Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε σήμερα ότι «το μονοπώλιο των ιπποδρομιακών στοιχημάτων εκτός ιπποδρομίου μπορεί να δικαιολογηθεί στα κράτη μέλη της ΕΕ αν επιδιώκει κατά συνεπή και συστηματικό τρόπο τον σκοπό της καταπολεμήσεως των κινδύνων που εγκυμονούν τα τυχερά παίγνια». Η απόφαση αυτή ελήφθη με αφορμή το μονοπώλιο για τη διαχείριση των ιπποδρομιακών στοιχημάτων εκτός ιπποδρομίου που στη Γαλλία ανήκει στην ελεγχόμενη από το κράτος εταιρία PMU.

Ειδικότερα τον Ιούλιο του 2005, η, εταιρία μαλτέζικου δικαίου Zeturf Ltd η οποία παρέχει υπηρεσίες σχετικές με ιπποδρομιακά στοιχήματα μέσω Διαδικτύου, ζήτησε από τις γαλλικές δικαστικές αρχές την κατάργηση του μονοπωλίου στον τομέα αυτό. Η Zeturf έχει άδεια εκμεταλλεύσεως χορηγηθείσα από τη μαλτέζικη ρυθμιστική αρχή σχετικά με τον τομέα των τυχερών παιγνίων και προτείνει, μεταξύ άλλων, στοιχήματα επί γαλλικών ιπποδρομιών μέσω της ιστοσελίδας της στο Διαδίκτυο.

Το Conseil d’Etat, το οποίο επελήφθη στη Γαλλία της ένδικης διαφοράς, ρώτησε στη συνέχεια το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αν αυτό το μονοπώλιο που ισχύει στη Γαλλία σχετικά με τα ιπποδρομιακά στοιχήματα, είναι συμβατό προς το κοινοτικό Δίκαιο.

Με τη σημερινή απόφασή του, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι «τα κράτη μέλη είναι, κατ’ αρχήν, ελεύθερα να καθορίζουν τους σκοπούς της πολιτικής τους στον τομέα των τυχηρών παιγνίων και, ενδεχομένως, να προσδιορίζουν με ακρίβεια το επίπεδο της επιδιωκόμενης προστασίας». Όπως έχει δεχθεί το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με τη νομολογία του, κράτος μέλος το οποίο επιδιώκει την εξασφάλιση ενός ιδιαιτέρως υψηλού επιπέδου προστασίας των καταναλωτών στον τομέα των τυχερών παιγνίων μπορεί να θεωρεί ότι μόνον η χορήγηση αποκλειστικών δικαιωμάτων σε έναν και μοναδικό οργανισμό που υπόκειται σε αυστηρό έλεγχο εκ μέρους των δημοσίων αρχών παρέχει τη δυνατότητα να ελέγχονται οι κίνδυνοι που εγκυμονεί ο εν λόγω τομέας».

Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι «εθνική νομοθεσία είναι κατάλληλη να διασφαλίσει την επίτευξη των επιδιωκομένων σκοπών --καταπολέμηση των εγκληματικών ενεργειών και των περιπτώσεων εξαπατήσεως και προστασία της κοινωνικής τάξεως -- μόνον αν σκοπεί πράγματι στην επίτευξή τους κατά συνεπή και συστηματικό τρόπο».

Όσον αφορά το ζήτημα αν η αγορά των ιπποδρομιακών στοιχημάτων μέσω Διαδικτύου μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι διαφορετική από το σύνολο του τομέα αυτού, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι το Διαδίκτυο αποτελεί έναν απλό δίαυλο προσφοράς τυχηρών παιγνίων. Επομένως, η αγορά των ιπποδρομιακών στοιχημάτων θα πρέπει, κατ’ αρχήν, να εξετάζεται στο σύνολό της, ανεξάρτητα από το ζήτημα αν τα επίμαχα στοιχήματα προτείνονται μέσω των παραδοσιακών διαύλων, ήτοι μέσω των χερσαίων σημείων διαθέσεως, ή μέσω Διαδικτύου.

Συναφώς, το Δικαστήριο είχε ήδη την ευκαιρία σήμερα να τονίσει ορισμένες ιδιαιτερότητες σχετικά με την προσφορά τυχηρών παιγνίων μέσω Διαδικτύου. Έτσι, το Δικαστήριο παρατήρησε, μεταξύ άλλων, ότι, «λόγω της ελλείψεως άμεσης επαφής μεταξύ του καταναλωτή και του επιχειρηματικού φορέα, τα προσβάσιμα μέσω Διαδικτύου τυχηρά παίγνια ενέχουν κινδύνους διαφορετικής φύσεως και σημαντικότερους σε σχέση προς τις παραδοσιακές αγορές των παιγνίων αυτών όσον αφορά τυχόν απάτες εκ μέρους των επιχειρηματικών φορέων σε βάρος των καταναλωτών». Εξάλλου, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αναφέρει ότι «η ιδιαίτερη διευκόλυνση και η διαρκής δυνατότητα προσβάσεως των προσφερομένων μέσω Διαδικτύου παιγνίων, καθώς και το τυχόν μεγάλο μέγεθος και η συχνότητα της προσφοράς αυτής διεθνούς χαρακτήρα, σε περιβάλλον το οποίο, επιπλέον, χαρακτηρίζεται από απομόνωση του παίκτη, ανωνυμία και απουσία κοινωνικού ελέγχου, αποτελούν παράγοντες δυνάμενους να ευνοήσουν την αύξηση της εξαρτήσεως από τα τυχηρά παίγνια και της υπερβολικής δαπάνης που συνδέεται με αυτά και, συνεπώς, να αυξήσουν τις συναφείς αρνητικές κοινωνικές και ηθικές συνέπειες».