Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα Καθόλου δε μου λείπει. Ποτέ δε το αναπόλησα. Και τώρα στεναχωριέμαι για τα παιδιά μου, που πρέπει να πάνε πρώτη μέρα στο σχολείο. Η πρώτη φορά. Η συμβολική έναρξη ατέλειωτων χειμώνων. Βροχές, συννεφιές. Ωράρια. Η ώρα που θα πας, που θα φύγεις, που θα κάνεις διάλειμμα. Όλα τα ίδια, συνεχώς σαν αιωνιότητα, χωρίς αποχρώσεις, χωρίς αποκλίσεις. Ντρεσάρισμα και προπόνηση για πολίτεςφαντάρους! Απ τη χαλαρότητα του πορτοκαλί και μπλε καλοκαιριού, των παιδικών στη τηλεόραση, του μπάνιου, του χαζολογήματος, του ελεύθερου χρόνου σε σημείο βαρεμάρας, των τζιτζικιών τα μεσημέρια, του καρπουζιού και του παιχνιδιού, στο «μπείτε στη γραμμή και ποιος θα κάνει προσευχή σήμερα».

Και απ την άλλη; Δημόσια εκπαίδευση! Δεν την επέλεξα, απλά δεν έχω να αγοράσω την ιδιωτική! Και σα σε να άκουγα, εχθές στο Λυριτζή και στον Οικονόμου, έναν συμπαθέστατο (και κομψό), κύριο που είναι ο υπουργός Παιδείας! Δεν τον ήξερα! Τώρα και ο υφυπουργός να τανε πάλι δε θα τον ήξερα! Έχω μείνει στην Διαμαντοπούλου και στις επιτυχημένες της κινήσεις, που πέρυσι περνούσα για την πάρτι της, ημερόνυχτα στα φωτοτυπικά μπροστά να τυπώνω σελίδες για να διαβάζει το παιδί μου, τα μαθήματα του και αισθανόμουν σα να βγάζω προκηρύξεις κατά των Γερμανών σε πολυγράφο. Μια μάνα – υπολοχαγός Νατάσσα, εγώ! Φέτος όμως θα χουνε βιβλία. Το άκουσα στον ΣΚΑΪ σας λέω! Και όλα θα πάνε καλά. Αυτά εχθές. Σήμερα είχαμε αγιασμούς στα νέαδημόσια πάντα- σχολεία των παιδιών

Στο νηπιαγωγείο που πάω εγώ τη μικρή μου; Τρία λυόμενα του ενός δωματίου με τις τουαλέτες έξω και μακριά, να βρέχονται η να κρυώνουν τα παιδιά, αν τις χρειαστούν και αν κανένα παχύνει ξαφνικά, να μη χωράνε στις τάξεις. Ο Οργανισμός όμως Σχολικών Κτηρίων, καταργήθηκε, σου λέει, ως ζημιογόνος. Η περιοχή μας; Τεράστια. Με ανισότητες. Από πάμπλουτους, έως σκέτο πλούσιους μέχρι εργάτες, αγρότες, μεροκαματιαρήδες και φυσικά μετανάστες που αγωνίζονται και αυτοί για το μέλλον των παιδιών τους. Γυμνάσιο – Λύκειο, δεν υπάρχει! Προβλέπεται μεν, αλλά σιγά μη χτιστεί τώρα, που αφήνουν να ρημάξουν και τα έτοιμα. 

Στο δημοτικό οι δάσκαλοι πασχίζουν να χωρέσουν τα παιδιά που έρχονται απ τα ιδιωτικά και σκάφτονται να ζητήσουν ακόμα και το πρωϊνες – απογευματινές τάξεις, μπας και καταφέρουν να τα βολέψουν όλα! Με την απελπισία και την ανημποριά στα μάτια τους όλοι, θα αρχίσουν απεργίες και σκέφτονται ήδη τις κρατήσεις, στους πενιχρούς ούτως η άλλως, μισθούς. Βλέπω και την αγάπη στα μάτια τους, το πάθος που είχαν όταν αφοσιώνονταν στα παιδιά και στην εκπαίδευση, αλλά θαμπωμένα πια!

Στα νησιά, οι νεοδιορισμένοι εκπαιδευτικοί, δε τα βγάζουν περά με τα 600 ευρώ το μήνα. Γονείς για να τους κρατήσουν στις θέσεις τους, τους δίνουν απ τα ενοικιαζόμενα δωμάτια που έχουν η φαί απ τις ταβέρνες τους, για να ναι ευχαριστημένοι, να μείνουν οι άνθρωποι στις θέσεις τους, να μάθουν γράμματα τα παιδιά αυτής της χώρας. Στις πλούσιες περιοχές, οι διευθυντές έχουν εκτόπισμα πρυτάνεων στο Χάρβαρντ! Για να γραφτεί παιδάκι σε σχολειό των πολύ Βορείων Προαστίων, ζητούσαν χαρτί απ το δήμο, που ζητούσε όχι μόνο ενοικιοστάσιο αλλά και πρόσφατη ΔΕΗ και υπεύθυνες δηλώσεις! 

Εκεί, στη σκιά του βακχικού βουνού του Διονύσου, ο αγώνας των σχολείων αφορά στο να μαθαίνουν γράμματα τα παιδιά των πλούσιων, των καθαρόαιμων, μη σκάσει μύτη κάνα παιδί φτωχού ή μετανάστη…

Αβάσταχτες οι ήττες πια της καθημερινότητας. Παιδεία και υγεία, σου λέει μετά! Θάλασσα και αλμυρό νερό, έγιναν όλα. 
Ο υπουργός –μπορεί και υφυπουργός δε ξέρω- είπε, όμως, όλα καλά θα πάνε. Εμένα σφίγγεται η κάρδια μου, όταν φεύγοντας νιώθω τα μάτια των παιδιών μου να είναι καρφωμένα στη πλάτη μου, χωρίς χαμόγελα στα πρόσωπα τους. Πίσω από κάγκελα, ακόμα και συρματοπλέγματα, κοιτώντας δάσκαλοι και μαθητές σα φυλακισμένοι που τελείωσε το επισκεπτήριο! Αφήνω τα παιδιά μου στο ελληνικό δημόσιο! Μα είμαι στα καλά μου;…