Γράφει η Φανή Πλατσατούρα Το Φθινόπωρο κάνει δυναμικά την επανεμφάνισή του. Όχι όχι δεν είναι ότι είδαμε τα σύννεφα που πλησιάζουν το ένα το άλλο για να δώσουν τη θέση τους σε μία μετακαλοκαιρινή βροχούλα, δεν είναι που τα βράδια αρχίσαμε να φοράμε μακρυμάνικα γιατί έχει λίγο κρύο, αλλά διότι η Ελένη Μενεγάκη αποχαιρέτισε τα κοφτά μαγιό, τα εξωτικά Άχλα - που με τέτοια διαφήμιση όλο το καλοκαίρι άγαλμα θα της χτίσουν στο νησί- και ντύθηκε μάνα για να συνοδεύσει τα παιδιά της στο σχολείο (ιδιωτικό βεβαίως βεβαίως). Λουσμένοι με το άγχος της πρώτης μέρας στο σχολείο, μητέρα (ξανθιά, φινετσάτη, τσακπινογαργαλιάρα) και τέκνα πέρασαν το κατώφλι του κολλεγίου και ο φωτογραφικός φακός ήταν εκεί. Πώς να μην είναι δηλαδή, που έρχεται νέα σεζόν και το Λενιώ θέλει να ξανακερδίσει τις νοικοκυρές...

Άστραψε και βρόντηξε η Κατερίνα Καινούργιου μέσω Twitter για τον δεσμό που της χρέωσαν με τον Νίνη. Ερώτηση: Θύμωσες γιατί σου πάσαραν πάλι ποδοσφαιριστή; Γιατί άλλο λόγο δεν βρίσκω...

Η Ζέτα Μακρυπούλια πάλι άρχισε να προβάρει νυφικά. Όχι καλέ δεν παντρεύεται το κορίτσι, για τις ανάγκες μιας φωτογράφισης τα δοκίμασε. Και ένα συννεφάκι πάνω από το ξανθό κεφαλάκι της φώναζε την ώρα που θαυμαζόταν ως νύφη στον καθρέπτη: «Αχ, εγώ θα γίνω ποτέ μάνα...;» Μην απογοητεύεσαι Ζέτα μας και η ελπίδα πεθαίνει τελευταία...

Και τώρα ας περάσουμε σε μία είδηση που συντάραξε καλλιτεχνικό κόσμο, επώνυμα στέκια, διευθυντές lifestyle περιοδικών, υποδιευθυντές life style περιοδικών, τον θυρωρό πολιτικής εφημερίδας και ούτω καθεξής. Η Πατρίτσια Μίλικ Περιστέρη αποχαιρετά την Ελλάδα και παίρνει το πρώτο αεροπλάνο για Λονδίνο. Ναι θρηνείστε μάνες για την κόρη που χάνετε, κλάφτε παλικάρια για τον ξανθό άγγελο που φεύγει, δώστε της μήνυμα περιστέρια να ρθει πίσω η Περιστέρη με τ΄όνομα και τη χάρη... Πάει λέει στα ξένα για σπουδές υποκριτικής. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα γυρίσει συν δυο βαλίτσες ρούχα (από τα επώνυμα της Oxford Street ε;)

E πειρατές;; Εκεί στον ALPHA βγάλτε καλέ από το πρόγραμμα τις cult βιντεοταινίες της εποχής του ΄80. Τις βλέπουμε και θυμόμαστε τα μικράτα μας. Τόσο πίσω πάμε, σας λέω...