Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα  
Τα «κυκλώματα», οι παρεούλες, τα εξουσιαστικάκατεστημένα στον τόπο ετούτο, που δυστυχώς, είσαι πάντα ότι δηλώσεις, επιβάλλονται και κερδίζουν παντού, δίνοντας κλισέ απόψεις – κονσέρβα για όσους ποδοσφαιροποιούν την άποψη, την τέχνη, τη ζωή. Γύρω οι «οπαδοί», έτοιμοι να συσπειρωθούν στον γκουρού τους, με αφοσίωση σαϊεντολόγου και πάντα ακολούθου. Είτε είναι η Βίσση, είτε η Αλεξίου ή Γαλάνη, ή ο Νταλάρας, ο Αγγελάκας, ο Σωτος Βολάνης ή η Πάολα, όλοι κουβαλάνε μια ταμπέλα, που συχνά καρφώνεται ερήμην τους. Και στα χανάρια της κοινοτυπίας, βαδίζουμε οι οπαδιστές, μη και δε μας πουν «προοδευτικούς» ή συντηρητικούς. Και τα όρια χάνονται! Έτσι αν οπαδοί ας πούμε της πιο ακροδεξιάς οργάνωσης πετάνε αντικείμενα στον Νταλάρα, έρχονται οι πολύ προοδευτικοί και «αριστεροί» να ανεχτούν -αν μη τι άλλο- αυτή τη κίνηση

Παρ΄ όλα αυτά ο λόγος είναι για τον Γιάννη Αγγελάκα, που σαν καλλιτέχνης έδωσε ήχο σε βουβές στιγμές μας, όμως ξαφνικά διεκδικώντας σαν την Κατερίνα Μουτσάτσου το δικαίωμα να έχει δημόσιο λόγο, ως οφείλει, για όλους και για όλα, παρασύρεται στην πεπατημένη αντιλήψεων της μόδας. Γιατί μόδα είναι να επιτίθεσαι όπως έκανε στο παρελθόν, στον Πέτρο Κωστόπουλο και στο life style, όταν αυτό κάνουν όλοι οι άλλοι και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, ουδείς ξεφύλλισε ποτέ περιοδικά, ή διάβασε ή έδωσε συνέντευξη σε κάτι αντίστοιχο, ενώ πριν προσκυνούσαν τα παλιά Prada μοκασίνια του Κωστόπουλου! Και μόδα είναι να καραδοκείς να διαβάσεις αποσπασματικά μια συνέντευξη του Νταλάρα για να βγεις να κάνεις -προβλέψιμους- αφορισμούς. 

Ο Γιώργος Νταλάρας μίλησε στο περιοδικό Down Town της Κύπρου και στον δημοσιογράφο Γιάννη Χατζηγεωργίου. Μεταξύ άλλων, μιλώντας για την αριστερή του ιδεολογία (αν δεν ενοχλείται ο απευθείας γονιδιακός, ιδεολογικός απόγονος εξ αίματος του Καρλ Μάρξ αλλά και του Φρίντριχ Εγκελς, κ. Αγγελάκας) είπε: «Αισθάνομαι συνεχώς ενοχές για τα λεφτά που κέρδισα από την δουλειά μου και δεν το έκρυψα ποτέ. Αμείφθηκα από τη δουλειά μου έντιμα και καθαρά. Δυστυχώς, ποτέ δεν τα κατάφερα να ταυτιστώ με τον σύγχρονο τίτλο του πετυχημένου, ώστε να μην αισθάνομαι ενοχές. Δεν ισοπεδώθηκα». Αυτό ως ρήση έκανε τον κ. Αγγελάκα, να αισθανθεί πως πρέπει να πάρει αριστερή θέση κάνοντας statment ως άλλη Μουτσάτσου και αυτός:

«ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΓΙΩΡΓΟ ΝΤΑΛΑΡΑ
Αγαπητέ κύριε Νταλάρα, όλοι γνωρίζουν πως οι ενοχές είναι το βασικό ψυχολογικό υπόβαθρο κάθε μεγάλης δημιουργικής καλλιτεχνικής ψυχής και πως είναι φυσιολογικό, όσο ο καλλιτέχνης γιγαντώνεται πνευματικά να γιγαντώνεται παράλληλα και η υλική του περιουσία, πράγμα που μπορεί να τον οδηγήσει σε ψυχολογικό, ηθικό και δημιουργικό αδιέξοδο. Κατανοώντας, λοιπόν, το δράμα που βιώνετε σαν τέτοιος καλλιτέχνης αυτό το καιρό, παράλληλα με το άλλο μεγάλο εθνικό μας δράμα, έχω να σας προτείνω (απορώ πως δεν το σκεφτήκατε μόνος σας) να κρατήσετε για σας και την οικογένεια σας το απολύτως απαραίτητο κομμάτι της περιουσίας σας και να προσφέρετε την υπόλοιπη για να απαλύνετε τον πόνο μερικών έστω από τους εκατομμύρια αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας. Προχωρήστε άφοβα στην προσωπική και καλλιτεχνική σας απελευθέρωση και ενταχθείτε σιγά σιγά στο κίνημα του συναισθηματικού κομμουνισμού που γιγαντώνεται και αυτό τελευταία στους κύκλους των καλλιτεχνών και των διανοούμενων της πατρίδας μας.
Γιάννης Αγγελάκας».

Η τοποθέτηση του κ. Αγγελάκα μου θυμίζει παλιούς δεξιούς που έλεγαν ας πούμε για τον Χαρίλαο Φλωράκη, «αφού είναι κομουνιστής γιατί ζει στο Χαλάνδρι και όχι στη Κοκκινιά, να χαρίσει το σπίτι του και να ζει κομουνιστικά» ή για την Αλέκα Παπαρήγα πως «αφού είναι κομουνίστρια γιατί στέλνει τη κόρη της σε ιδιωτικό;». Καλά ντε! Αριστεροί είναι οι άνθρωποι, όχι μ@@@κες! Δεν έχουν ατομικές κολεκτίβες να κλείσουν τους εαυτούς μέσα σε ένα περιβάλλον εντελώς διαφορετικό. Να αλλάξουν τον κόσμο θέλουν, όχι να ασκητέψουν σε σκήτες στο Όρος

Θέλω να πω, πως ο Νταλάρας ερμήνευσ ετραγούδια για δεκαετίες τώρα, που πέρασαν στη συλλογική μας μνήμη σαν προσευχές. Χαρακτήρισε γενιές. Η φωνή του έγινε λαϊκή ανάσα. Ευτύχησε σπουδαίων συνεργασιών. Εκμαύλισε μεγάλα κοινά, έκανε σεργιάνι μουσικό στον κόσμο με την φωνή του και τους ήχους τους δικούς μας. Αναδείχτηκε στους πιο αγαπημένους ενός λαού, που μπορεί κάποιοι, πιο εστετιστές ίσως, τον ίδιο λαό να τον σνομπάρουν, να τον περιφρονούν για τις επιλογές του. Γνωρίζω προσωπικά, μετά από πολλά χρόνια, πως ο Γιώργος Νταλάρας αυτό ακριβώς έκανε που του προτείνει ο κύριος Αγγελάκας. Δηλαδή κράταγε για την οικογένεια από τα λεφτά που δεν έκλεψε, ούτε έναν λαό παραπλάνησε, ούτε με απατεωνιές κέρδισε, αλλά με το τραγούδι του καμία τριανταριά χρόνια και ένα μεγάλο μέρος τους, το έδινε. Δεν τον μαρτυρώ θυμίζοντας τις υποτροφίες που έδωσε σε δεκάδες παιδιά για να σπουδάσουν, ούτε για πόσα θέματα υγείας φρόντισε ανθρώπους και τις οικογένειες, μιας και αυτά έχουν γίνει γνωστά.

Αν δεν θέλει αυτά να γνωστοποιούνται είναι ακριβώς γιατί δεν πιστεύει στην φιλανθρωπία, αλλά σκέτο στην ανθρωπιά! Και όσο κι αν είναι της μόδας σε συγκριμένους κύκλους να καραδοκούν για να επιτεθούν στο Νταλάρα, θα περιμέναμε απ τον κ. Αγγελάκα να μην είναι σαν αυτούς. Να είναι περισσότερο πρότυπο και όχι τόσο fashion victim πρετ α πορτε απόψεων, μαζικής παραγωγής. Αν θέλει να εξαπολύσει επιθέσεις, ας βρει στόχους που θα χουν κόστος και για τον ίδιο. Ας τα βάλει με κανέναν ισχυρό, κάνεναν άνθρωπο της εξουσίας. Και μετά φυσικά να μοιράσει τα υπάρχοντα του στους φτωχούς. Έχει αν και σε λιγότερα χρόνια καριέρας απ τον Γιώργο Νταλάρα και αυτός υποθέτουμε το βιος του… 

(σ.σ: όσο για την άποψη τότε για τον Πέτρο Κωστόπουλο, έχω να πω, πως αν θυμάσαι να κάνεις κριτική σε έναν άνθρωπο όχι στο αποκορύφωμα του, αλλά στην προσωπική του στιγμή μιας ήττας, μπορεί και πρόσκαιρης δε σε κάνει και ακριβώς λεβέντη και παλικάρι).