Αρκετούς μήνες μετά το ξέσπασμα των αραβικών εξεγέρσεων, της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης», η κατάσταση στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, μάλλον «βαρυχειμωνιά» θυμίζει, αφού η κατάσταση παραμένει δραματική, με χαρακτηριστικά τα παραδείγματα της Αιγύπτου, της Συρίας και της Λιβύης.   
Στη Συρία, οκτώ μήνες μετά την εξέγερση κατά του Μπασάρ αλ Άσαντ, οι δολοφονίες των διαδηλωτών συνεχίζονται, με τις καθεστωτικές δυνάμεις να έχουν προκαλέσει το θάνατο πάνω από 3.500 ανθρώπων (σύμφωνα με επίσημα στοιχεία), ενώ δεν διαφαίνεται προς το παρόν κάποια λύση στον ορίζοντα, παρά μόνο προοπτικές για συνέχιση των λουτρών αίματος.  

Στην Αίγυπτο, παρά την αρχική ευφορία για την αποκαθήλωση του Χόσνι Μουμπάρακ, την εξουσία ανέλαβε ο στρατός -από τον οποίον προερχόταν ο πρώην πρόεδρος της χώρας- αλλά τα αιτήματα των πολιτών, που εξεγέρθηκαν, για τη διενέργεια εκλογών έχουν παραμείνει κενό γράμμα. Οι διαδηλωτές ζητούν την άμεση παραίτηση των στρατιωτικών, επέστρεψαν στην Πλατεία Ταχρίρ, με τα θύματα, πλέον να είναι δεκάδες και τη χώρα των Φαραώ να βυθίζεται ξανά στη βία.  

Στη Λιβύη, έπειτα από μήνες εμφυλίου πολέμου και την επέμβαση του ΝΑΤΟ και των Δυτικών Συμμάχων, που είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο του συνταγματάρχη Μουαμάρ Καντάφι, ο εκδημοκρατισμός και η αλλαγή στις ζωές των πολιτών αποτελεί τεράστιο ερωτηματικό. Η Λιβύη παραμένει μία νομαδική χώρα, με διάσπαρτες φυλές, που απέχει πολύ από τον εξευρωπαϊσμό και με το φιτίλι ων εσωτερικών αναταραχών να είναι πολύ εύκολο να ανάψει ανά πάσα στιγμή. Εξάλλου, μην ξεχνάμε ότι οι Δυτικές δυνάμεις δεν επενέβησαν για ανθρωπιστικούς λόγους αλλά διότι τα πετρελαϊκά συμβόλαια... περίμεναν.  

Μοναδική αχτίδα φωτός έχει φανεί στην Τυνησία, απ' όπου άρχισε η Αραβική Άνοιξη τον Ιανουάριο, με τη διενέργεια εκλογών των προηγούμενο Οκτώβριο να δίνει ελπίδα ομαλής δημοκρατικής μετάβασης. Παρ' όλα αυτά, η ομαλότητα δεν έχει «κλειδώσει», αλλά τουλάχιστον η βορειοαφρικανική χώρα διαθέτει αρκετά μεγάλο μορφωμένο τμήμα πληθυσμού, μια κοσμική παράδοση και δεν υπάρχουν φυλετικοί ή εθνοτικοί διαχωρισμοί.  

Παράλληλα, και στην Υεμένη υπάρχει κάποια ελπίδα για αποχώρηση του επί πάνω από τρεις δεκαετίες προέδρου, Αλί Αμπντάλα Σάλεχ, ο οποίος, σύμφωνα με δηλώσεις του πριν από μερικές ημέρες είπε ότι έτοιμος να παραιτηθεί, αν επιτευχθεί συμφωνία ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα, σχετικά με το μηχανισμό μετάβασης της εξουσίας και μετά από τις εκλογές. Ο χρόνος θα δείξει αν το εννοεί ο Σάλεχ, αφού ο ίδιος, από τον περασμένο Φεβρουάριο δεν δίστασε να διατάξει τις δυνάμεις ασφαλείας να ρίξουν «στο ψαχνό» κατά διαδηλωτών που ζητούσαν την παραίτησή του.   

Το σίγουρο είναι ότι σε όλες τις περιπτώσεις των αραβικών χωρών όλα είναι ρευστά. Ο εκδημοκρατισμός και η ομαλότητα είναι λιγότερο ή περισσότερο μακριά, με τους πολίτες που εξεγέρθηκαν, που ονειρεύτηκαν και θυσιάστηκαν για τα δικαιώματα αυτών και των συνανθρώπων τους να μην έχουν πετύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα μέχρι τώρα. Η ιστορία θα δείξει...  

Βαγγέλης Βιτζηλαίος