H έλλειψη ηγεσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μια εποχή που το ευρωπαϊκό οικοδόμημα τρίζει εξαιτίας της κρίσης χρέους, αντικατοπτρίζεται περίτρανα στην περίπτωση της Ιταλίας, με τον πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι να δείχνει ότι είναι «απών» και υπ' ατμόν. Κύκλοι του Μπερλουσκόνι άφησαν να εννοηθεί πριν από μερικές μέρες ότι ο Καβαλιέρε είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει τον πρωθυπουργικό θώκο το φθινόπωρο, πολύ πριν από το 2013, χρονιά κατά την οποία είναι προγραμματισμένες οι βουλευτικές εκλογές. Εξάλλου, ο Μπερλουσκόνι ανακοίνωσε πρόσφατα ότι δεν θα είναι υποψήφιος στις εκλογές σε δύο χρόνια, αφού είναι 74 ετών, χρίζοντας, μάλιστα, διάδοχό του τον 40χρονο υπουργό Δικαιοσύνης Αντζελίνο Αλφάνο.

Τα σκάνδαλα που κυνηγούν τον Μπερλουσκόνι, οικονομικά και κυρίως σεξουαλικά (Ρούμπι-γκέιτ), η διαμάχη του με τον πρώην σύμμαχό του Τζιανφράνκο Φίνι, οι ενδοκυβερνητικές τριβές με τη Λέγκα του Βορρά (όπως και τις διαμάχες υπουργών, βλ. Τρεμόντι-Μπρουνέτα) στην ουσία έχουν προκαλέσει το πολιτικό τέλος του βαρόνου των ιταλικών media και προέδρου της Μίλαν, ο οποίος όμως φαίνεται πως βρίσκεται στη λάθος θέση τη λάθος στιγμή και αυτό μπορεί να είναι καταστροφικό για τη χώρα του.

Τη στιγμή που ο Καβαλιέρε φαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει ότι δεν θα είναι για πολύ ακόμα πρωθυπουργός, έχοντας «εξαφανιστεί» σχετικά, η Ιταλία δέχεται την επίθεση των αγορών κινδυνεύοντας να γίνει... Ελλάδα, με τα σπρεντ στα ύψη και το χρέος στο 120% του ΑΕΠ της.

Το ποσό του χρέους της είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη και το τρίτο μεγαλύτερο στον κόσμο. Είναι ενδεικτικό ότι ποσότου χρέους ξεπερνά το 1,8 τρισ. ευρώ, που είναι πολύ μεγαλύτερο από το σύνολο των χρεών Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ιρλανδίας και Ισπανίας! Το πρόβλημα της Ιταλίας ήταν γνωστό, αλλά οι αδηφάγες αγορές δεν θα μπορούσαν να εμπιστεύονται για πολύ την ασταθή πολιτική ηγεσία της Ρώμης.

Εξάλλου, ο Μπερλουσκόνι είχε καταφέρει, με τις «προτεραιότητες» που είχε, να θέσει την Ιταλία στο περιθώριο της λήψης αποφάσεων, με τη Γερμανία και τη Γαλλία να ορίζουν τις τύχες της ευρωζώνης. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ιταλία αποτελεί έναν οικονομικό «γίγαντα» της Ευρώπης και του κόσμου, με βαριά βιομηχανία, που αποτελεί την τρίτη χώρα αγοράς ομολόγων στην υφήλιο.

Ο Καβαλιέρε, όμως έδειξε ότι δεν μπορεί. Εξάλλου, εάν υπήρχε μία ισχυρή κεντροαριστερά στη χώρα, μάλλον δεν θα βρισκόταν στον πρωθυπουργικό θώκο. Αυτήν τη δύσκολη ώρα, η Ιταλία που απειλείται -και η ευρωζώνη μαζί της- δείχνει ουσιαστικά, ακέφαλη.



Βαγγέλης Βιτζηλαίος