Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
Πολλές μικρές, θλιβερές γελοιογραφίες αυτοκρατορίσκων τύπου Καλιγούλα, ισορροπώντας ανάμεσα στο παραλήρημα μεγαλείου και το ψυχικό νόσημα, αυταρχικοί, ασεβείς, παρανοϊκοί, έτοιμοι να χρήσουν «συγκλητικούς» τα άλογα τους, κάθονται σε «θρόνους» τηλεοπτικούς και υψώνουν αντίχειρες ευνοίας ή όχι.

Νομίζουν πως σε μια αρένα, σε ένα Κολοσσαίο γυάλινο, πάντα επίπεδο και ποτέ τρισδιάστατο, μπορούν να χαρίσουν τη ζωή ή να καταδικάσουν σε θάνατο, καριέρες, ανθρώπους, οικογένειες, ζωές. Παρασυρμένοι από πρόσκαιρη δόξα, δοτή φήμη και λεφτά που ήρθαν ύστερα από πολλά σκυψίματα μέσης, γλειψίματα και λακεδισμούς, θεωρούν την εξουσία τους, απόλυτη και αιωνία, ελέω Θεού, δικτατορία!

Ο κόσμος αλλάζει, η τηλεόραση μεταλλάσσεται και αυτοκαταργεί τους όρους της, τρώει τα παιδιά της και τα ξαναγεννάει απ το κρανίο της, ζητάει νέες θυσίες και καινούργιους διασκεδαστές. Οι κατέχοντες πραγματικά την εξουσία, σύντομα βαριούνται τα παιχνιδάκια τους, τους γελωτοποιούς και τις μετρέσες τους.

Σπάνε τα παιχνίδια μόνοι τους και ζητάνε αλλά πολυχρωμότερα και πιο γυαλιστερά. Οι Καλιγούλες των εκπομπών τους, που πετάνε ποτήρια σε κεφάλια, απαιτούν εργατοώρες, μιλάνε απρεπώς και ως καραγωγείς, προσβάλουν, απειλούν, να ξέρουν, πως είναι ήδη παρελθόν. Και αυτοί και η «δημοσιογραφία» τους και η παντοδυναμία τους και το σύμπαν στο όποιο κάνουν τους ήλιους. Και ακόμη πιο πολύ βαριέται, πλήττει, αποδημεί τα είδωλα του, καταλαβαίνει την απατηλότητα το κοινό. Δε ξεγελιέται… 

Οι απειλές στα μούτρα των Καλιγούλων, γυρνάνε σα σκαμπίλια ηχηρά και η ώρα έρχεται που θα τους βαρεθούν οι ισχυροί τους προστάτες και θα βρεθούν «σπασμένοι», πεταμένοι, άχρηστοι να ψάχνουν βλέμματα για να καθρεφτιστούν μέσα τους για κατανόηση. Και τότε; Τότε όλοι θα φοράμε γυαλιά ηλίου, καλοί μου, αξιότιμοι, έντιμοι συνάδελφοι της τηλεόρασης…