Γράφει η Αλεξάνδρα Τσόλκα
Η ανατολίτικη βαρβατίλα; Τα πλούσια σκηνικά με τα σεμενάκια πάνω στα μοντέρνα τραπέζια; Η «Άρλεκιν» θεματολογία; Οι απλοϊκοί διάλογοι; Η μελαδούρα της μυθοπλασίας; Όλα αυτά μπορεί να κάνουν το κοινό να βλέπει τούρκικα σίριαλ εις το όνομα μιας εύπεπτης διασκέδασης και συντροφιάς χωρίς έννοιες μες στο σπίτι, μπας και ξεχάσουμε τον Αρμαγεδώνα που σαρώνει τα πάντα έξω. Το αξιοσημείωτο όμως είναι πως μερίδα των ελλήνων ηθοποιιών αλλά και διανοούμενων υπεραμύνεται των τηλεοπτικών αυτών κατασκευασμάτων. Αν ήταν ελληνικά θα τα έκραζαν. Το υπέροχο «Νησί» αμφισβητήθηκε όσο λίγες σειρές, ο Σουλεϊμάν όμως, όχι. Είσαι και ύποπτος για εθνικισμό αν πεις τίποτα δημόσια.

Η Οθωμανική αυτοκρατορία δείχνει εξωτική, μαγική, σαν 1000 και 1 νύχτες και το αν ο Σουλεϊμάν βύθισε την Ρόδο και την Κέρκυρα στο αίμα, ενίσχυσε και καθιέρωσε το «παιδομάζωμα» και τον «γενιτσαρισμό» του Σελίμ του Α, κυρίευση με βαρβαρότητα και ωμή αγριάδα το Βελιγράδι, την Ουγγαρία, την Τρανσυλβανία, τη Σλοβενία, τη Μολδαβία στην Ευρώπη, το Κουρδιστάν, τη Μεσοποταμία, τη Γεωργία στην Ασία, την Τριπολίτιδα, την Τύνιδα και το Αλγέρι στην Αφρική, ενώ ο στόλος του με τον αρχιπειρατή Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα σε όλη τη Μεσόγειο και στο Αιγαίο μοίραζε οδύνη, μοιάζουν, πολύ μακρινά.

Να χάσουμε τον έρωτα του στις μαξιλάρες με την όμορφη πρασινομάτα Χιουρέμ, (την οποία αν δε κάνω λάθος την έσφαξε στο πόδι, διότι τον ψιλοκεράτωνε με τον υπασπιστή του, αλλά μπορεί και να τα μπερδεύω); Να μη φαντασιωθούμε λιγάκι με τα ωραία πλάσματα των επιμιξιών; Να μην χαζέψουμε σα παιδιά πίσω από βιτρίνες το παιχνίδι που οι φτωχοί μας γονείς –losers- δε θα μας αγοράσουν ποτέ, ήτοι βίλες με θεά τον Βόσπορο; Κουρσάρες; Στρατιές υπηρετριών και νεοτουρκική, νεόπλουτικη κιτσαρέλα; Ας το κάνουμε λοιπόν! Και οι μόνιμος αντιφρονούντες των διανοουμένων ας λατρέψουν τους γραμμωμένους Τούρκους και τις κάθε άλλο παρά μογγολικής ράτσας, δυτικότατες Τουρκάλες.