Μερικά πράγματα που έμαθαν στη Ζέτα Μακρυπούλια η ζωή, οι άνθρωποι και η διασημότητα (με δικά της λόγια). * Δεν έχω αρπάξει κάποιον παπαράτασι απ' το λαιμό, αλλά έχει συμβεί να καλέσω την αστυνομία. Από φόβο. Ήταν ένα διάστημα που υπήρχαν άνθρωποι έξω απ' το σπίτι μου και με παρακολουθούσαν και κόντευα να τρελαθώ. Μέχρι να καταλάβω ότι ήταν παπαράτσι, είχαν περάσει από το μυαλό μου διάφορα.  

* Διαθέτω έναν υψηλό δείκτη σεβασμού προς τους άλλους. Σε βαθμό που ακόμα κι αν κάποιος με προσβάλλει κατάμουτρα, μπορεί και να μην απαντήσω. Παθαίνω τέτοιο σοκ εκείνη τη στιγμή, που δεν μπορώ να αντιδράσω, να υπερασπιστώ τον εαυτό μου.  

* Δεν έχει νόημα να ντρέπεσαι για το βιογραφικό σου. Οτιδήποτε έχω κάνει στο παρελθόν, από τη μεγαλύτερη βλακεία μέχρι την πιο αξιόλογη δουλειά, κάτι μου έδωσε. Εμπειρίες είναι όλα, ακόμα κι αυτά που τα κρατάς ως παραδείγματα προς αποφυγή στο μέλλον.  

* Επίσης: όλα ξεχνιούνται, τόσο μα τόσο εύκολα. Ειλικρινά, μετανιώνω για τα βράδια που βασανιζόμουν και στενοχωριόμουν για πράγματα που έκανα ή δεν έκανα πάνω στη δουλειά.  

* Μπήκα στο «χώρο» επειδή μια θεία μου δούλευε σε εταιρεία παραγωγής που έψαχνε όμορφα κοριτσάκια για κάποια διαφήμιση. Με έβαλε να κάνω ένα βίντεο, με διάλεξαν και μετά απλώς το ένα έφερε το άλλο.  

* Η γυμναστική έρχεται και φεύγει απ' τη ζωή μου. Τώρα, για παράδειγμα, έχω ένα μήνα που έχω κάνει παύση. Προηγουμένως έκανα pilates, αλλά κατά καιρούς έχω κάνει τα πάντα. Νομίζω ότι από τότε που σταμάτησα την ενόργανη (αναγκαστικά, όταν η μητέρα μου έμεινε έγκυος στο μικρό μου αδερφό και δεν μπορούσε να με πηγαινοφέρνει στις διπλές προπονήσεις), «καταστράφηκα». Άρχισα να βαριέμαι εύκολα και να αλλάζω συνέχεια προγράμματα γυμναστικής.  

* Ως παιδί είχα καλό μεταβολισμό. Αργότερα δεν ξέρω τι έπαθε, έχασα λίγο τον έλεγχο. Τώρα πια ξέρω τι μου ταιριάζει ως διατροφή, ξέρω πως χάνω κιλά, οπότε όταν το παρακάνω μαζεύω λίγο τα περιττά.  

* Έχω φτάσει και στα δύο άκρα. Έχει συμβεί να πάρω αρκετά κιλά -για τα δεδομένα μου πάντα- κι έχω φτάσει και σε υπερβολή προς τα κάτω. Πρόπερσι που έκανα επί ένα χρόνο διατροφή, κατέβηκα από τα 68 κιλά στα 51, το οποίο ήταν λίγο scary. Δεν έπαθα κάτι, δεν είχα νευρική ανορεξία, αλλά αντιλήφθηκα ότι το στομάχι μου είχε κλείσει. Ήξερα, βέβαια, ότι ήταν μια φάση που θα περάσει, όπως και πέρασε, αφού γενικά το αγαπώ το φαγητό.

Πηγή: yupiii.gr