πια δεν μπορεί να διαδηλώσει  στη Place de la Republique, που είναι το έμβλημα  της ελευθερίας και της δημοκρατίας,  και ο τόπος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Νιώθουμε ότι δεν υπάρχει αρκετή ελευθερία σε μια χώρα της δημοκρατίας αυτή τη στιγμή».

Ακόμα πιο αιχμηρός ο Πολ, μου λέει ότι «είναι πολύ υποκριτικό πολλοί άνθρωποι να θρηνούν με τρόπο σαν να θέλουν να δείξουν κάτι» όταν «κάθε μέρα κάπου στον κόσμο σκοτώνονται άνθρωποι.  Γιατί είναι τόσο ιδιαίτερο και πρέπει να προσευχόμαστε;. Γιατί νοιάζονται τόσο που έγινε στο Παρίσι… αλλά αν συνέβαινε στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική ή στην Ινδία…» «Κοίτα την πολιτική στη Συρία», μου λέει. «Ποιος ωφελείται απ’ αυτό; Ξέρω ότι το χρησιμοποιούν ως δικαιολογία για να κάνουν πολλά πράγματα στη Μέση Ανατολή αυτή τη στιγμή. Βομβαρδίζουν υποθετικά την ISIS αλλά ….» σχολιάζει ακόμα ο Πολ.

«Λυπούμαστε γι’ αυτούς τους ανθρώπους και τις οικογένειες τους που είναι αρκετά φτωχοί για να φύγουν, και επίσης χειραγωγούνται και τρομοκρατούνται σε καθημερινή βάση εκεί. Για την ακρίβεια πιο πολύ φοβούμαστε γι’ αυτούς παρά για τους εαυτούς μας», προσθέτει η Τζεραλντίν αναφερόμενη στα όσα συμβαίνουν στη Συρία.

Κοντά στο Bataclan σταμάτησα για ένα καφέ στο Barometre. Εκεί γνώρισα τον Μπέντζαμιν από το Λε Μαν, που δουλεύει στο συγκεκριμένο μαγαζί και μένει στο Παρίσι τα τελευταία 10 χρόνια. Το βράδυ των επιθέσεων ήταν στο σπίτι. «Δεν ήξερα τι συνέβαινε. Έβλεπα μια ταινία και άρχισαν να με παίρνουν τηλέφωνο φίλοι μου και να με ρωτάνε αν δουλεύω και αν είμαι καλά».

«Ήταν πολύ τρομακτικές οι πρώτες ημέρες μετά τις επιθέσεις. Ο κόσμος ήταν αρκετά φοβισμένος , πρόσεχε ο ένας τον άλλο.  Ήταν η ίδια ατμόσφαιρα όπως μετά το Charlie Hebdo. Τώρα είναι ήρεμα, δεν είναι οι κανονικοί ρυθμοί βέβαια, όπως βλέπεις υπάρχουν πολλοί αστυνομικοί και στρατός στους δρόμους αλλά επανερχόμαστε στην καθημερινότητα γιατί δεν θέλουμε να ζούμε στον φόβο», μου λέει.  Όσο για το αν έχει αλλάξει κάτι για τον ίδιο μου απαντά: «Δεν έχει αλλάξει κάτι στη ζωή μου. Βγαίνω έξω όπως και πριν. Οι Γάλλοι δεν είναι φοβισμένοι. Ίσως οι πιο μεγάλοι, αλλά όχι εμείς». Τώρα, μου εξηγεί, έχει ανέβει η κίνηση στο μαγαζί.« Έρχονται πολλοί εδώ για να δουν το Bataclan, το βλέπουν κάτι σαν μουσείο».

Επιστροφή σε κανονικούς ρυθμούς, αν και κάποιοι όπως μου είπε παραμένουν φοβισμένοι και αποφεύγουν μετακινήσεις με μετρό ή πολυσύχναστα μέρη, μου περιέγραψε και μια ελληνίδα φίλη που μένει στο Παρίσι τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Περιγράφοντας μου ένα false alarm στο μετρό, την Κυριακή αμέσως μετά τις επιθέσεις, μου λέει ότι  «ο κόσμος άρχισε να τρέχει, ξεκίνησαν να παίρνουν τηλέφωνα και να φωνάζουν. Μετά κοίταζαν όλοι να δουν ποιοι μπαίνουν στο βαγόνι». «Η πρώτη εβδομάδα ήταν κάπως έτσι. Τώρα το μόνο που βλέπεις είναι πια ο στρατός, που έχει περιπολίες, και οι έλεγχοι στα μαγαζιά που είναι λίγο εκνευριστικοί», μου λέει η Γιολένα Κανελλέα.

«Έχεις ξαναπάει σε συναυλία από τότε;» την ρωτάω. «Χθες ήθελα να πάω σε μια συναυλία αλλά οι φίλοι μου οι Έλληνες φοβήθηκαν. Εγώ γενικά δεν έχω θέμα, πήγα και σε ένα πολύ μεγάλο event με άπειρο κόσμο. Απλά  δεν θέλω να πηγαίνω σε μέρη με πάρα πολύ κόσμο. Όχι γιατί φοβάμαι αλλά γιατί πιάνει πανικός ένα άτομο και αρχίζει μετά να φρικάρει ο κόσμος», μου απαντά.

Γενικά, μου εξηγεί, δεν έχει αλλάξει κάτι στην καθημερινότητα και στα χόμπι της. «Ακυρώθηκαν κάποια πράγματα εκείνη την περίοδο γιατί ένιωθαν την ανάγκη ότι θα έπρεπε να έχουν παραπάνω αστυνομικούς  αλλά τώρα είναι εντάξει. Και οι Γάλλοι γενικώς έχουν μια στάση ότι δεν θα μας ρίξει αυτό, γιατί και αυτό που έγινε ήταν ένα χτύπημα κατά του γαλλικού τρόπου ζωής».

«Τώρα νομίζω πως η κίνηση είναι κάπως πεσμένη αλλά ο κόσμος βγαίνει. Δηλαδή τι να προσέχω και μέχρι πότε; Άμα σου τύχει σου έτυχε», μου λέει.

«Είναι μια κανονική Κυριακή. Δεν έχει διαφορά ο κόσμος που έρχεται εδώ, γενικά είναι κανονικά γι’ αυτή την εποχή του χρόνου», μου λέει ο Ντράγκαν από την Κροατία ο οποίος εργάζεται σε ένα μαγαζί με σουβενίρ στον Πύργο του Άιφελ και ζει στο Παρίσι τα τελευταία πέντε χρόνια.

«Υπάρχουν αρκετοί αστυνομικοί και στρατός αλλά είναι όλο και καλύτερα. Οι άνθρωποι που έρχονται εδώ είναι χαλαροί, κάνουν τις διακοπές τους. Εγώ απλά έχασα κάποιες συναυλίες. Νομίζω ότι είναι το ίδιο με πριν, ο κόσμος συμπεριφέρεται κανονικά. Η ζωή συνεχίζεται», λέει.  

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο