Η επιστροφή χιλιάδων αμερικανών στρατιωτών από τα πολεμικά μέτωπα σε Ιράκ και Αφγανιστάν μπορεί να σημαίνει το τέλος μια σκληρής μάχης, όμως σηματοδοτεί και την έναρξη μιας άλλης, ίσως και δυσκολότερης, για πολλούς από αυτούς.
Οικονομικά προβλήματα, ένα υπερχρεωμένο κράτος που δεν μπορεί να παράσχει επαρκή φροντίδα, ψυχολογικά προβλήματα, τραυματισμοί με μόνιμες συνέπειες είναι μόνο μερικά από τα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι βετεράνοι που επέστρεψαν, έχοντας καταφέρει να επιβιώσουν της αγριότητας του πολέμου. 

Περίπου 800.000 βετεράνοι είναι άνεργοι, 1,4 εκατομμύρια άτομα ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ ένας στους τρεις ενήλικες άνδρες αστέγους στις ΗΠΑ είναι βετεράνος πολέμου.

Στα παραπάνω, θα πρέπει να προστεθούν και οι χιλιάδες στρατιώτες που κουβαλούν πλέον μαζί τους διάφορα ψυχολογικά προβλήματα, που κληρονόμησαν από τις δύσκολες στιγμές που πέρασαν στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν.

Μεγάλος αριθμός κυβερνητικών προγραμμάτων απέτυχε να εξασφαλίσει θέσεις εργασίας για τους βετεράνους. Οι μόνες βοήθειες που δόθηκαν από τις κυβερνήσεις Μπους και Ομπάμα ήταν χρηματικά βοηθήματα για εκπαίδευση (π.χ. σχολείο) και κάποια προγράμματα που απορρόφησαν πολύ λίγους βετεράνους στρατιώτες, τραυματίες ή μη.

Εξάλλου και η μετάβαση από την ζωή του στρατιώτη σε αυτή του πολίτη είναι εξαιρετικά δύσκολη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο εργασιακός χώρος, όπου πλέον πρέπει να υπακούσουν τις εντολές του εργοδότη τους, σε πολύ διαφορετικούς όμως ρυθμούς και συνθήκες.

Παράλληλα, αρκετοί είναι αυτοί που κατετάγησαν στον στρατό αμέσως μετά την αποφοίτησή τους από το λύκειο κι έτσι δεν είχαν την ευκαιρία να σπουδάσουν.

Στο κομμάτι της κρατικής πρόνοιας, υπάρχει μεγάλη ανησυχία μήπως οι περικοπές στον τομέα της Άμυνας προκαλέσουν «κούρεμα» και στις δαπάνες για τους στρατιώτες. Τα ποσά που πληρώνουν οι υπερεχρωμένες ΗΠΑ για την όποια αποκατάσταση των τραυματιών (σωματικά ή ψυχολογικά) των πολέμων είναι υπέρογκα. Τα πράγματα θα κάνουν ακόμα πιο δύσκολα οι μαζικές επιστροφές των στρατιωτών -περίπου 1 εκατ.- μέσα στην επόμενη τετραετία, σε συνδυασμό με τη συνεχή γήρανση του πληθυσμού των βετεράνων πολέμου. Για αυξήσεις επιδομάτων στους λαβωμένους στρατιώτες, ούτε λόγος.

Επιστρέφοντας, οι βετεράνοι αναγνωρίζονται και τιμώνται για την προσπάθειά τους από το κράτος και τους πολίτες. Η αναγνώριση όμως δεν πληρώνει τους τρέχοντες λογαριασμούς...


Βαγγέλης Βιτζηλαίος


Πηγή: The Economist
TAGS