Η αμερικανική έκδοση των «Αγανακτισμένων» ακούει στο όνομα «Οccupy Wall Street» («Κατάληψη της Wall Street») και συγκεντρώνει τα βλέμματα της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Πρόκειται για μια έκφραση διαμαρτυρίας μέσα στην καρδιά του νομισματικού και καπιταλιστικού συστήματος, όμως, μέχρι τώρα ακολουθεί την πορεία των ευρωπαϊκών κινημάτων, μην έχοντας ιδεολογικό προσανατολισμό, σχέδιο δράσης, ίσως και μέλλον. Το κίνημα «Occupy Wall Street», το οποίο ξεκίνησε τη δράση του στα μέσα Σεπτέμβρη, εμπνέεται από τα κινήματα της «Αραβικής Άνοιξης» και διαμαρτύρεται για την οικονομική κρίση και μια σειρά από άλλα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Στην ουσία, εκφράζει την αγανάκτησή του για τα υπερκέρδη των τραπεζών και των επενδυτικών ομίλων, την ώρα που ανεργία και φτώχεια σαρώνουν τις ΗΠΑ κι ενώ το 2008, στο ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης, τα χρήματα των φορολογουμένων είχαν κρατήσει εν ζωή τις  τράπεζες. Καταγγέλλει τις ανισότητες που αυξάνονται «σε μια εποχή όπου οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες θέτουν το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο, το συμφέρον τους πάνω από τη δικαιοσύνη, την καταπίεση πάνω από την ισότητα, διοικούν τα κράτη».

Αναλυτές στις ΗΠΑ, πάντως, θεωρούν το πρόσφατο κίνημα ως την αριστερή έκδοση του (ακρο)δεξιού Κινήματος του Τσαγιού ("Τea Party"). Ξεκίνησε και αυτό, από την την ίδια αφετηρία: Οργή προς τους έχοντες, αίσθηση αδικίας, ανησυχία για την ανεργία και για την κατάσταση της οικονομίας και όρεξη για την ανάληψη δράσης. Η μεγάλη τους αντίθεση έγκειται στο ότι, το Κίνημα του Τσαγιού στοχοποιεί την κυβέρνηση των ΗΠΑ, ενώ οι «Καταληψίες της Wall Street» τους εκπροσώπους του κεφαλαίου, των τραπεζών και των αγορών. Παράλληλα, το Tea Party έχει βρει έκφραση στο κόμμα των Ρεπουμπλικάνων, σε αντίθεση με το Occupy Wall Street που είναι πολιτικά «ορφανό».

Χωρίς πυξίδα

Παρά το γεγονός ότι έχει επεκταθεί πλέον σε πολλές πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών, στοχεύοντας στα οικονομικά κέντρα τους, προς το παρόν δεν φαίνεται να ξέρει προς τα πού βαδίζει. Αποτελεί κίνημα έκφρασης διαμαρτυρίας, που καταφέρνει να τραβήξει την προσοχή, όπως πολλά-πολλά άλλα, αλλά μέχρι εκεί, αφού δεν δίνει λύσεις ούτε έχει συγκεκριμένα αιτήματα και στόχους. Ας μην ξεχναμε, ότι το σύστημα το οποίο καταγγέλλει δεν μπορούν να το «ακουμπήσουν» καν αποδοκιμασίες και αποκλεισμοί δρόμων, ούτε φοβάται μερικές χιλιάδες συγκεντρωμένων πολιτών χωρίς οργάνωση.

Αυτή τη στιγμή είναι δύσκολο να ειπωθεί κάτι σίγουρο για το πώς θα εξελιχθεί το κίνημα των «Καταληψιών της Wall Street». Μπορεί να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις, να αποκτήσει στόχο και να προκαλέσει βαθύτατους οικονομικοπολιτικούς κλυδωνισμούς. Ρεαλιστικά, δεν είναι το πιθανότερο σενάριο, αφού μπορεί απλά να αποτελέσει απλά μια έκφραση αγανάκτησης προς το υπάρχον σύστημα και αποδοκιμασίας προς τον Μπαράκ Ομπάμα -ο οποίος δεν έφερε την περιβόητη «Αλλαγή»- και να «ξεφουσκώσει» στη συνέχεια όπως έκαναν και πολλά κινήματα κατά το παρελθόν.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι προσφέρει ελπίδα η οποία διαχέεται μέσω των ιστοσελίδων δικτύωσης και των συγκεντρώσεων στους δρόμους των ΗΠΑ, αφυπνίζοντας αρκετούς αδρανείς έως τώρα πολίτες.


Βαγγέλης Βιτζηλαίος


(Με πληροφορίες από Daily Beast/Εconomist/Τime)