ΔΙΕΘΝΗ

Αντόνιο Ταγιάνι: Ποιος είναι στ’ αλήθεια ο νέος Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

του Δημήτρη Δεληολάνη - Δημοσίευση 26 Ιανουαρίου 2017, 15:58 / Ανανεώθηκε 26 Ιανουαρίου 2017, 17:58
Αντόνιο Ταγιάνι: Ποιος είναι στ’ αλήθεια ο νέος Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Facebook Twitter Whatsapp

Όταν ο Αντόνιο Ταγιάνι εξελέγη πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στις 17 Ιανουαρίου, η αντίδραση των ιταλικών εφημερίδων ήταν εκ πρώτης όψεως δυσνόητη, για να μην πούμε αλλόκοτη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Όταν ο Αντόνιο Ταγιάνι εξελέγη πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στις 17 Ιανουαρίου, η αντίδραση των ιταλικών εφημερίδων ήταν εκ πρώτης όψεως δυσνόητη, για να μην πούμε αλλόκοτη. Ό,τι προέβαλαν τα πρωτοσέλιδα δεν ήταν ο ίδιος ο Ταγιάνι αλλά το γεγονός ότι επρόκειτο για τον τρίτο Ιταλό, μετά τον Μάριο Ντράγκι και τη Φεντερίκα Μογκερίνι, ο οποίος κατακτά σημαντική θέση στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Οι προβολείς, με άλλα λόγια, έπεφταν στο διαβατήριο και όχι στην προσωπικότητα ή την πολιτική δράση του νέου προέδρου.

Τα βιογραφικά στοιχεία του Ταγιάνι που δημοσιεύτηκαν ήταν κατά κανόνα τυπικά. Πίσω από το τυπικό διαφαινόταν, ωστόσο, η μειωμένη εκτίμηση που έχουν οι Ιταλοί δημοσιογράφοι για το πρόσωπό του, παρ’ ότι και ο ίδιος είχε ασκήσει τη δημοσιογραφία για κάποιο χρονικό διάστημα. Με πιο απλά λόγια, ο νέος Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν θεωρείται «αετός» της πολιτικής. Περισσότερο τον βλέπουν ως άνθρωπο ιδιαίτερα ικανό στο να κολακεύει τους ισχυρούς και να καλλιεργεί σχέσεις με κέντρα εξουσίας.

Στα νεανικά του χρόνια ο Ταγιάνι, 63 ετών σήμερα, ήταν ηγέτης του Μοναρχικού Μετώπου Νεολαίας, μιας ολιγομελούς ακροδεξιάς οργάνωσης που έγινε γνωστή το 1969 όταν μέλη της απήγαγαν για λύτρα και δολοφόνησαν ένα παιδί 12 ετών στο Βιαρέτζο της Τοσκάνης.

Αργότερα, το 1972, η ίδια οργάνωση επανήλθε στη δημοσιότητα αλλά αυτή τη φορά στη Ρώμη, όπου ο Ταγιάνι σπούδαζε στο κλασικό λύκειο Τάσο. Μια ωραία πρωία, το Μοναρχικό Μέτωπο Νεολαίας εξέδωσε απειλητικό φυλλάδιο, πολυγραφημένο, με ονόματα και διευθύνσεις σπουδαστών και φοιτητών του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Λίγο αργότερα το ίδιο πρωί ο Ταγιάνι ξυλοκοπήθηκε από συμμαθητές του και γράφτηκε σε ιδιωτικό σχολείο.

Ο νέος Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πήρε πτυχίο στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου La Sapienza της Ρώμης, προτίμησε όμως να σταδιοδρομήσει στον χώρο της δημοσιογραφίας. Μετά τη σύντομη παρουσία του στο ραδιόφωνο της δημόσιας RAI, εντάχθηκε στο γραφείο της Ρώμης της κεντροδεξιάς εφημερίδας Il Giornale, που εξέδιδε και διηύθυνε στο Μιλάνο ο γνωστός και στην Ελλάδα δημοσιογράφος Ίντρο Μοντανέλι.

Από την τότε ενασχόλησή του με τη δημοσιογραφία παρέμεινε στα χρονικά η αποστολή του στο Παλέρμο της Σικελίας το 1992. Ο Ταγιάνι εξαπέλυε από τη σικελική πρωτεύουσα καθημερινές επιθέσεις εναντίον της ερευνητικής ομάδας που είχαν σχηματίσει οι δικαστές Φαλκόνε και Μπορσελίνο για να καταπολεμήσουν τη μαφία. Οι επιθέσεις του Ταγιάνι διακόπηκαν απότομα και ο ίδιος αναγκάστηκε να επιστρέψει εσπευσμένα στη Ρώμη όταν οι δύο δικαστές δολοφονήθηκαν από την Κόζα Νόστρα.

Το 1994 η εφημερίδα Il Giornale πέρασε στα χέρια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι που ετοιμαζόταν τότε για την κάθοδό του στον πολιτικό στίβο. Ο Moντανέλι παραιτήθηκε μαζί με τους περισσότερους δημοσιογράφους και ίδρυσε νέα εφημερίδα. Ο Tαγιάνι παρέμεινε στην Il Giornale. Εκμεταλλεύτηκε το κενό που δημιουργήθηκε στο γραφείο της Ρώμης και κατέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη εσωτερικής πολιτικής.

Η ανάδειξή του στο πλάι του Μπερλουσκόνι ήταν ραγδαία. Τον έφερε σε επαφή με το πολιτικό περιβάλλον της Ρώμης και ήταν παρών όταν επικυρώθηκε στον συμβολαιογράφο η ιδρυτική πράξη του κόμματος Forza Italia. Στο νέο κόμμα ο Ταγιάνι ανέλαβε εκπρόσωπος Τύπου. Στις εκλογές του 1994 δεν μπόρεσε να είναι υποψήφιος για αδιευκρίνιστους «γραφειοκρατικούς λόγους». Ο Μπερλουσκόνι τον παρηγόρησε με εκλόγιμη θέση στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο λίγους μήνες αργότερα. Στην ιταλική πολιτική η Ευρωβουλή θεωρείται τόπος εξορίας, θεσμός στον οποίο εξοβελίζονται όσοι δεν αναμένεται να διαδραματίσουν κεντρικό ρόλο στην εθνική πολιτική σκηνή. Αυτή η αντίληψη ήταν ιδιαίτερα ισχυρή στον Μπερλουσκόνι, ο οποίος ποτέ δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Ο Tαγιάνι, όμως, δεν τα παράτησε. Ουσιαστικά αδιαφόρησε για τα δρώμενα στο Στρασβούργο και εγκαταστάθηκε έξω από το γραφείο του Μπερλουσκόνι. Έκανε τεράστιες προσπάθειες να ανελιχθεί εντός του Forza Italia και κατάφερε τελικά να γίνει «συντονιστής», δηλαδή υπεύθυνος της οργάνωσης στην Περιφέρεια της Ρώμης. Τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά: ο Ταγιάνι δεν έκανε απολύτως τίποτα αν δεν συμβουλευόταν προηγουμένως τον Μπερλουσκόνι, ο οποίος, με τη σειρά του, ποτέ δεν θέλησε να ασχοληθεί με τα κομματικά του Forza Italia. Δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος προτού η βάση και τα μεσαία στελέχη του κόμματος εξεγερθούν εναντίον του και απαιτήσουν την παραίτησή του. Στις βουλευτικές εκλογές του 1996 δεν κατάφερε να εξασφαλίσει έδρα. Στις δημοτικές της Ρώμης του 2001 ήταν υποψήφιος Δήμαρχος της κεντροδεξιάς, αλλά όλοι ήξεραν ότι δεν είχε καμία ελπίδα να εκλεγεί.

Μόνον τότε, μετά την πολλοστή εκλογική ήττα του, ο Tαγιάνι ανακάλυψε τις δυνατότητες που του προσφέρει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, στο οποίο τελικά είχε καταφέρει να ενταχθεί και το Forza Italia, αφού είχε μείνει στην αίθουσα αναμονής για πολλά χρόνια. Παίζοντας επιδέξια το χαρτί της «εγγύτητάς» του με τον Ιταλό πρωθυπουργό, έγινε Επίτροπος Μεταφορών, στη συνέχεια Βιομηχανίας και το 2014 αντιπρόεδρος της Ευρωβουλής.

Μετά την οριστική καταδίκη του Μπερλουσκόνι και την αποπομπή του από την πολιτική το 2014, ο αντιπρόεδρος της Ευρωβουλής διέκοψε σταδιακά κάθε σχέση με το Forza Italia. Στο βιογραφικό σημείωμα που δημοσίευσε στην προσωπική του ιστοσελίδα www.antoniotajani.it απαλείφθηκε κάθε αναφορά στον Cavaliere.

Ο Ταγιάνι από καιρό έχει ανακαλύψει τη γερμανική Χριστιανοδημοκρατία και έχει μετατραπεί σε φανατικό οπαδό της Άνγκελα Μέρκελ. Η πρόσφατη εκλογή του στην προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θεωρείται μεγάλη επιτυχία των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών, οι οποίοι έβαλαν ένα υποχείριό τους στη θέση που κατείχε ο σοσιαλιστής Μάρτιν Σουλτς.  Όσο για τους Ευρωπαίους πολίτες, ο νέος Πρόεδρος της Ευρωβουλής δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ακόμη ένδειξη της βαθιάς κρίσης που πλήττει την Ευρωπαϊκή Ένωση.