Γράφει η Αλεξάνδρα Τσόλκα Μεταξύ μας; Και εγώ στην αρχή, άρχισα τα πικρά αστεία και τα γέλια. Μετά όταν είδα στα social media να ξιφουλκούν οργίλοι ιδεολόγοι κατά όλων των Ελλήνων καλλιτεχνών του τραγουδιού, μαζεύτηκα λίγο! Ναι, το να βγάζει η Βίσση 3.000 το χρόνο, είναι σκανδαλώδες και αστείο όπως ακούγεται! Όπως και το ότι ο Κώστας Μακεδόνας δηλώνει πιο πολλά απ΄τη Δέσποινα Βανδή!

Ή ότι το ιερό τέρας, η Γαλάνη ΙΣΑ που φτάνει τα 7.000 ευρώ το χρόνο. Απ΄τη μια είχα μια χαρμολύπη απ΄ τον παραλογισμό, ζητούσα απεγνωσμένα το τηλέφωνο των λογιστών ενώ ήμουν έτοιμη να πάρω με τις πέτρες τον Μιχαλάκη μου, το δικό μου λογιστή και αισθανόμουν και την ανάγκη να πάρω την μάνα μου τηλέφωνο να της πω πόσο πιο επιτυχημένη είμαι οικονομικά απ΄ τη Βίσση, που χω κοτζάμ 20.000 εκκαθαριστικό! Μετά συνήλθα… 

Οι άνθρωποι αυτοί, οι καλλιτέχνες που έδωσαν φωνή, ενέργεια, αίσθημα, στις δίκες μας ζωές, που καναν soundtrack τις επιτυχίες τους σε κάθε μας στιγμή, που πότισαν το εθνικό μας dna με τα ηχοχρώματα τους, τις ανάσες τους, τις παύσεις και τις μελωδίες τους, ήμασταν σαν έτοιμοι από καιρό να τους φάμε σάρκα. Να υπάρξουμε την Θεοφαγία που περιγράφει ο Ιαν Κοντ, για το Θεό στη δραματουργία, μεταφερμένο εμείς για τα είδωλα μας στη καθημερινότητα μας. «Αδέκαστοι Μπάρες» όλοι μας, καθ΄ όλα τίμιοι και καθαροί, βροντοφωνάξαμε την οργή μας κατά ποιον; Αυτών που λατρέψαμε! Και χωρίς καν να τους ακούσουμε!

Μέχρι πέρυσι, τα φυσικά πρόσωπα που είχαν εταιρείες, δεν φορολογούντουσαν κιόλας! Τα μερίσματα τους, φορολογούνται με τις εταιρείες. Τα έσοδα τους από άλλες δραστηριότητες εκτός εταιρειών είναι αυτά που δηλώνονται ως φυσικά πρόσωπα. Νοίκια, κληρονομιές, δικαιώματα από τραγωδία όταν αφορούν σε εποχές πριν την σύσταση της εταιρείας τους. Αν είναι σωστό δε ξέρω!

Πάντως είναι νόμιμο! Και σε τελευταία ανάλυση πόσα «σωστά» ισχύουν στην φορολογία για να ξαφνιαστούμε σ΄ αυτό και να πέσουμε απ΄τα σύννεφα. Το πυροτέχνημα έσκασε στον ουρανό και μετά χάθηκε στα σκοτάδια ακόμα και σαν αντιφέγγισμα. Τι μένει; Η ανάγκη μας να στήσουμε είδωλα και να τα γκρεμίσουμε με την πρώτη ευκαιρία. Να ποδοπατήσουμε πάνω στα θρύψαλα τους. Να κοπούμε με τα γυαλάκια τους. Να μισήσουμε ότι λατρέψαμε. Και; Τι άλλο να πούμε; Πως αμείβονται όσοι καθρέφτισαν τα γλέντια, τους έρωτες, τις καψούρες, τους χωρισμούς, τους στεναγμούς μας, τη μοναξιά μας, τα αδιέξοδα μας με τις φωνές τους, πολύ; Πως γίνονται πλούσιοι απ το δικό μας μεράκι;

Ναι! Γίνονται! Τους τα δίνουμε και δε τα κλέβουν! Πως είναι άδικο αυτοί να αμείβονται τόσο πολύ; Μπορεί. Όμως φαντάζεστε τη ζωή χωρίς τραγούδια

Δικό μας θέμα λοιπόν η αγριάδα που πέσαμε πάνω στη Βίσση, στη Γαλάνη, στην Αρβανιτάκη, στην Βανδή, στην Κοκκίνου, στον Μαζωνάκη. Σαν ερωτευμένοι που μας απέρριψαν κάναμε και προσπαθήσαμε να κοροϊδέψουμε ότι ποθούμε με λύσσα. Δικό μας το πρόβλημα, δική μας και η ερωτική απογοήτευση…