Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Η τηλεόραση – συντροφιά – παρέα – φωνή μέσα στο σπίτι. Η οικειότητα των προσώπων της.
Πιο πολύ από συγγενείς, είναι οι καθημερινοί επισκέπτες στις ζωές όλων. Και ας έχουν σπανίως συναίσθηση της ευθύνης του δημόσιου λόγου τους. Και η συσκευή να παίζει συνεχώς. Τις μέρες σα ραδιόφωνο, τις νύχτες να φωτίζει τα αντιφέγγισμα της, τοίχους. Και εμείς Κασσάνδρες σε μια Τροία ανοχύρωτη, να φυτεύουμε μέσα μας σαν μαντείες καταστροφής τις φωνές των εκφωνητών, που δεν σταματάνε ποτέ.

Οι περικοπές στις συντάξεις. Τι θα γίνει με το ΕΚΑΣ; Θα παίρνουμε επιδόματα αδείας; Βούρκωσε ο Κουβέλης; Πόσα λεφτά ζητάει με την αγωγή ο Κασσιδιάρης απ την Παναγιωταρέα; Που η ΧΑ μοιράζει τρόφιμα και που μπάτσες; Κράταγε τσεκούρι ο Βορίδης; Ποιοι παίρνουν το επίδομα του πετρελαίου θέρμανσης; Ο Αντώνης, ο Βαγγέλης ή ο Αλέξης μας νιώθουν πιο πολύ, μας νοιάζονται, μας τρυφερεύουν, μας αγαπάνε, θα μας ζητήσουν απ τους γονιούς μας για αρρεβώνα; Ποιος; Ο Στουρνάρας πήγε περπατώντας Σύνταγμα και τον γιούχαραν; Και οι απόστρατοι τον γιούχαραν τον Καμμένο; Ο τόνος τα ξύλα πόσο θα φτάσει και πόσο ο τόνος το πετρέλαιο; Έπεσε η βενζίνη; Τι θα γίνει την Τέταρτη με την απεργία; Τι με τους γιατρούς και τα φάρμακα;

Ξενικά η ζωή μας είναι όλη οικονομικοί όροι, σενάρια καταστροφής, θλιμμένα βλέμματα, κορώνες πολιτικές φωνών που κοκορομαχιών, κέρματα, ευαγγελιζόμενοι σωτήρες με κοστούμια και γραβάτες που σκέφτονται τις λύσεις κλεισμένοι σε γραφεία πολυτελή σε ορόφους στα ψηλά. Και; Πως το λέγαμε παλιά; Η ζωή κυλάει δίχως να κοιτάξει την δική μας μελαγχολία. Τα αδιέξοδα μας. Τις απογοητεύσεις μας. Τα χαμένα μας πρόσωπα, τις δολοφονημένες ευκαιρίες, τα αυτοχειρικά όνειρα, τη ζωή που μας έριξε σε γήπεδο ξερό και μετεώρισαν τον καιρό σε μια σέντρα… Και η συσκευή να παίζει συνεχώς. Τις μέρες σα ραδιόφωνο, τις νύχτες να φωτίζει τα αντιφέγγισμα της, τοίχους.