Γάλλοι διπλωμάτες που δεν θέλησαν να κατονομαστούν εκτιμούν ότι η διπλωματία της χώρας τους "δεν είναι παρά ένα παλάτι στην άμμο" και καταγγέλλουν την έλλειψη μέσων του υπουργείου Εξωτερικών σε άρθρο τους που δημοσιεύεται στο αυριανό φύλλο της εφημερίδας Le Monde.
"Το κάστρο στην άμμο της γαλλικής διπλωματίας είναι έτοιμο να καταρρεύσει στην επόμενη παλίρροια", δηλώνει ο Ομάδα Marly που είχε επικρίνει τον Φεβρουάριο, από τις στήλες της ίδιας εφημερίδας, τη γαλλική εξωτερική πολιτική. Αυτή η Ομάδα, που αποτελείται από εν ενεργεία και συνταξιούχους διπλωμάτες που έχουν διάφορες πολιτικές πεποιθήσεις, σύμφωνα με την εφημερίδα, έλκει το όνομά της από ένα καφέ κοντά στο Μουσείο του Λούβρου, όπου πραγματοποιούν τις συναντήσεις τους.

"Είναι εύκολο να παιχτεί ένα θέατρο και να δοθεί η εντύπωση ότι η Γαλλία έχει τα μέσα για τις μεγάλες εκπεφρασμένες φιλοδοξίες της" γράφουν. "Όμως, αν πάμε στα παρασκήνια οι ψευδαισθήσεις εξαφανίζονται". "Η διπλωματία της κρίσης, των ανακοινωθέντων και των επικοινωνιακών τρικ είναι η πιο ορατή. Όμως η διπλωματία της επιρροής και της συνεργασίας πλήττονται σοβαρά", προσθέτουν.

"Το να καυχώμεθα στις επίσημες ομιλίες ότι έχουμε το δεύτερο διπλωματικό δίκτυο, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι στάχτη στα μάτια. Χρόνο με το χρόνο, αυτό το δίκτυο γίνεται όλο και πιο φτωχό", σημειώνουν. Σύμφωνα με αυτούς, ο πραγματικός προϋπολογισμός του Υπουργείου Εξωτερικών, τρία δισεκατομμύρια ευρώ, είναι "σε μεγάλο βαθμό ανεπαρκής για τη χρηματοδότηση ενός παγκόσμιου δικτύου".

"Τι είναι μια πολιτική επιρροής χωρίς τους άνδρες και τις γυναίκες που θα την υλοποιήσουν; παρατηρούν, υπογραμμίζοντας ότι μετά την μείωση των υπαλλήλων του κατά 10% μεταξύ 1994 και 2005, "το μικρό Υπουργείο Εξωτερικών (15.500 υπάλληλοι συνολικά) πρέπει να θυσιάσει και άλλους 2.000 μέχρι το 2013".

 "Είναι πλέον καιρός να αντιδράσουμε, καταλήγουν. Η ομάδα Marly επέκρινε τον Φεβρουάριο τον "ερασιτεχνισμό" και τον "παρορμητισμό" του Προέδρου Νικολά Σαρκοζί και του περιβάλλοντος του, που είναι υπεύθυνοι, όπως αναφέρουν, για τις "αποτυχίες" της γαλλικής διπλωματίας, ιδίως κατά τη διάρκεια των επαναστάσεων στην Τυνησία και την Αίγυπτο.