«Μακιγιαρισμένοι Φόβοι»... Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Γρηγόρη Αρναούτογλου, στο οποίο αποκαλύπτει τους φόβους που μας «στοιχείωνουν» αλλά και τρόπους να τους διώξουμε μακρυά. Με αφορμή την έκδοση του πρώτου του βιβλίου φωτογραφήθηκε ως κλόουν για το περιοδικό Down Town και παραχώρησε μία μακροσκελή συνέντευξη.
«Αυτό που με αναγκάζει να γράφω είναι ο φόβος να μην τρελαθώ» λέει κάπου ο Βataille. Εσύ γιατί το έκανες; Γιατί έγραψες αυτό το βιβλίο;
Δεν ήταν η πρώτη φορά που έγραφα, είχα γράψει κι άλλα πράγματα στο παρελθόν, μυθιστορήματα, σκέψεις κ.λπ. Αν με ρωτάς τώρα «γιατί αυτό;», ίσως να ήταν μια κρυφή ανάγκη λύτρωσης. Το σίγουρο είναι πως δεν το έκανα για να δώσω συμβουλές σε κανέναν – δεν είμαι ικανός ή αρμόδιος για κάτι τέτοιο. Από κει και πέρα –και νομίζω πως το γράφω μέσα στο βιβλίο– το θέμα είναι πόση αμαρτία αντέχει καθένας.  

Δεν σε βοήθησε το γυαλί να καταπολεμήσεις τους φόβους σου;
Όχι. Το αντίθετο. Η τηλεόραση γέννησε πάρα πολλούς νέους φόβους.

Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος; Ο φόβος της αποτυχίας;
Ο φόβος της αποτυχίας υπήρξε στο παρελθόν ένας από τους πιο μεγάλους φόβους μου. Τώρα πια νομίζω πως συμφιλιώθηκα μαζί του. Κάποτε με πείραζε. Κάποτε μια εκπομπή με κακά νούμερα τηλεθέασης θα μπορούσε να με ρίξει μια ολόκληρη εβδομάδα. Τώρα πια δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου. Θα στενοχωρηθώ, αλλά θα πω «ΟΚ, πάμε παρακάτω». Έτσι κι αλλιώς μου μένουν μόνο 22 καλοκαίρια μέχρι τα 60 μου – δεν έχω χρόνο για να τον σπαταλάω ανούσια.  

Πώς «μακιγιαριζόσουν» στην προσωπική σου ζωή;
Σε προσωπικό επίπεδο, θεωρώ πως μια ύπουλη, μακιγιαρισμένη φοβία κρύβεται πίσω από τη συνήθεια. Αυτό το «πού να πηγαίνω τώρα;» που ακούς από τα ζευγάρια και που –παρότι έχει τελειώσει η σχέση– τα σπρώχνει σε συμβιβασμούς. Πέρασα κι εγώ απ’ αυτή τη φάση.

Πότε; Πρόσφατα;
Όχι, και θέλω να το ξεκαθαρίσω αυτό, γιατί όταν το ανέφερα γράφτηκαν διάφορα για το αν είναι η μία ή η άλλη από τις γνωστές μου σχέσεις. Συνέβη πριν από δέκα χρόνια αυτή η ιστορία, με μια γυναίκα που δεν την ξέρει ο κόσμος.

Και τι έκανες;
Τίποτα. Άφηνα να περνάει ο χρόνος μαραζώνοντας. Ήταν ανεπίτρεπτο που στα 25 μου έμενα σε μια σχέση που είχε τελειώσει, μόνο και μόνο από φόβο μήπως δεν βρω κάτι καλύτερο.  

Μου φαίνεται πως έχασες πολύ χρόνο προσπαθώντας να αρέσεις σε άλλους.
Δεν είναι έτσι ακριβώς. Έχασα πολύ χρόνο προσπαθώντας να πάρω αγάπη από τους άλλους, νομίζοντας πως έτσι θα αγαπούσα κι εγώ τον εαυτό μου. Κι αυτό τελικά είναι μια μεγάλη μπούρδα. Αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου, δεν μπορείς να αγαπήσεις κανέναν. Κλισέ, αλλά αληθινό. Τώρα έχω συμβιβαστεί και με τον εαυτό μου και με τα κιλά μου και με τη μύτη μου, που παλιά δεν μου άρεσε και σκεφτόμουν να κάνω πλαστική για να τη μικρύνω. Τέλος με όλα αυτά. Με αγαπάω όπως είμαι!