Γράφει η  Αλεξάνδρα Τσόλκα
Λυπηρή η είδηση που ήρθε να εκτοπίσει όλες τις άλλες. Αναλύσεις, τοποθετήσεις, απόψεις. Όχι για τα νέα μέτρα, τους διαδηλωτές στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, την αγωνία του πολίτη αυτού του τόπου. Όχι για τη βία, τη σκληρότητα, την βαρβαρότητα του να χτυπάς ανθρώπους με κλωτσιές γιατί κάνεις τον αστυνομικό και τον αγρονόμο και μετά περιφερείς την εικόνα της Παναγίας στα πανηγύρια. Όχι για το ότι οι καρκινοπαθείς πάνε για χημειοθεραπείες στην Βουλγαρία και στην Τουρκία. Όχι γιατί ανοίγουν τα δημόσια σχολεία και δεν υπάρχουν δάσκαλοι να διδάξουν, αλλά ούτε και λεφτά για πετρέλαια και τα παιδιά θα κάνουν μάθημα με τα μπουφάν το καταχείμωνο.

Όχι για την χαμένη μας εθνική περηφάνια. Όχι για τα ψέματα που δεκαετίες τώρα ακούγονται στα αφτιά μας. Όχι για τους μεγάλους σταρ που φοροδιαφεύγουν. Όχι για τις βίλες που κατασχέθηκαν που ως δια μαγείας δεν ανήκουν σε βαθύπλουτους, διαπλεκόμενους, πολιτικούς, μεγαλοδημοσιογράφους, αλλά σε αγρότες, ηλεκτρολόγους, γιατρούς και εγκληματίες. Μια είδηση υπάρχει για τα ελληνικά ΜΜΕ. Για ένα μόνο περιστατικό θέλουμε να ακούμε. Να μαθαίνουμε λεπτομέρειες, να γαργαλιόμαστε με θεματολογία τσόντας της πλάκας, φτηνιάρας, πίσω στα 60’ς. Να συζητάμε στα διαλείμματα της δουλειάς –για όσους έχουν τέτοια ακόμα. Η «σατανική παπαδιά» και ο εκτελεστής – εραστής. Ποιες είναι οι φωτογραφίες του γάμου; Τι έλεγε το χωριό για αυτήν; Πόσους εραστές είχε πριν; Τους έδινε βιάγκρα; Φορούσε κόκκινο σουτιέν στον ανακριτή; Έκλαψε καθόλου;

Το θύμα αλλά και ο άνδρας – εκτελεστής περνούν σε δεύτερη μοίρα. Η γυναίκα – αράχνη, η γυναίκα – έγκλημα, η γυναίκα – δηλητήριο, η παπαδιά είναι πάντα στο πρώτο πλάνο. Η ιστορία έχει υλικό για τις δικές μες κρυμμένες ονειρώξεις. Έχει εραστές, απαγόρευση, θρησκεία, ράσο, αχόρταγη γυναίκα, ακόρεστες ορέξεις, αχαλίνωτη σεξουαλικότητα. Και οι λεπτομέρειες προτάσσονται ως εύστοχη δημοσιογραφία.

Όπου κι αν κρυφτείς οι λεπτομέρειες θα σε βρουν. Στο ραδιόφωνο όταν οδηγείς, στη τηλεόραση αν κάνεις λάθος να την ανοίξεις, στο διαδίκτυο αν ξεχαστείς. Η ιστορία της παπαδιάς μασκαρεύει την δική μας προπόνηση χρόνια τώρα σε σκληρά ριάλιτι στη τηλεόραση, σε «τρας» έρωτες μοιρασμένους ανάμεσα σε Κούλες και μεθυσμένους άνδρες να βογκάνε πονεμένα, σε βουρκωμένα κοντινά, σε μια δερματική πλέον επιφανειακότητα συναισθηματισμού κακοφωτισμένου λίγο πριν τις ειδήσεις.

Άλλα νέα που μας σόκαραν πέρασαν στα ψιλά, ήδη. Το κορίτσι που ο Πακιστανός, διέλυσε στα βράχια της Πάρου, τι να απέγινε; Ο ληστής στο ίδιο νησί, που συλλάβανε και είναι λέει και τρομοκράτης; Εκείνος ο ένστολος που παρέσυρε τα παιδιά με τη μάνα τους, πιωμένος, μέρα μεσημέρι και δε σταμάτησε ποτέ; Παλιά νέα! Νέα που τα κάταπιε το μαύρο ρούχο και το κόκκινο, μαρτυριάκο σουτιέν της παπαδιάς να αχνοφαίνεται απ τα ρούχα! Σε προβολή δημόσια να παίξουμε πάνω τα δικά μας κενά, πάθη, αδιέξοδα. Ας ξεχάσουμε όλα τα αλλά…